Γράφει η Ρίτα Μπαούση, @redheadreads_gr
Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας έχει πει σε συνέντευξή του, το βιβλίο αυτό είναι βαθιά ριζωμένο στα προσωπικά του βιώματα και κυρίως στην απώλεια του πατέρα του, αλλά και στο πώς αυτή έχει εγγράψει μέσα του.
Ο Porter μας αφηγείται την ιστορία ενός πατέρα και των δυο αγοριών του, οι οποίοι, λίγες μέρες μετά τον αναπάντεχο χαμό της συζύγου και μητέρας των παιδιών, θα δεχτούν μια απρόσμενη επίσκεψη. Ένα κοράκι θα κάνει την εμφάνισή του στο κατώφλι τους, δηλώνοντας πως θα μείνει για όσο το χρειάζονται.
Η αφήγηση χωρίζεται σε τρία μέρη και γίνεται από τρεις διαφορετικούς αφηγητές, τον πατέρα, τα αγόρια και το κοράκι. Έτσι, μέσω των εναλλαγών της αφηγηματικής φωνής, διαβάζουμε για τον πατέρα που παλεύει με το τέρας της θλίψης, έχοντας σχεδόν παραιτηθεί από όλα, ακροβατώντας ανάμεσα στην άβυσσο που ανοίγει μπροστά του το πένθος και στη ζωή του, που έχει μείνει στάσιμη. Τα αγόρια, ίσως και λόγω του νεαρού της ηλικίας τους, βρίσκονται σε σύγχυση. Μη μπορώντας να διαχειριστούν την απώλεια της μητέρας τους, ψάχνουν απελπισμένα τρόπους να διοχετεύσουν αλλού τον πόνο τους, να ξεσπάσουν, φτάνοντας πολλές φορές σε σημείο να τραυματίζονται και να ματώνουν, μήπως κι ο σωματικός πόνος ξεπεράσει τον ψυχικό.
Όσο για το κοράκι, πιθανό αποκύημα της φαντασίας του πατέρα, θα αποτελέσει δίαυλο επικοινωνίας του γονιού με τα παιδιά του, θα εκτελέσει χρέη θεραπευτή, θα παρηγορήσει τον πατέρα, θα υπερασπιστεί τα πληγωμένα παιδιά και θα προσπαθήσει να γεμίσει το δυσβάσταχτο κενό. Το κοράκι, που μόνο τυχαία δεν είναι η επιλογή του, καθώς είναι ένα πτηνό άρρηκτα συνδεμένο με το θάνατο, θα φέρει εις πέρας την αποστολή του και θα φύγει όταν δε θα το χρειάζονται πια.
Το σπαρακτικό αυτό βιβλίο, μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη και παρόλο που καταπιάνεται με ένα χιλιοειπωμένο θέμα, αυτό της ανθρώπινης απώλειας, καταφέρνει να αφήσει μια γλυκιά επίγευση, γιατί μιλάει για ανθρώπους που αναμετρήθηκαν με το πένθος και κατάφεραν να συμφιλιωθούν με την απώλεια.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις σε μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου.