
Είμαστε μια ομάδα βιβλιόφιλων που δημιουργήσαμε αυτή την ιστοσελίδα με πολύ μεράκι. Η αγάπη μας για τα βιβλία, μας ενώνει και μας ωθεί να μοιραζόμαστε σκέψεις, ιδέες και βιβλιοπαρουσιάσεις με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος. Δηλαδή εσάς!

Παρουσιάσεις βιβλίων
Συνεντεύξεις συγγραφέων και λογοτεχνικά νέα
Αφιερώματα και λογοτεχνικές προτάσεις από τους μικρούς μας αναγνώστες

Το Writing Community είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής, Tabula Rasa, με την ιστοσελίδα μας gingerpens.gr. Γίνετε μέλος της κοινότητάς μας και ελάτε σε επαφή με τη βραβευμένη συγγραφέα, Αντιγόνη Πόμμερ, που θα αποκαλύπτει μικρά μυστικά της συγγραφής και θα απαντά στις ερωτήσεις σας.

Γράφει η _xristof.simelina_, _vivliothiki_ :
Το έργο "Κύριος Λάκης: Μια ψεύτικη βιογραφία" είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΚΨΜ μόλις και έχει εικονογραφηθεί από τον Θανάση Πετρόπουλο. Μόλις έμαθα για την κυκλοφορία του, αμέσως φρόντισα να το κρατήσω στα χέρια μου και επικοινώνησα με τη γλυκύτατη συγγραφέα του. Εκείνη με ένα πλατύ χαμόγελο με προϊδέασε για την ζεστασιά και το όμορφο νόημα του βιβλίου της μού το παρέδωσε.

Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε ένα χωριό της κρητικής ενδοχώρας, ο δεκαπεντάχρονος Φανούρης ανακαλύπτει σε μια κηδεία πως μπορεί να ακούει τις σκέψεις των νεκρών. Ένας θείος του, βλέποντας το οικονομικό δυναμικό αυτής της ικανότητας, τον πείθει να εγκαταλείψουν το χωριό και να περιοδεύουν ως “διερμηνείς των πεθαμένων”.

Γράφει η Βασιλική Διαμάντη, @diamond.s.world
Ένα βιβλίο διδακτικό και τεκμηριωμένο! Ακόμα και τα λογοπαίγνια που υπάρχουν μέσα μάς διδάσκουν ότι καμία λέξη δεν είναι ούτε κακή αλλά ούτε πρέπει να την κοιτάμε με σκεπτικισμό και φόβο. Επίσης, είναι τόσο έξυπνα διατυπωμένα, τα λογοπαίγνια, για να κατανοήσουμε ότι η ονομασία της ασθένειας είναι απλώς μία απλή και κοινή λέξη! Τελικά, σχεδόν κανένας δε ζει το βαθύ νόημα της ζωής αλλά την ευτυχία των στιγμών! Χάνουμε το δάσος και κοιτάμε το ξερό δέντρο, χάνουμε τη μαγεία και κοιτάμε την αρνητικότητα, δίνουμε βάση στα κακώς κείμενα των ανθρώπων και της ζωής και χάνουμε την ουσία, τη συντροφικότητα.

Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Μια μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή ανάγκασε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη Γη και να αναζητήσουν ένα νέο μέρος για να μείνουν. Όταν συνάντησαν τον πλανήτη Κιντόρα, έναν τόπο ανέγγιχτο και γεμάτο ομορφιά, αποφάσισαν να εγκατασταθούν εκεί. Παρόλο που αρχικά μετέφεραν μαζί τους τις επιβλαβείς συνήθειες του παρελθόντος, συνήθειες που οδήγησαν στην καταστροφή του δικού μας πλανήτη, η αλληλεπίδρασή τους με τους ευγενικούς κατοίκους του νέου αυτού κόσμου αποτέλεσε αφορμή για μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο σκέψης και στάσης τους. Το πώς συνέβη αυτή η μεταμόρφωση αποκαλύπτεται μέσα στις σελίδες της ιστορίας και μένει να το ανακαλύψετε και εσείς ως αναγνώστες του βιβλίου!

Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Ένας ηλικιωμένος ιερέας συναντά μια μοναχική γυναίκα, πλύστρα σε ένα φτωχικό ορεινό χωριό, ξεχασμένο από Θεό και ανθρώπους. Η γυναίκα ζητά απεγνωσμένα μια απάντηση: την άδεια να δώσει τέλος στη ζωή της ή ίσως έναν λόγο να συνεχίσει να ζει. Ο ιερέας, διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον και στη συμπόνια, αναζητά μέσα του εκείνη την αλήθεια που θα μπορούσε να τη λυτρώσει. Μέσα από λιγοστούς διαλόγους και απέραντες σιωπές που μοιάζουν να αντηχούν στα φαράγγια της επιβλητικής φύσης, το Σπίτι των άλλων συμπυκνώνει τη βαθιά αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο ανείπωτο, την αδυναμία της πίστης να απαντήσει στα πιο ουσιώδη ερωτήματα της ύπαρξης.

Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής και Φιλοσοφίας Όττο Χίγκελ επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι με έναν τελευταίο στόχο: να ολοκληρώσει τη διατριβή που τον απασχολούσε για ολόκληρη τη ζωή του. Αντικείμενό της είναι η φιλοσοφική θεώρηση του χρόνου και πιο συγκεκριμένα, η σύγκριση της γραμμικής και της κυκλικής αντίληψης του χρόνου, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες διαμόρφωσαν τον δυτικό και τον ανατολικό πολιτισμό.

Γράφει ο Γιάννης Παρίσης, @philognosia
"Η γιαγιά ανέβαλλε πάντοτε επ’ αόριστον κάθε συζήτηση ‘για τα παλιά’. ‘Μην το ξυπνάς το παρελθόν’, μου έλεγε τα βράδια, αν καμιά φορά της ζητούσα ιστορίες από ‘τα παλιά’, από τη ζωή πριν γεννηθώ. ‘Μην το ξυπνάς το παρελθόν, είναι κουρασμένο’. Το έλεγε ψιθυριστά λες και το παρελθόν κοιμόταν εκεί, ανάμεσά μας, και υπήρχε φόβος να το ξυπνήσουμε. […] Όχι, η γιαγιά δεν ήθελε να το ενοχλούμε το παρελθόν. ‘Μην τα σκαλίζεις’, έλεγε, ‘όχου τώρα κι εσύ, παλιές ιστορίες, τις θες και τις σκαλίζεις;’ Και πέρναγε το χέρι μπροστά απ’ το πρόσωπο σαν για να διώξει ένα αόρατο μυγάκι."
Αλλά το μυγάκι δεν φεύγει έτσι εύκολα, συχνά εμφανίζεται μπροστά μας απρόσμενα και γίνεται η αλογόμυγα του Σωκράτη που μας τσιγκλάει. Αυτό συμβαίνει και στον ήρωα: μια τυχαία ημέρα, το παρελθόν έρχεται ορμητικό καταπάνω του και δεν μπορεί να το αποφύγει.

Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Αυτό το καλοκαίρι διάβασα το πολυσέλιδο βιβλίο της Ονορέ Φανόν Τζέφερς “Τραγούδια αγάπης του Γ.Ε.Μπ. Ντυ Μπουά”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση Μυρτούς Καλοφωλιά κι έχει λάβει πλήθος βραβείων. Είναι ένα βιβλίο για τη μαύρη φυλή και τα βάσανά της και ταυτόχρονα μια ιστορία της σύγχρονης Αμερικής.

Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @ _xristof.simelina_ /@ _vivliothiki_
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (ή όπως ονομαζόταν πραγματικά Κωνσταντίνος Δημητριάδης) υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς και ερωτικούς ποιητές που συνείσφεραν στην μεταπολεμική ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα. Ο λόγος του κοφτός και ακραία σεξουαλικός αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην βιβλιοθήκη της ποίησης της χώρας μας. Πάντα μοναδικός και ιδιαίτερος, τόσο ως προς τον χαρακτήρα του όσο και ως προς την ίδια τη γραφή του.

