Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Ένας ηλικιωμένος ιερέας συναντά μια μοναχική γυναίκα, πλύστρα σε ένα φτωχικό ορεινό χωριό, ξεχασμένο από Θεό και ανθρώπους. Η γυναίκα ζητά απεγνωσμένα μια απάντηση: την άδεια να δώσει τέλος στη ζωή της ή ίσως έναν λόγο να συνεχίσει να ζει. Ο ιερέας, διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον και στη συμπόνια, αναζητά μέσα του εκείνη την αλήθεια που θα μπορούσε να τη λυτρώσει. Μέσα από λιγοστούς διαλόγους και απέραντες σιωπές που μοιάζουν να αντηχούν στα φαράγγια της επιβλητικής φύσης, το Σπίτι των άλλων συμπυκνώνει τη βαθιά αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο ανείπωτο, την αδυναμία της πίστης να απαντήσει στα πιο ουσιώδη ερωτήματα της ύπαρξης.
Όταν έπιασα στα χέρια μου αυτό το διήγημα (και είναι γνωστό ότι δεν επιλέγω τα διηγήματα, δεν περίμενα αυτή τη δύναμη της ιστορίας. Ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει τη ζωή και τους ανθρώπους σε μια επαρχία της Ιταλίας προσθέτει ζωντάνια στο κείμενο.
Μου άρεσε ιδιαίτερα η ανάλυση των σχέσεων, των δυσκολιών που αντιμετώπιζε η κοινότητα και των συναισθημάτων των ηρώων. Επίσης, η περιγραφή της φύσης είναι εξαιρετική θα έλεγα γιατί δημιουργεί το εντυπωσιακό σκηνικό όπου κινούνται οι ήρωες.
Εντούτοις, παρά τα στοιχεία υπόγειου χιούμορ εκ μέρους του πρωταγωνιστή (και αυτό έχει σχέση με το όνομά του, αλλά δεν μπορώ να κάνω spoiler), με συγκίνησαν οι αναφορές στη μοναξιά και στην ανάγκη για επικοινωνία, όπως και στο στοιχείο της διαφορετικότητας.
Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω το ερώτημα αν θα μπορούσα να ζήσω σε μια επαρχία και σε μια κλειστή κοινωνία, παρόλο που πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι θα μου άρεσε να ζω στη φύση.
Θα σημειώσω ότι δεν περίμενα το τέλος. Δεν περίμενα την ανάγκη της ηρωίδας ούτε τον πόνο της. Δεν περίμενα ότι θα δακρύσω.
Πρόκειται για ένα διήγημα που μέσα στις ελάχιστες σελίδες του κρύβει ένα υπαρξιακό και θρησκευτικό ερώτημα που μπορεί να είναι αναπάντητο και με συγκλόνισε γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση (για μένα). Σας αφήνω να το ανακαλύψετε!
Θα σημειώσω ότι είναι ένα βιβλίο που διάβασα ευχάριστα, παρότι στο τέλος έμεινα με το στόμα ανοιχτό
Τέλος, πρέπει να τονίσω ότι η μετάφραση ήταν εξαιρετική, ενώ το επίμετρο της μεταφράστριας ολοκληρώνει αυτό το υπέροχο διήγημα.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Δήμητρας Δότση, https://www.metaixmio.gr/el/products/to-spiti-ton-allon?gad_source=1&gad_campaignid=1021381194&gbraid=0AAAAADEUm18GNO9XnuwnwvBU8JIUEXYrP&gclid=Cj0KCQjw8JPVBhD-ARIsAO691sHES9nqx_WNMiupyBFI4cCl9Fn1bkQI0YUgZZelmQ19AIoguTQ-p6caAnQwEALw_wcB