Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @ _xristof.simelina_ /@ _vivliothiki_
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (ή όπως ονομαζόταν πραγματικά Κωνσταντίνος Δημητριάδης) υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς και ερωτικούς ποιητές που συνείσφεραν στην μεταπολεμική ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα. Ο λόγος του κοφτός και ακραία σεξουαλικός αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην βιβλιοθήκη της ποίησης της χώρας μας. Πάντα μοναδικός και ιδιαίτερος, τόσο ως προς τον χαρακτήρα του όσο και ως προς την ίδια τη γραφή του.
Σχετικά με τη γραφή του το πρώτο που θα μπορούσα να αναφέρω είναι ότι λιτός και σταθερός και απευθύνεται ευθέως στα συναισθήματα του χωρίς προσωπεία και προσπάθεια ωραιοποίησης. Παρουσιάζει τον έρωτα αντιρομαντικά, με την πιο σκοτεινή πλευρά του: μιλά για τη ζήλεια, τη μοναξιά, το απωθημένο και το ανεκπλήρωτο. Η στέρηση, η απομόνωση και μοναξιά που τον διέπουν μετατρέπουν τον λόγο του σε μια ατόφια εξομολόγηση προς τον αναγνώστη του ή προς και το ίδιο το πρόσωπο του πόθου του (;). Η ματιά του προς τα στεγανά των συναισθημάτων του είναι άκρως ρεαλιστική και μερικές φορές ο ίδιος αυτός ρεαλισμός και η ωμότητα του μεταφέρονται και σε θέματα της σύγχρονης του καθημερινότητας.
Ο λόγος του ταυτόχρονα χρωματίζεται από ειρωνεία και πικρία που πολλές φορές συνδυάζεται με έναν υπόγειο σαρκασμό. Ο σαρκασμός αυτός μετατρέπεται και σε αυτοσαρκασμό και σε μια κριτική ματιά που στηρίζεται στην οξύνοια του και τη δυσπιστία του απέναντι στον άνθρωπο σαν ουσία και ύπαρξη. Όλα τα παραπάνω φυσικά αποτελούν απότοκα της επιρροής του από τον Καβάφη, τον οποίο και θαύμαζε σε μεγάλο βαθμό και τον μελέτησε εκτενώς.
Γιατί όμως να διαβάσει κανείς Χριστιανόπουλο; Η απάντηση είναι πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Προσωπικά, ως βασικό λόγο θα έθετα την παρουσίαση του ερωτικού συναισθήματος εκτός των ρομαντισμών και των πέπλων ομορφιάς και εξιδανίκευση. Παρουσιάζει τα βάναυσα πρόσωπα του φτερωτού θεού κατ’ επανάληψη με σκοπό ο ίδιος να εκφραστεί πιθανόν και απότοκο αυτού είναι η ταύτιση του αναγνώστη. Ταυτόχρονα, λέει πολλά με πολύ λίγες λέξεις. Δεν αφήνει να δημιουργήσει έναν χειμαρρώδη λόγο που είναι πλεγμένος με στολίδια εντυπωσιασμού. Ο Χριστιανόπουλος επιλέγει την απλή και άμεση γλώσσα με σκοπό να εκφράσει τα βαθύτερα των βαθύτερων συναισθημάτων. Μια γλώσσα τόσο προσιτή και ευδιάκριτη δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Ακόμη, μέσα στους λόγους που τον κάνουν ξεχωριστό θα έλεγα πως είναι η καθαρή και αξιοπρεπείς αποτύπωση συναισθημάτων που κρίνονται και καταδικάζονται κοινωνικά: ζήλια, απόρριψη, μοναξιά, άρρωστη επιθυμία, ανθρώπινα πάθη και σκοτάδια. Έτσι λοιπόν, αποτελεί μια χαρακτηριστική και ιδιαίτερη φωνή της μεταπολεμικής ελληνικής ποίησης και της λογοτεχνικής Θεσσαλονίκης. Εδώ αναφέρω τη Θεσσαλονίκη, καθώς η πόλη αυτή επηρέασε σημαντικά τη γραφή του. Γνωστό είναι πως συνδέθηκε με την πνευματική περιοχή της πόλης λόγω του περιοδικού “Διαγώνιος”. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που έζησε, γεννήθηκε και μεγάλωσε. Παρακολουθούσε σαν σωστός πλάνητας τους δρόμους της με τα πολλά πρόσωπα και χρώματα. Εκεί βρήκε τον έρωτα, την απόρριψη, τη μοναξιά και συνομίλησε με τον εαυτό του προκειμένου να μπορέσει να παράξει αυτό το σημαντικό έργο, την παρακαταθήκη που άφησε στην ελληνική ποίηση.
Κλείνοντας, θα ήθελα να αφήσω εδώ το πιο χαρακτηριστικό του ποίημα με σκοπό να γίνει έναυσμα να γεμίσουν οι αναγνώστες του άρθρου μου από ερωτισμό και πλάνη…
Ο Έρωτας του Ντίνου Χριστιανόπουλου:
Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.
Δεν ξέρω πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.
Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.
Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.