Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Μέσα από τα δύο συγγραφικά alter ego του, ο πολυγραφότατος Σπύρος έχει παρουσιάσει ένα πλούσιο και ποικίλο συγγραφικό έργο.
Ως Νίκος Βιτωλιώτης έχει εκδώσει τη διλογία «Τιμωρός – Οργή Θεού» και «Τιμωρός – Δρασκοσπηλια» και την τριλογία «Μικροαστικός Κύκλος», που αποτελείται από τα βιβλία «Σαραντακάτι Καλοκαίρια», «Ψευδαίσθηση» και «Να Μη Χαθούμε, Τούτη τη Φορά», που μόλις κυκλοφόρησε και το παρουσιάσαμε σε εκδήλωση στο Booking Hill.
Ωστόσο, ο Νίκος Βιτωλιώτης δεν έχει γράψει μόνο βιβλία. Έχει γράψει θεατρικά έργα και κινηματογραφικά σενάρια, που έχουν συγκεντρωθεί στον τόμο «Στο Σανίδι και στο Πανί».
Ως Χρήστος Σμυρναίος κινείται στον χώρο του φανταστικού μυθιστορήματος.
Κατά τα άλλα, ο Σπύρος είναι βιβλιοφάγος και λάτρης του σινεμά. Αλλά, και ταξιδιώτης τόσο στην πραγματικότητα όσο και στην φαντασία.
Το βιβλίο «Να μην χαθούμε τούτη τη φορά» είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας Μικροαστικός Κύκλος που ξεκινά την εποχή της κρίσης στην Ελλάδα, δηλαδή κατά την περίοδο 2000-2018, όταν οι κάτοικοι αυτής της χώρας ζούσαν σε μια φούσκα, έπιναν εσπρέσο, διασκέδαζαν στη Μύκονο και κυκλοφορούσαν με Cayenne. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα και ιστορίες να διηγηθούμε.
Ο γενικός τίτλος της τριλογίας παραπέμπει στη μικροαστική τάξη στην οποία ανήκουν οι ήρωες και από την οποία προσπαθούν να ξεφύγουν χωρίς μεγάλη επιτυχία αλλά συμμετέχοντας και δημιουργούσαν εν αγνοία τους κωμικοτραγικές καταστάσεις. Αυτό είναι περισσότερο ορατό στο δεύτερο βιβλίο την «Ψευδαίσθηση» όπου οι ήρωες αντικατοπτρίζουν απόλυτα αυτούς τους τύπους ανθρώπων που όλοι έχουμε στο νου μας, όπως: το «μεγαλοστέλεχος» που καταφέρνει να βγάζει μαύρο χρήμα, τον «απατεωνίσκο» μαγαζάτορα που κλέβει την εφορία, τον «βλαχοδήμαρχο» δημόσιο υπάλληλο που κάνει κάθε άλλο παρά τη δουλειά του και λοιπά.
Η τριλογία είναι σχεδόν βιωματική (ίσως, για κάθε αναγνώστη που ήταν ενήλικος εκείνη την εποχή). Οι περισσότεροι θυμόμαστε τις τρικυμιώδεις σχεδόν αλλαγές στη ζωή μας και στην κοινωνία. Ποιος δεν ένιωσε να χάνει μέρος της ανεμελιάς του; Αυτή η απώλεια έχει αφήσει βαθιά σημάδια στη γενιά που την έζησε.
Στο τελευταίο βιβλίο, τρεις από την παλιά παρέα αποφασίζουν, με την παρότρυνση ενός από αυτούς, να κάνουν την ανατροπή με ένα road trip στην Ευρώπη. Οι τρεις φίλοι θέλουν να αφήσουν πίσω τα προβλήματά τους και να νιώσουν πάλι νέοι και ελεύθεροι.
Ωστόσο, δεν πρόκειται για ένα χαλαρό ταξιδάκι καθώς δεν θαυμάζουν μόνο τα αξιοθέατα και τα τοπία, αλλά είναι συνάμα ένα ταξίδι στο παρελθόν, στα όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα, στις μεταξύ τους σχέσεις και στις σχέσεις με συντρόφους, στα λάθη και στα βάθη του εαυτού τους.
Είναι μια γλυκόπικρη ιστορία με γέλιο και δάκρυα που αποζημιώνει, όμως, τον αναγνώστη δείχνοντας ότι η φιλία μπορεί να παραμείνει δυνατή ακόμα και αν περάσει 40 κύματα. Ξεχειλίζει από νοσταλγία για το νεανικό παρελθόν, κάτι που νιώθουμε όλοι όταν θυμόμαστε μαζί με παλιούς φίλους τις περιπέτειές μας!
