Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Ο Γιάντζε γεννήθηκε με μια εγκεφαλική δυσλειτουργία που ονομάζεται αλεξιθυμία, η οποία καθιστά δύσκολο για εκείνον να αισθάνεται συναισθήματα όπως η χαρά, ο φόβος ή ο θυμός. Δεν έχει φίλους, αφού οι δύο νευρώνες σε σχήμα αμυγδάλου που βρίσκονται βαθιά στον εγκέφαλό του έχουν φροντίσει γι' αυτό, αλλά η μητέρα και η γιαγιά του, αφοσιωμένες σ' εκείνον, του παρέχουν μια ασφαλή και ικανοποιητική ζωή. Το μικρό τους σπίτι, πάνω από το μαγαζί της μητέρας του που πουλάει μεταχειρισμένα βιβλία, είναι διακοσμημένο με σημειώματα γραμμένα σε πολύχρωμα χαρτάκια, τα οποία του υπενθυμίζουν πότε πρέπει να χαμογελά, πότε να λέει «ευχαριστώ» και πότε να γελάει.
Έπειτα, την παραμονή των Χριστουγέννων, στα δέκατα έκτα γενέθλια του Γιάντζε, τα πάντα αλλάζουν. Μια τρομακτική πράξη τυφλής βίας καταστρέφει τον κόσμο του, αφήνοντάς τον ορφανό και μόνο.
Παλεύοντας να αντιμετωπίσει την απώλειά του, ο Γιάντζε αποσύρεται σε μια σιωπηλή απομόνωση, μέχρι που ο προβληματικός έφηβος Γκον καταφθάνει στο σχολείο του και αναπτύσσουν έναν εκπληκτικό δεσμό.
Καθώς ο Γιάντζε αρχίζει να ανοίγεται σε καινούργιους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου και ενός κοριτσιού στο σχολείο, κάτι αλλάζει σιγά-σιγά μέσα του. Κι όταν ξαφνικά βρεθεί σε κίνδυνο η ζωή του Γκον...
Για μένα είναι ένα βιβλίο ύμνος στη διαφορετικότητα και στο πώς μπορείς να ζεις ξεχωρίζοντας από το πλήθος είτε αυτό αφορά τα πιστεύω και τα όνειρά σου είτε κάποιο πρόβλημα υγείας ή μια "ξεχωριστή" εμφάνιση. Η συγγραφέας μιλά με ευαισθησία για την απώλεια, τη φιλία, τον έρωτα, ακόμα και για την παραβατικότητα μέσα από τα μάτια των έφηβων ηρώων. Ένα άλλο στοιχείο που με συνάρπασε είναι ότι περιγράφεται εντυπωσιακά και συνάμα διακριτικά μια νευρολογικη κατάσταση, η συναισθησία΄*, όπου ο Γιάντζε περιγράφει το πώς "βλέπει" τα αμύγδαλα που τρώει, για παράδειγμα. Τότε αναρωτήθηκα πώς θα ήταν αν νιώθαμε τη γεύση της μουσικής; Αν μυρίζαμε τα χρώματα; Αυτό ήταν πολύ έξυπνο εκ μέρους της συγγραφέως!
Πέρα από αυτά, είναι μια ιστορία διανθισμένη με χιούμορ, φαντασία, τρυφερότητα, αλλά και με αγωνία. Επίσης, με έκανε να αναρωτηθώ πώς μπορεί να λειτουργήσει στην κοινωνία μας ένας άνθρωπος που πάσχει από αυτή την ιδιαίτερο "κατασκευαστικό πρόβλημα".
Θέλω να σημειώσω ότι και χωρίς αυτό το "πρόβλημα", ξέρουμε ότι οι άνθρωποι, ακόμα κι εμείς οι ίδιοι, δυσκολευόμαστε πολλές φορές όχι μόνο να εκφράσουμε αλλά και να παραδεχτούμε τα συναισθήματά μας και τα συναισθήματα των άλλων με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται οι σχέσεις μας. Και, εδώ, θέτω το ερώτημα: Σε έναν ιδανικό κόσμο, πώς θα νιώθαμε αν μπορούσαμε να εκφράζουμε με ελευθερία και άνεση τα συναισθήματά μας;
Κλείνοντας, θέλω να σας πω ότι είναι ένα βιβλίο τόσο για εφήβους όσο και για ενηλίκους και σας προτείνω να το διαβάσετε!
*Συναισθησία: ονομάζεται η νευρολογική ανάμιξη των αισθήσεων.[1] Ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από συναισθησία (συναισθητικός) είναι δυνατό, για παράδειγμα, να «ακούει» τις οσμές, να «βλέπει» τους ΄ήχους και να «μυρίζει» τις εικόνες. Το συχνότερο είδος συναισθησίας είναι το να βλέπει κάποιος ήχους και το να συνδυάζει αυτόματα αριθμούς με συγκεκριμένα χρώματα. [Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1]
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος, σε μετάφραση Χριστίνας Ζαχαρίου, https://iviskospublications.gr/author/won-pyung-sohn/