Γράφει η Ελένη Καραχανίδη @elenikarachanidi_author
Το βιβλίο της Βίκυς Ντζούφα "Το κουκούλι" είναι ένα από τα βιβλία που σου φέρνουν αναπόφευκτα τη σκέψη της σπουδαιότητας της λογοτεχνίας, της βάσης του "διαβάζειν", τη θεραπευτική επίδραση των λέξεων που γίνονται φράσεις και έπειτα βιβλία, την ουσιαστική αλληλεπίδραση και συνομιλία μυθοπλασίας και πραγματικότητας.
Διαβάζουμε γιατί είναι απολαυστικό, αλλά θαρρώ πως τελικά, και επί της ουσίας, διαβάζουμε για να συναντάμε τέτοια βιβλία, να τα συζητάμε, να μπαίνουμε στον κόσμο τους, να τα αναλύουμε με όσο περισσότερα πλάσματα γίνεται και να ευχόμαστε να μην αργήσει η μέρα να αποτελούν αυτά τα βιβλία αποκλειστικά μυθοπλασία και όχι πραγματικότητα.
Το θέμα του βιβλίου είναι σπουδαίο, δυνατό και πάρα πολύ σημαντικό. Αφορά την ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Η βία, σε μια ανατροπή του συχνά -και στερεοτυπικά επαναλαμβανόμενου- αναμενόμενου, εκπέμπεται από τη σύντροφο, γυναίκα, σύζυγο, μητέρα προς τον σύντροφο, άντρα, σύζυγο, πατέρα.
Ένα φαινόμενο που παρόλο που υπάρχει και μάλιστα έντονα, ίσως δεν έχει τον χώρο που του αναλογεί στις κοινωνικές συζητήσεις.
Αποφεύγοντας spoilers ως προς την υπόθεση θα μείνω στα της γραφής και της ουσίας: διεισδυτική ματιά, ζωντανές περιγραφές, εικόνες σκληρές μα ρεαλιστικές, ήρωες με βάθος και σκηνές που σε κάνουν να νιώθεις ότι έχεις βρεθεί πραγματικά στον κόσμο που περιγράφεται.
Μια κοινωνία, μια σχέση, μια ζωή. Τόσο δομημένη και τόσο δυνατά δοσμένη που θα μπορούσε να προσομοιάζει με την καθημερινότητα κάθε πλάσματος και μάλιστα να είναι κατ επίφαση ονειρικά πλασμένη αφού οι...τεχνικές προδιαγραφές φαίνεται να πληρούνται. Ταιριαστό ζευγάρι, κοινωνικά αποδεκτά επαγγέλματα, κοινές παρέες, κοινωνική ζωή, ένα παιδί στην ώρα που είναι κοινωνικά αναμενόμενο, χαμόγελα στις κάμερες.
Και μελανιές. Πολλές μελανιές. Απ αυτές που δεν φαίνονται. Πρωτίστως ψυχικές μα και σωματικές. Και ένα τέλμα αυτοϋποτίμησης ...μια προσπάθεια από τον πρωταγωνιστή- και κακοποιούμενο- συρρίκνωσης εαυτού ώστε όχι μόνο να μην ενοχλεί και να οδηγείται στον (επιβαλλόμενο) στόχο και την (επιβαλλόμενη) επιθυμία να μη φαίνεται. Να εξαφανιστεί.
Πόνος, φόβος, αγωνία. Μα πάνω απ όλα μια αυτοεικόνα που βλέπει μόνο μια σκιά.
Η αφήγηση προχώρα και η ιστορία κλιμακώνεται για να οδηγηθεί στη λύση και την κάθαρση η οποία ωστόσο απέχει από τη λύτρωση αφού ο πόνος που έχει μεσολαβήσει κάνει όλη τη μετέπειτα πορεία συνυφασμένη αναπόφευκτα και αναπόδραστα με αυτό το σοκαριστικό βίωμα.
Ύμνος στην ψυχική δύναμη και φυσικά κατακεραυνώνοντας όλα τα κλισέ του "γιατί δεν μιλούσες" ή, το ακόμα πιο συχνό, "γιατί δεν έφευγες" δίνει στους πρωταγωνιστές μια γήινη, ανθρώπινη διάσταση που απαντά τις ερωτήσεις πριν καν δημιουργηθούν.
Ένα βιβλίο που θα ήθελα η θεματική του να μην έχει λόγο ύπαρξης αλλά απ' την άλλη ένα βιβλίο απ' αυτά που διαβάζονται πολλαπλά και δυνατά. Διαβάζεται ελπίζοντας ότι αυτός, ο ένας ακόμα τρόπος, να βρεθούμε στο #metoo, να είναι ένας τρόπος να μειωθούν τα θύματα, να μηδενιστούν οι απώλειες.
Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν στο Instagram: https://www.instagram.com/saixpirikon_editions_bookstore/