Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Η Αντιγόνη Πόμμερ δεν είναι απλώς μια συγγραφέας, μια δασκάλα δημιουργικής γραφής ή μια επαγγελματίας του λόγου και της τεχνολογίας. Είναι μια γυναίκα που πορεύεται με πάθος σε συγγραφικά μονοπάτια, που χτίζει κόσμους με τις λέξεις της και που αφήνει το αποτύπωμά της σε κάθε σελίδα, σε κάθε μαθητή, σε κάθε ψυχή που αγγίζει το έργο της.
Με σπουδές στη δημοσιογραφία και τον προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών, ξεκίνησε τη διαδρομή της ως δημοσιογράφος και μεταφράστρια. Αργότερα, πέρασε στον κόσμο της τεχνολογίας, εργαζόμενη ως προγραμματίστρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Όμως, η καρδιά της ανήκε πάντα στις ιστορίες, στις αφηγήσεις, σε εκείνες τις λέξεις που μπορούν να αλλάξουν ζωές.
Έτσι, στράφηκε στην τέχνη της συγγραφής και της διδασκαλίας της. Από το 2010, η Tabula Rasa έγινε το δεύτερο σπίτι της. Δίδαξε λογοτεχνική γραφή και παραμύθι, καθοδηγώντας νέους συγγραφείς, βοηθώντας τους να ανακαλύψουν τη φωνή τους, να γεννήσουν κόσμους από το τίποτα, να πιστέψουν στο ταλέντο τους. Παράλληλα, ανέλαβε επιμέλειες, μεταφράσεις, coaching, δίνοντας ζωή σε αμέτρητα βιβλία.
Ταξιδιώτισσα της ζωής και του νου, περιπλανήθηκε σε πόλεις της Ευρώπης και στη μακρινή Βραζιλία, μια χώρα που ζει και αναπνέει μέσα στις ιστορίες της. Εκεί, στην πολύχρωμη αυτή γωνιά του κόσμου, βρήκε αρώματα, ανθρώπους και συναισθήματα που ενσωμάτωσε στη λογοτεχνία της.
Το συγγραφικό της έργο είναι πολυδιάστατο, γεμάτο συναισθήματα, αλήθειες και φαντασία. Από τη «Γκρεκίνια» μέχρι το «Άρωμα λεμόνι», από «Το κόκκινο μπάλωμα» μέχρι τον «Ξενώνα κακοποιημένων βρικολάκων», η πένα της μιλάει για όσα δεν λέγονται εύκολα, για τις πληγές που ζητούν επούλωση, για το χιούμορ που μπορεί να φωτίσει και τις πιο σκοτεινές ιστορίες. Τα τελευταία δύο βιβλία της, βραβευμένα από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, απέδειξαν πως η φωνή της ξεχωρίζει, πως η γραφή της συγκινεί, πως η τέχνη της έχει βρει τη θέση της ανάμεσα στους σπουδαίους.
Το 2023, τα λόγια της ταξίδεψαν και στο θεατρικό σανίδι, μέσα από το κείμενό της «Sweet Sixty», στην παράσταση «Το success story μίας loser». Γιατί η Αντιγόνη Πόμμερ δεν περιορίζεται. Γράφει, διδάσκει, εξελίσσεται, δημιουργεί. Και συνεχίζει να μας εμπνέει.
Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Γερμανίας, πολίτης του κόσμου, λάτρης της αφήγησης, η Αντιγόνη Πόμμερ δεν γράφει απλώς βιβλία. Γράφει τη δική της, μοναδική ιστορία, γεμάτη πάθος, αλήθεια και όνειρα που δεν σταματούν ποτέ.
Η ίδια αναφέρει: "Γεννήθηκα στην Αθήνα από πατέρα Γερμανό και μητέρα Ελληνίδα. Το επίθετό μου το οφείλω στον πατέρα μου, ενώ το όνομά μου στη γιαγιά μου. Σε αυτήν οφείλω και την αγάπη μου για τα παραμύθια, αφού ήταν μία αστείρευτη πηγή ιστοριών που με συντρόφευαν για πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς τα παραμύθια της."
