Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Διάβασα πρόσφατα το διήγημα “Γουΐλιαμ Γουΐλσον” του Έντγκαρ Άλαν Πόε που κυκλοφόρησε στη σειρά “Τα μικρά” των Εκδόσεων Μεταίχμιο σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά.
Ο αφηγητής, εν είδει εκμυστήρευσης στον αναγνώστη, κι αφού αναφερθεί με τα μελανότερα χρώματα στον χαρακτήρα του, περιγράφει τα χρόνια της φοίτησής του σε οικοτροφείο στην Αγγλία. Μιλά για το σχολείο του αιδεσιμότατου Μπράνσμπι όπου πήγαινε από 10-15 ετών απ’ το οποίο τα παιδιά έβγαιναν τρεις φορές την εβδομάδα, δύο από τις οποίες για να επισκεφτούν την εκκλησία. Μιλά, επίσης, για το σωσία του, ένα συμμαθητή του με ίδιο όνομα και ημερομηνία γέννησης, που εγγράφτηκε την ίδια μέρα με αυτόν στο σχολείο. Νιώθει ότι αυτό το άτομο τον χλευάζει μ’ έναν τρόπο πολύ ιδιαίτερο, που μόνο ο ίδιος αντιλαμβάνεται και κανένας άλλος.
Καθώς τα χρόνια περνούν κι οι δυο τους φεύγουν από το οικοτροφείο, ο άλλος Γουΐλιαμ Γουΐλσον, τον ακολουθεί και τον καταδιώκει σαν να ήταν η συνείδησή του. Ο αχαλίνωτος χαρακτήρας του πρωταγωνιστή, μέγας χαρτοπαίκτης και απατεώνας, φαίνεται να βρίσκει τον δάσκαλό του σ’ αυτόν τον σωσία, που τον κατατρέχει στο πανεπιστήμιο κι ανά την υφήλιο για να τον εμποδίσει να πραγματοποιήσει τα δόλια σχέδιά του, καταφέρνοντας έτσι ό,τι δεν κατάφερε η ίδια η οικογένεια του Γουΐλσον και το οικοτροφείο.
Ο Πόε σ’ αυτό το όχι και τόσο γνωστό αλλά εξίσου μοναδικό διήγημά του, κάνει μια σπουδή στον εαυτό, την ενοχή και τη συνείδηση, χρησιμοποιώντας τον σωσία ως σύμβολο της ψυχοσύνθεσης του ατόμου. Καταδεικνύει με μαεστρία πώς ο άνθρωπος όσο κι αν εκπέφτει, δεν μπορεί να ξεφύγει από τον αυστηρότερο κριτή που είναι ο εαυτός του. Καταλήγοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το εξωμολογητικό ύφος και το γενικότερο στιλ του συγγραφέα μοιάζει με του Κάφκα, αλλά εδώ δίνεται μια κάποια απάντηση στην υπαρξιακή αναζήτηση του ατόμου, ενδεχομένως επειδή αυτό δεν απευθύνεται σε εξωτερικούς παράγοντες για να βρει λύση.
Θα βρείτε το βιβλίο στο https://www.metaixmio.gr/el/products/gouiliam-gouilson των εκδόσεων Μεταίχμιο