Γράφει η _xristof.simelina_ , _vivliothiki_
Οι κύριες εξελίξεις τον 19ο αιώνα αποτυπώνονται στα πρόσωπα της εκβιομηχάνισης, της αστικοποίησης, της οικονομικής ανάπτυξης, της επιστημονικής προόδου και της ρευστότητας σε πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο λόγω των αναταραχών και των μεταβολών σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @Irinilou_born_to_read
Μπορεί να μπήκε ο Σεπτέμβρης, να ανοίγουν τα σχολεία και οι διακοπές να έχουν τελειώσει (ίσως), αλλά τα βιβλία είναι το μέσον που μας ταξιδεύει σε μέρη μακρινά. Η Ειρήνη έχει να προτείνει μερικά ταξιδιάρικα βιβλία που θα σας μεταφέρουν σε ονειρεμένους προορισμούς σαν μαγικά χαλιά.

Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Μπορεί ο Ιούλιος να φτάνει στο τέλος του, αλλά οι διακοπές αρχίζουν ή συνεχίζονται για πολλούς από εμάς.
Ποια είναι η καλύτερη παρέα τα μεσημέρια της καλοκαιρινής ραστώνης, τα δροσερά απογεύματα στην παραλία ή τα χαλαρά πρωινά στην αιώρα; Φυσικά, τα βιβλία και ειδικά τα αστυνομικά!
Οι Ginger Pens έχουν για εσάς 6 προτάσεις από το αγαπημένο είδος.

Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @_xristof.simelina_/ @_vivliothiki_
Είναι γνωστό πως κάθε μορφή τέχνης γεννιέται και εξελίσσεται ταυτόχρονα με την ύπαρξη του ανθρώπου. Η σχέση μεταξύ τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Με άλλα λόγια η τέχνη δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τον άνθρωπο, αλλά φυσικά και το αντίθετο. Ταξιδεύοντας στην μακρινή μας Ιαπωνία συναντάμε ένα είδος τέχνης, μια μορφή γραφής, τα λεγόμενα manga, τα οποία γεννήθηκαν στους κόλπους της και πλέον αποτελούν ένα από τα σήματα κατατεθέν της.

Γράφει η _xristof.simelina_ / _vivliothiki_
Ο Υπαρξισμός (20ος αιώνας) είναι τρόπος προσέγγισης της ζωής, ενώ στη λογοτεχνία χρησιμοποιείται ως ένας τρόπος συμβολισμού της ζωής. Η προσέγγιση της λογοτεχνίας ισοδυναμεί με εκείνη της ζωής. Η υπαρξιστική οπτική δεν χαρακτηρίζεται από δογματισμούς, στερεότυπα. Την συναντάμε πολύ έντονα σε σπουδαίους συγγραφείς, όπως ο Kafka και ο Camus, σε επιστημονικά περιοδικά σχετικά με τη λογοτεχνία και στις πρόσφατες μεταφράσεις έργων. Είναι μια επαναστατική αντίδραση. Αποτελεί σύμπτωμα της δυσφορίας του ανθρώπου στον μεταπολεμικό κόσμο.

Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Στις περσινές διακοπές αποφάσισα να διαβάζω βιβλία που εκτυλίσσονται στους ταξιδιωτικούς μου προορισμούς, προκειμένου να βιώσω πλήρως την ιστορία όχι μόνο μέσα από τις σελίδες, αλλά και μέσα από τα μέρη που την περιβάλλουν. Να περπατώ στους ίδιους δρόμους με τους ήρωες, να στέκομαι στις ίδιες πλατείες, να κοιτώ με τα μάτια τους τα μνημεία και τις γωνιές της πόλης.
Το πρώτο μας ταξίδι είχε γίνει στη Ρώμη με το βιβλίο του Gianfranco Calligarich με τίτλο “Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρήμη”. Αυτή τη φορά το ταξίδι μας θα συνεχιστεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Ιωάννινα με το βιβλίο “Οι μάγισσες των Ιωαννίνων” του Νίνο Αυγέρη.

Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
…και με το “γεράσουν” εννοώ όταν τα διαβάσουμε και δε μας ενδιαφέρει να τα κρατήσουμε. Επειδή είναι κρίμα να πετιούνται βιβλία κάθε είδους στα σκουπίδια ή για ανακύκλωση, βρήκα κάποια μέρη όπου μπορείτε να τα δώσετε είτε χαριστικά είτε ανταλλάσσοντάς τα πέρα από φίλους κι οικογένεια. Πάμε να τα δούμε;