Γράφει η Σοφία Σιμέλα Θωίδη @_xristof.simelina_, @_vivliothiki_
Η ανάγνωση ενός βιβλίου τρόμου με στοιχειωμένα μέρη και μακάβριους θανάτους ήταν εξ αρχής μια μεγάλη πρόκληση για εμένα. Διαλέγοντας λοιπόν από τη βιβλιοθήκη μου την πρόσφατη και τόσο φρέσκια προσθήκη της, τα “Στοιχειωμένα Σπίτια” από τις εκδόσεις Πηγή, ο Πόε με κοιτούσε θλιμμένος με στενεμένα μάτια και σκονισμένος από το κάτω ράφι. Η αλήθεια είναι πως έχω μια έμμονη τάση να διαβάζω τα βιβλία που μόλις έχω αγοράσει αφήνοντας πίσω στην TBR μου πολλά υπεροπτικά βλέμματα από τα παλιά μου βιβλία. Ωστόσο, πιστεύω πως η επιλογή μου ήταν καλή και παρακάτω θα σάς διασαφηνίσω το γιατί.
Τα “Στοιχειωμένα Σπίτια” δεν είναι ένα βιβλίο του book talk ούτε μάλιστα και τόσο γνωστό ανάμεσα στα χιλιάδες βιβλία των εκδόσεων Πηγή. Προσωπικά, το ανακάλυψα όταν μπήκα μέσα στη σελίδα του εκδοτικού και έψαξα σε μια αέναη προσπάθεια να ξοδέψω τον νέο μου μισθό και φυσικά έπεσα μέσα! Αν μπορούσα να το περιγράψω με μια φράση, θα έλεγα μόνο τη λέξη “ανατριχίλα”.
Πιο συγκεκριμένα, περιλαμβάνει οκτώ ιστορίες τρόμου με κοινό τους στοιχείο τα σπίτια που συνοδεύονται από ένα φάντασμα. Οι ιστορίες είναι γραμμένες από διαφορετικούς συγγραφείς διαφορετικών εποχών. Στα αυτιά του βιβλίου φιγουράρουν τα ονόματα τους: Arthur Conan Doyle, Elizabeth Stevenson, Edward George Earle Bulwer – Lytton, Harriet Beecher Stowe, Margaret Oliphant Wilson, Edith Wharton, Joseph Tomas Sheridan Le Fanu και Mary Eleanor Wilkins Freeman. Ομολογώ πως οι γνώσεις μου ήταν λειψές για όλους τους, αλλά ήδη με μια πρώτη ματιά στις ιστορίες τους μπορείς να καταλάβεις πόσο διεστραμμένη σκέψη είχαν.
Ιστορίες ευκολοδιάβαστες με μόνη δυσκολία τις μακρές περιγραφές και την πολυπλοκότητα των σκηνών λόγω των παραφυσικών φαινομένων, είναι σίγουρα ό,τι πρέπει για να περάσει κανείς χαλαρωτικά τις διακοπές του δίπλα από το ποτάμι του Αχέροντα -ή έστω έτσι το έζησα εγώ. Μεταπηδώντας από τη μια ιστορία στην άλλη μπορώ να πω ότι κατάλαβα κάποιες φορές εντονότερα, άλλες πιο αμυδρά, την χρονική διαφορά της συγγραφής των ιστοριών. Ξεκινώντας με “Τα φαντάσματα του Γκόρσθορπ Γκρέιντζ” ταξίδεψα σε μια συγγραφική συνθήκη που θύμιζε έντονα το Νοσφεράτου. Γοτθικό κάστρο στην άκρη του ψηλότερου βουνού με έναν ιδιότροπο και απότομο ιδιοκτήτη, ο οποίος ψάχνει να βρει έναν κυνηγό φαντασμάτων. Σε αυτή την ιστορία θα χρωμάτιζα τα 3/5 αστέρια. Αν και το κλίμα που δημιουργούσε ο Doyle ήταν εξαιρετικά γλαφυρά γραμμένο, η ιστορία μού φάνηκε σε τελική ανάλυση απλοϊκή. Δεν ήταν τυχαίο όμως, διότι, όπως παρατήρησα στη συνέχεια, οι ιστορίες γίνονται ακόμα πιο περίπλοκες και ενδιαφέρουσες όσο το βιβλίο κυλά.