Παρόλο που είναι 300 σελίδες, διαβάζεται άνετα και ευχάριστα χάρη στην προφορικότητα και αμεσότητα της γραφής. Επίσης, το υπόγειο και κάποιες φορές «black» χιούμορ θα έλεγα είναι από τα highlight του βιβλίου. Η γεμάτη ζωντάνια περιγραφή των τοπίων του ταξιδιού με παρέσυρε και ΝΑΙ θέλω να κάνω αυτό το road trip! Αλλά και να γευτώ τις λιχουδιές που έτρωγαν οι ήρωες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού (τι παράξενο!). Ένα άλλο στοιχείο που μου άρεσε ήταν η αναφορά ιστορικών και πραγματολογικών στοιχείων για τις πόλεις! Και δεν είναι μόνο τα στοιχεία για τις πόλεις. Περιλαμβάνονται ενδιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία του Βυζαντίου (κάτι που υπογραμμίζει την αγάπη του Σπύρου για την ιστορία), καθώς εμφανίζεται ο αδερφός ενός παλιού τους συμφοιτητή, ο Γιαννάκης (όπως τον αποκαλούν, καθότι μικρότερος). Ο Γιαννάκης είναι ο αρχαιολόγος που συναντά ο αναγνώστης στο βιβλίο Τιμωρός: Οργή Θεού και είχε ανακαλύψει σημαντικά στοιχεία από τον Κώδικα του Ξηροποτάμου!
Πραγματικά, δεν τα γνώριζα και το βιβλίο μου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον για να ψάξω λίγο την περίοδο του Βυζαντίου.
Θα προσθέσω ότι ακόμα και οι ποδοσφαιρόφιλοι θα έχουν κάτι να μάθουν από τις αναφορές που περιλαμβάνονται στο βιβλίο!
Κλείνοντας, θα ήθελα να πως δυο λόγια για τους χαρακτήρες.
Ο Αντρέας είναι ο «γιάπης» της παρέας. Θεωρητικά, ο επιτυχημένος. Παρά την αυτοπεποίθηση και τον δυναμισμό του μου έδωσε την αίσθηση ότι είναι ευαίσθητος και πολύ μόνος. Σε αυτό, βέβαια, έβαλε λίγο το χεράκι του. Μου άρεσε το ότι ξεπέρασε τον εαυτό του και κάνει μια κίνηση για να διορθώσει ένα τεράστιο λάθος του παρελθόντος του, αν και δεν το κάνει με τον σωστό τρόπο. Νομίζω ότι θα τον έκανα παρέα.
Ο Βασίλης είναι ο κλασικός Νεοέλληνας επιχειρηματίας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα, όχι με τις σωστές μεθόδους πάντα. Είναι αυτοδημιούργητος, έχει «αέρα», είναι δημοσιοσχεσίτης και πληθωρικός, ψευτράκος και λάτρης του γυναικείου φίλου για να το θέσω κομψά. Παντρεύτηκε «από προίκα» και, φυσικά, ασφυκτιά. Αλλά, είναι δεμένος με τη συμβία, λόγω αφραγκίας. Η κρίση τον χτύπησε αλύπητα, όμως, έχει μερίδιο ευθύνης για την επακόλουθη κατρακύλα, εκεί τον συμπάθησα λίγο. Του δίνω ένα συν για την επιμονή, την, ας πούμε, εφευρετικότητά του και την αισιοδοξία του. Όπως καταλάβατε, δεν είναι φίλος μου.
Και φτάνω στη Γιώτα. Μια δυναμική και έξυπνη γυναίκα. Όταν ο άντρας της άρχισε να τζογάρει, ανέλαβε τα ηνία της οικογένειάς της για να μην χάσουν τα πάντα. Παρόλ’ αυτά, δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Κινήθηκε άμεσα και οργανωμένα για να μην χαθούν τα πάντα. Προσπάθησε πολύ, βέβαια, για μην διαλυθεί η οικογένειά της αλλά, φυσικά, έφτασε στα όρια και έγινε το μπαμ. Πιστεύω ότι θα έπρεπε να το είχε κάνει νωρίτερα. Ένιωσα ότι κάποιες φορές ντρεπόταν για τον άντρα που διάλεξε. Εγώ θα της έλεγα ότι όλοι έχουμε μαύρες σελίδες στην ερωτική μας ζωή. Μου άρεσε πολύ το χιούμορ και η αισιοδοξία της και είναι η αγαπημένη μου!