Ακολουθεί η συνέντευξη που μας παραχώρησε:
Η καριέρα σας περιλαμβάνει διαφορετικούς ρόλους: συγγραφέας, καθηγήτρια, μεταφράστρια, επιμελήτρια και θεατρική συγγραφέας. Ποια από αυτές τις “ταυτότητες” νιώθετε πιο κοντά σε σας και την ψυχή σας, και γιατί;
Χωρίς δεύτερη σκέψη, θα πω ότι η ιδιότητα της συγγραφέα είναι αυτή που μου ταιριάζει καλύτερα. Όλα άρχισαν από την ανάγκη μου να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο. Στην πορεία, κατάλαβα ότι ο χώρος αυτός δεν έχει περιορισμούς και μου δίνει τη δυνατότητα να αφήνω τη φαντασία μου ελεύθερη, πλάθοντας κόσμους, χαρακτήρες και ιστορίες. Η συγγραφή, για μένα, είναι συνώνυμο της ελευθερίας.
Η ιδιότητά μου, ως συγγραφέας, με οδήγησε στη διδασκαλία της λογοτεχνίας. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση μοιράζομαι τις γνώσεις μου και έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που έχουν το ίδιο πάθος με μένα. Ωστόσο, μου αρέσει να πειραματίζομαι με διάφορα, όπως χρονογραφήματα, μεταφράσεις και πρόσφατα μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω τον πρώτο μου θεατρικό μονόλογο.
Υπάρχει κάποιο στοιχείο από τη δική σας ζωή ή τις εμπειρίες σας που επανέρχεται συνεχώς στα βιβλία σας;
Συνήθως θα βρει κανείς θέματα φιλίας. Είναι κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό στη ζωή, όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται. Επίσης, οι εμπειρίες από τα ταξίδια μου στη Βραζιλία, εμπλέκονται αρκετές φορές με τις ζωές των πρωταγωνιστών μου. Τέλος, θα συναντήσει κάποιος στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, που ακόμα και σαν αναγνώστρια με γοητεύει.
Δύο από τα έργα σας έχουν βραβευθεί από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Τι σημαίνουν αυτά τα βραβεία για εσάς και πώς πιστεύετε ότι επηρεάζουν την καριέρα ενός συγγραφέα;
Είναι μια τιμητική διάκριση. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζεται το έργο σου από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, ειδικά για αυτά τα δύο βιβλία («Πόσες θερμίδες έχει το αίμα» και «Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων») που είναι πολύ ιδιαίτερα, γιατί προσεγγίζουν σοβαρά θέματα της σύγχρονης κοινωνίας με αρκετές δόσεις χιούμορ και πολλές φορές πικρού χιούμορ. Μετά από μία τέτοια βράβευση, ο πήχης ανεβαίνει και καλείσαι να ξεπεράσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, γράφοντας ένα έργο ανώτερο του προηγούμενου.
Πώς ήταν η εμπειρία να δείτε το θεατρικό σας κείμενο «Sweet sixty» να ζωντανεύει στη σκηνή;
Πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα! Ενθουσιάστηκα όταν πήρε σάρκα και οστά πάνω στη σκηνή. Γέλασα πολύ. Παρακολουθούσα την παράσταση και δεν πίστευα ότι το είχα γράψει εγώ. Δεν ξέρω αν θα το έκανα πάλι, αλλά, ως ανήσυχο πνεύμα, είμαι ανοιχτή σε νέες προκλήσεις.
Αν γυρνούσατε πίσω στο 2003, όταν εκδόθηκε το πρώτο σας μυθιστόρημα, τι θα λέγατε στην τότε συγγραφική σας εκδοχή;
Θα έλεγα, Αντιγόνη, μπράβο που τόλμησες! Βέβαια, αν έπιανα το πρώτο βιβλίο στα χέρια μου, σίγουρα θα έκανα αρκετές αλλαγές που με δίδαξε η μετέπειτα εμπειρία μου. Παρόλα αυτά, κάπως έπρεπε να γίνει η αρχή.
