Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του ’50, οι γυναίκες σιωπούν. Για όσα βλέπουν, για όσα νιώθουν και ζουν. Η Αθανασία μεγαλώνει κι εκείνη μαθαίνοντας να σωπαίνει, αρνείται πεισματικά να παντρευτεί και κλείνεται στον εαυτό της, κρατώντας φυλαγμένα τα μυστικά που τη στοιχειώνουν, αλλά και την παράξενη σχέση της με το νερό που κάνει τις κατσαρόλες να βράζουν όταν θυμώνει και τα ποτήρια να σπάνε στο τρανταχτό της γέλιο. Ο έρωτας θα την παρασύρει ξανά στη ζωή και θα αναζητήσει την ευτυχία στον γάμο και στη μητρότητα, πνίγοντας την ατίθαση, ιδιαίτερη φύση της.
Για πόσο όμως μπορεί κάποιος να κρύψει την αλήθεια του και ποιο είναι το κόστος όταν αυτή αποκαλυφθεί; Όλα όσα λέγονται και κυρίως όλα όσα μένουν στο σκοτάδι θα καθορίσουν τη ζωή της Αθανασίας και της οικογένειάς της, διατρέχοντας τις γενιές σαν αόρατη κλωστή.
"Οι εγγονές της την αγαπούσαν, αλλά θα έπαιρναν τον δρόμο τους σε άλλη μια πόλη, μακριά από εκείνη. 'Θέλω να ζήσετε' τους είπε μόνο. Τα κορίτσια δεν κατάλαβαν ακριβώς, αλλά παρόλα αυτά ένευσαν και οι δύο συμφωνώντας"
Σας έχει τύχει να διαβάζετε ένα βιβλίο και να νιώθετε ότι σας "ρουφάει" η ιστορία; Σε εμένα έτυχε με το "Νερό που σωπαίνει". Η Νόνικα έχει πλάσει μια ιστορία που συνθέτει έναν καμβά ανθρώπων, προσωπικών και οικογενειακών σχέσεων, αλλά και ιστορικών γεγονότων καθώς εκτυλίσσεται κατά τη σκοτεινή περίοδο 1971-1974 (αλλά και αργότερα). Μέσα σε αυτόν τον καμβά τα πραγματολογικά στοιχεία είναι σωστά μελετημένα και δίνουν ζωντάνια στην αφήγηση. Αυτή η εξαιρετική αποτύπωσή τους από τη Νόνικα έκανε ακόμα πιο απολαυστική την ανάγνωση και με ταξίδεψε σε άλλες εποχές.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά είναι οι ζωές των ηρωίδων, όπου η καθεμιά έχει τη δική της φωνή που δεν ακούγεται γιατί το κοινωνικό πλαίσιο επέβαλε να είναι αθόρυβες, χωρίς άποψη και "συνετές". Εντούτοις, κάνοντας τη συσχέτιση του "οξύμωρου" τίτλου με τις γυναίκες της ιστορίας σκέφτηκα ότι φαίνονται σιωπηλές ακόμα και όταν "ουρλιάζουν". Ο λόγος που χαρακτηρίζω οξύμωρο τον επιθετικό προσδιορισμό του τίτλου είναι ότι το νερό δεν είναι ποτέ αθόρυβο ή σιωπηλό. Όταν συμβαίνει αυτό, η καταστροφή είναι κοντά!
Η Νόνικα έγραψε ένα βιβλίο που ακροβατεί ανάμεσα στο κοινωνικό και το "horror" λογοτεχνικό είδος. Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός με την καλή έννοια και με έκανε να μην μπορώ να το αφήσω από το χέρι μου. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι περιλαμβάνει στοιχεία μαγικού ρεαλισμού. Αυτό το συναντώ κυρίως σε έργα της νοτιοαμερικανικής λογοτεχνίας, την οποία λατρεύω. Εδώ, η πινελιά του μεταφυσικού είναι διακριτική, αλλά είναι παντού και δεν κουράζει τον αναγνώστη. Αντίθετα, συμβάλλει στην εξέλιξη της πλοκής και, σε αρκετά σημεία, με αιφνιδίασε και με έκανε να ανατριχιάσω (κάτι που βρίσκω πολύ ελκυστικό σε βιβλία αυτού του είδους).
Επίσης, θίγονται πολλά και επίκαιρα κοινωνικά θέματα. Υπάρχει η κακοποίηση και η ανοχή προς αυτήν, κάτι που δεν έχει εκλείψει στην εποχή μας, δυστυχώς. Μετά, βλέπουμε τις κοινωνικές συμβάσεις που δεσμεύουν μόνο τις γυναίκες τελικά! Και, φυσικά, η διαφορετικότητα σε κάθε επίπεδο.
Όσον αφορά τις ηρωίδες έχω να πω ότι είναι ιδιαίτερα δυναμικές, η καθεμιά με τον τρόπο της. Μπορεί να μην είναι άμεσα ορατό, αλλά το καταλαβαίνουμε όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι/ Κι εδώ σταματώ γιατί δεν θέλω να γίνει κάποιο spoiler.
Η γλώσσα είναι εξαιρετικά δουλεμένη οπότε το κείμενο ρέει αβίαστα χωρίς να κουράζει (δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από τη Νόνικα)! Θέλω να συνεχίσει να γράφει για να απολαμβάνουμε τέτοια κείμενα.
Θα κλείσω γράφοντας ότι το βιβλίο στέλνει το μήνυμα ότι η σιωπή μπορεί να είναι δηλητήριο και πρέπει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κύφαντα, https://kyfantabooks.gr/product/%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9/