Γράφει η Θεοδώρα Ιστόριου, @criminally_yours
Η Christina Georgina Rossetti (1830 - 1894) υπήρξε από τις σημαντικότερες βικτωριανές ποιήτριες μαζί με την Elizabeth Barrett Browning. Υπήρξε πολυγραφότατη και η πρώτη της ποιητική συλλογή εκδόθηκε ιδιωτικά από την οικογένεια της όταν ήταν μόλις δεκαέξι ετών. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές, νουβέλες, ιστορίες και ποιήματα για παιδιά που έχαιραν ευρείας υποδοχής. Η αστάθεια της ανθρώπινης αγάπης, η ματαιότητα των γήινων απολαύσεων, η παραίτηση και η θεϊκή αγάπη είναι επαναλαμβανόμενα θέματα στα έργα της. Μέρος της ευρύτερης ομάδας των προ-ραφαηλιτών (ζωγραφικό κίνημα) μέσω των αδερφών της, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μοντέλα τους ενώ συμμετείχε ενεργά και στο περιοδικό The Germ, με το ψευδώνυμο Ellen Alleyne.
Στο διήγημα Κοινοτοπίες (Commonplace – A tale of today) που πρωτοκυκλοφόρησε το 1870, η Rossetti πειραματίζεται με το είδος που η ίδια ονομάζει ιστορίες της καθημερινότητας (the every-day story). Μέσα από απλά, καθημερινά γεγονότα και μια ρουτίνα χαρακτηριστική για τις γυναίκες της μεσαίας τάξης, μεταφέρει στο χρόνο τη γυναικεία εμπειρία της εποχής μέσα σε ένα αυστηρά οριοθετημένο κοινωνικό πλαίσιο.
Με στοιχεία που θυμίζουν τα έργα της Jane Austen, οι τρεις ηρωίδες, οι αδερφές Κάθριν, Λούσι και Τζέιν αποτελούν το μέσο προβολής των ρητών και άρρητων δεσμεύσεων των γυναικών της μεσαίας τάξης, ενώ βρίσκονται ή έχουν ξεπεράσει την ηλικία γάμου αλλά κατέχουν ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Η Κάθριν, στα 33, είχε υποσχεθεί ως παιδί στην ετοιμοθάνατη μητέρα της να μείνει για πάντα στο πατρικό σπίτι περιμένοντας τον πατέρα τους που χάθηκε στη θάλασσα, επιλέγοντας με αυταπάρνηση οι αδερφές της να είναι πιο ελεύθερες. Η Λούσι, στα 30, πενθεί κρυφά τον γάμο του πρώτου της έρωτα και το αίσθημα ασφυξίας που της δημιουργεί. Και η νεότερη Τζέιν, στα 19, αποφασισμένη να κάνει έναν πλούσιο γάμο, παντρεύεται έναν πολύ μεγαλύτερο της άντρα (κενό και ματαιόδοξο) που ούτε εκτιμά ούτε συμπαθεί.
“[η Τζέιν] σε ένα γράμμα της, τον είχε αποκαλέσει ως το ‘φόρο διαμονής’ για το Όρπινγχαμ Πλέις, τον οποίο έπρεπε να πληρώσει η Τζέιν, που της άρεσαν πολύ τα υλικά αγαθά για να δείξει ευπρέπεια”.
Χωρίς να βασίζεται στην πλοκή, και χειριζόμενη με επιδεξιότητα το θέμα της πλήξης και της ασφυξίας που δημιουργούν οι κοινωνικές προσδοκίες για τις γυναίκες, η συγγραφέας δίνει σε κάθε ηρωίδα της τη δυνατότητα να χτίσει τη ζωή της όπως ακριβώς την φαντάστηκε. Κρυστάλλινο, γλυκόπικρο και στενάχωρο, είναι πολύ ενδιαφέρον που στην εποχή του πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.
To διήγημα “Κοινοτοπίες” της Christina Rossetti κυκλοφορεί στα ελληνικά σε μετάφραση Ρόζας Δελατόλα από τις εκδόσεις Το Ποντίκι. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί μόνο πεζά κείμενα της.