Γράφει η Ελένη Καραχανίδη @elenikarachanidi_author
Ένα βιβλίο για το οποίο θα μιλήσουμε ξεκινώντας από τα τεχνικά του στοιχεία, κυρίως γιατί εκείνα που κατά τη γνώμη μου αποτελούν μεγάλο μέρος της ομορφιάς του.
Πάρα πολύ ενδιαφέρον βρήκα, λοιπόν, το ότι όλο το έργο επί της ουσίας αφηγείται την ίδια ιστορία τρεις φορές. Αλλάζοντας ωστόσο αφηγητή και, τελικά παρουσιάζοντας την από τρεις διαφορετικές πλευρές. Και το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι τελικά αυτές είναι τρεις διαφορετικές ιστορίες.
Γιατί, βλέπετε, το καθένα- οχι μόνο από τα πλάσματα αυτού του βιβλίου αλλά απ όλα μας- βιώνει τα πράγματα με τον δικό του μοναδικό, ξεχωριστό τρόπο.
Κάνοντας κάθε ιστορία μοναδική ακόμα κι αν θεωρητικά εγώ και εσύ έχουμε ζήσει την ίδια πλοκή. Και ήταν ακριβώς αυτή του η προσέγγιση που με γοήτευσε τεχνικά. Μαζί φυσικά με την εκφραστική αρτιότητα και τη λυρική περιγραφικότητά του.
Η ίδια η ιστορία, επίσης έχει μεγάλο ενδιαφέρον για το οποίο λίγα θα πω για να μην κάνω spoil.
Ελληνική ύπαιθρος.
Μία γυναίκα° ελεύθερη ή εγκλωβισμένη; Ένας άντρας° φυγάς η καταδιωκόμενος;
Και μία μηλιά° όριο φυσικό- σύνορο; ή σημείο προσωπικής περιχαράκωσης;
Η αλληγορική χρήση της μηλιάς σε αρμονία με τη φυσική της παρουσία ήταν ένα λογοτεχνικό τέχνασμα που όχι μόνο βρήκα έξυπνο και εύστοχο αλλά και εξυπηρέτησε τον στόχο απόλυτα αποτελεσματικά.
Τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι επιλογές, οι αναζητήσεις, οι ηχηρές σιωπές, οι αθόρυβες κραυγές° όλα με κάποιον τρόπο δίπλα σε αυτή τη μηλιά έγιναν πιο έντονα.
Ένα βιβλίο κατάθεση σαν παρακαταθήκη. Λες και η Λένη θέλησε μέσα από αυτό να μας επιστήσει την προσοχή. Να μας θυμίσει. Να μας τονίσει. Να μας συνδέσει. Και τέλος να μη μας αφήσει να αφήσουμε καμιά μηλιά χωρίς ομιλία. Και καμία θηλυκή οντότητα στα βουβά.
Μικρό βιβλίο με μεγάλα νοήματα απ αυτά που αγαπώ να διαβάζω και να γνωρίζουμε παρέα.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νήσος: https://nissos.gr/authors/1375