Συνεχίζοντας με την “Ιστορία της Γριάς Παραμάνας” ανακάλυψα ένα εξίσου γοτθικό τοπίο, ωστόσο πιο κοντά στην πραγματικότητα. Εδώ μπορώ να πω ότι άρχισε σιγά σιγά το παραφυσικό στοιχείο να αγκαλιάζει το ρομαντικό ρεύμα με μικρές ανταύγειες μυστηρίου. Σε αυτή την ιστορία δικαιωματικά θα έβαζα 4/5 αστέρια και έτσι συνέχισα και με τις επόμενες δύο ιστορίες, “Το σπίτι και ο Εγκέφαλος” και “Το φάντασμα στο σπίτι του Καπετάνιου Μπράουν” . Δυο ιστορίες με αποκλίσεις πολλές παρά την κοινή βάση της ύπαρξης ενός στοιχειωμένου σπιτιού. Στην πρώτη ιστορία συνάντησα ένα “ζωντανό” σπίτι, στο οποίο τα ουρλιαχτά και τα φρικιαστικά συρσίματα ακολουθούν τον πρωταγωνιστή σε κάθε δωμάτιο. Στην δεύτερη όμως, ανακάλυψα μια ανατριχιαστική ιστορία πόνου με μακάβριο τέλος, της οποίας το φάντασμα δεν σκόπευε να με αφήσει να κοιμηθώ για τα επόμενα βράδια.
Οι επόμενες τέσσερις ιστορίες, “Η Ανοιχτή Πόρτα”, “Εκ των Υστέρων”, “Αυθεντική Αφήγηση ενός Στοιχειωμένου Σπιτιού” και “Το Νοτιοδυτικό Δωμάτιο” έφραξαν τους πυλώνες της ψυχραιμίας μου. Σε κάθε μια τους χρωματίζω 5/5 αστέρια, καθώς κάθε μια είχε το δικό της βάθος και τη δική της προσωπική αλήθεια. Η “Ανοιχτή Πόρτα” είναι η μοναδική ιστορία στην οποία το στοίχειωμα δεν βρίσκεται εντός της κατοικίας των πρωταγωνιστών, αλλά εντός της αυλής του πολυτελούς σπιτιού τους και συγκεκριμένα εντός ενός έρημου τοίχου και μιας εξίσου αρχαίας πύλης. Εδώ κομβικό ρόλο παίζει η σχέση πατέρα – γιου, καθώς ο δεύτερος αρρωσταίνει βαριά και ζητά από τον πρώτο, ως ο παντοτινός του ήρωας, να σώσει εκείνο το παιδί, που κάθε βράδυ κλαίει και ζητάει να του ανοίξουν την πόρτα, μια πόρτα που δεν υπάρχει πια. Το “Εκ των Υστέρων” ήταν η μόνη ιστορία στην οποία ένας από τους πρωταγωνιστές πεθαίνει και μάλιστα αιφνίδια. Μια σκιά τον ακολουθεί και τελικά μια μέρα εξαφανίζεται από το σπίτι, δίχως γυρισμό. Η “Αυθεντική Αφήγηση ενός Στοιχειωμένου Σπιτιού” κύλησε εξαιρετικά γρήγορα, αλλά με μια μεγάλη δόση μαγείας και μεταφυσικών φαινομένων, που εγώ λατρεύω. Τέλος, “Το Νοτιοδυτικό Δωμάτιο” μέσα στην τρέλα του κόσμου των νεκρών – ζωντανών διέθετε αρκετά ρεαλιστικά κομμάτια, όπως ήταν οι αντιδράσεις των ηρώων. Ένα δωμάτιο στο οποίο εμφανίζονται και εξαφανίζονται αντικείμενα και μετακινούνται τα ρούχα γεννά ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να εντοπίσει ένα EMF κάποιο φάντασμα.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως το πιο αξιοσημείωτο στις οκτώ αυτές ιστορίες – εκτός της τελευταίας- είναι ο επίλογος, στον οποίο κατά κάποιο τρόπο οι συγγραφείς εμφύσησαν στην σκέψη του αναγνώστη μια λογική εξήγηση όλων αυτών των παραφυσικών ιστοριών, ενώ το αμέσως επόμενο λεπτό την είχαν αναιρέσει γεννώντας απορίες, που τελικά οι απαντήσεις τους μένουν στην κρίση του αναγνώστη…
Ένα πιάνο που παίζει μόνο του, μια οικογένεια με ένα κρυφό μυστικό, μια θεόρατη σκιά που κουνά τις καρέκλες του δωματίου…
Και φυσικά το συνιστώ με το χέρι στην καρδιά!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή σε μετάφραση της Άννας Βάντη.