Γράφει η Βασιλική Διαμάντη, @diamond.s.world
Δεν μπορείς να αντέξεις τόσες αναμνήσεις. Γίνονται αθάνατες, σαν κι εσένα. Και πονάνε πολύ.» Αυτό μας λέει η Εμπονυ Βάργκας.
Άραγε μπορείς να ζήσεις μία αιωνιότητα μαζί με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Πιστεύω δύσκολο. Σε αυτό το βιβλίο διαβάζουμε και μαθαίνουμε κομμάτι – κομμάτι την «αιώνια» ζωή της Εμπονυ, μιας βρικολακίνας 400 ετών μαζί με την σοφία που αποκόμισε τόσα χρόνια. Αναρωτιέμαι και σκέφτομαι και η ίδια πόσο θλιβερό θα ήταν να μην μπορείς να γεράσεις και να πεθάνεις.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που σε καθηλώνει, σε κάνει να θέλεις και να αποζητάς τη συνέχειά του, σου δημιουργεί σκέψεις, εγείρει πολλούς προβληματισμούς και σε πιάνει απ’ το χέρι και σε ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα. Το φανταστικό στοιχείο είναι ότι βλέπουμε πως και οι βρικόλακες έχουν δικαίωμα στο όνειρο, στην ευτυχία και στην αγάπη. Η αγάπη πόσα όρια έχει; Πρέπει να πάρεις έναν άνθρωπο κοντά σου μεταμορφώνοντας τον σαν κι εσένα στο όνομα της αγάπης; Δύσκολη απάντηση.
Αυτό το βιβλίο σού μαθαίνει το μεγαλείο της αγάπης, της συμπόνιας, της συνύπαρξης διαφορετικών οντοτήτων και χαρακτήρων. Η συγγραφέας καταφέρνει να μας μυήσει σε έναν κόσμο αλλιώτικο, αληθινό ή μη. Η μοναξιά είναι δύσκολο πράγμα, δεν συνηθίζεται, δεν αγαπιέται. Κι όμως η Εμπονυ συνυπάρχει μαζί της για 400 χρόνια περίπου, μετά τον χαμό του άντρα της, ο οποίος την μεταμόρφωσε σε αυτό που είναι τώρα. Και η μοναξιά και η εσωτερική κενότητα είναι σκληρά και σε πληγώνουν, ιδίως όταν ξέρεις ότι θα τις κουβαλάς μαζί σου για πάντα…
Για τους λάτρεις του είδους είναι από τα καλύτερα βιβλία και μάλιστα από μία Ελληνίδα συγγραφέα. Αγάπη, έρωτας, διλήμματα, συμπόνια, συνύπαρξη διάφορων ειδών και όχι μόνο είναι κομμάτια ενός παζλ που συνθέτουν αυτό το βιβλίο.
Εγώ, προσωπικά, ενθουσιάστηκα. Και δεν μου τυχαίνει συχνά αυτό πλέον. Η πένα της με άγγιξε βαθιά και με έκανε να αναλογιστώ ότι η ευτυχία είναι πολύτιμη και αξίζει όσο λίγα πράγματα στη ζωή.
"Η Έμπονυ Βάργκας είναι πουθενά και παντού. Αόρατη από τους περισσότερους, αλλά τόσο κοντά σε αυτούς. Έχει μνήμες, έχει ιστορία, έχει παρελθόν. Όπως όλοι… Είναι μια αριστοκρατική, γοητευτική φιγούρα του σκότους που ξέρει να κρύβεται καλά, καθώς η αγέρωχη σκιά της, βρίσκει πάντα τον τρόπο να σκαρφαλώνει στους τοίχους του δικού μας θνητού κόσμου.
Δεν πρόλαβε να αποτελειώσει την σκέψη της και η επιθυμία της έγινε πραγματικότητα. Τα πορφυρά, παγωμένα χείλη άγγιξαν τρυφερά τα δικά του. Έμειναν εκεί, ενωμένα για κάτι περισσότερο από ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο, ώσπου ξαφνικά το μετάνιωσε.
Αν ξυπνούσε; Τί στο καλό θα έκανε αν εκείνος ξυπνούσε και την έβλεπε να στέκεται από πάνω του; Μέσα στο σπίτι του; Κλέφτης των χειλιών του μέσα στην ίδια του κρεβατοκάμαρα;
Με μία αστραπιαία κίνηση, έκανε στροφή πετώντας ταυτόχρονα πάνω στο σώμα του κοιμισμένου άντρα την κουβέρτα και βγήκε βιαστικά έξω από το ανοιχτό παράθυρο…" (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)