Θα ήθελα να μιλήσουμε τώρα για την άλλη "ταυτότητα", αυτή της καθηγήτριας Λογοτεχνικής Γραφής και Παραμυθιού στη γνωστή σχολή Tabula Rasa. Ποια είναι η πιο σημαντική αρχή που προσπαθείτε να περάσετε στους μαθητές σας στη λογοτεχνική γραφή;
Υπάρχουν πολλές σημαντικές αρχές. Αν θα έπρεπε να απαντήσω για μία, θα επέλεγα αυτή που τους λέω από την αρχή των μαθημάτων. Τους εξηγώ πόσο σημαντικό είναι να εκφράζουν τα συναισθήματά τους χωρίς τον φόβο της έκθεσης, γιατί δεν υπάρχει λογοτεχνία χωρίς συναίσθημα, σε όποιο είδος κι αν ανήκει.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι νέοι συγγραφείς και πώς τους βοηθάτε να την ξεπεράσουν;
Το όνειρο κάθε συγγραφέα είναι να εκδοθεί το βιβλίο του. Ο χώρος των εκδόσεων είναι αρκετά δύσκολος και πολλοί από τους νέους συγγραφείς καταφεύγουν στις αυτοεκδόσεις. Είναι εκδόσεις, χωρίς καμία επιμέλεια και προώθηση, καταδικασμένες να μείνουν στις αποθήκες των εκδοτικών. Από τη μεριά μου, τους συμβουλεύω να έχουν υπομονή και να αναζητούν τον κατάλληλο εκδοτικό οίκο, για να στείλουν το έργο τους.
Πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε τους μαθητές σας να βραβεύονται ή να εκδίδουν τα έργα τους; Υπάρχει κάποια ιστορία μαθητή που σας έχει μείνει αξέχαστη;
Είναι εκατοντάδες οι μαθητές μου που έχουν βραβευτεί σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς. Εννοείται πως η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί κάθε βράβευση μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τη συγγραφική τους καριέρα. Δεν μπορώ να αναφερθώ σε κάποιον συγκεκριμένο γιατί κάθε βράβευση μαθητή μου είναι λόγος για να πανηγυρίζω σαν μικρό παιδί. Αν πρέπει να αναφερθώ και στις εκδόσεις των βιβλίων των μαθητών μου, πρέπει να πω ότι είναι πάρα πολλές. Εδώ θέλω να αναφέρω πως πολλά από αυτά τα βιβλία, γράφτηκαν στη διάρκεια του coaching που είχα αναλάβει. Κάποια από αυτά έγιναν best seller. Πολλές φορές κοιτάζω τα ράφια της βιβλιοθήκης μου με τα βιβλία τους και με συγκίνηση διαβάζω τις αφιερώσεις που μου έχουν κάνει.
Η σειρά «Τριλογία ενός βρικόλακα» ολοκληρώθηκε πρόσφατα μιας και κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο της που φέρει τον τίτλο «Vambeer για βρικόλακες». Ο τίτλος είναι ιδιαίτερα πρωτότυπος, όπως και οι προηγούμενοι, «Πόσες θερμίδες έχει το αίμα;» και «Ξενώνας κακοποιημένων βρικολάκων». Μιλήστε μας για αυτή την τριλογία.
Πρόκειται για μια τριλογία όπου ο κεντρικός ήρωας είναι ο Ερνέστο, ένας ευαίσθητος βρικόλακας που αναζητά την ταυτότητά του στον κόσμο των ανθρώπων αλλά και των βρικολάκων. Τα θέματα που διαπραγματεύονται και τα τρία βιβλία έχουν να κάνουν με τις σχέσεις των φύλων, τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τη μοναξιά και τα άγχη της σύγχρονης ανθρωπότητας τα οποία προσεγγίζονται με γερές δόσεις χιούμορ αλλά και με τρυφερότητα και ευαισθησία.
Τι μπορούμε να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον; Υπάρχουν νέα πρότζεκτ ή ιδέες που θα θέλατε να μοιραστείτε;
Ήδη υπάρχει ένα μυθιστόρημα μυστηρίου έτοιμο και ένα παραμύθι βασισμένο σε μια ιστορία που εμπνεύστηκε η κόρη μου σε ηλικία εννέα ετών. Ιδέες, δυστυχώς ή ευτυχώς, κατακλύζουν το μυαλό μου καθημερινά και επειδή όπως σας είπα είμαι ανήσυχο πνεύμα, κάτι καινούργιο ετοιμάζεται. Το «Writing Community» θα είναι σύντομα κοντά σας και θα δέχεται όλους όσους θέλουν να γίνουν μέλη. Πρόκειται για μια νέα συνεργασία της ιστοσελίδας gingerpens.gr και τoυ εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa με θέματα που αφορούν στη λογοτεχνία. Θα είμαι εκεί και θα σας περιμένω!