Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Η Ευαγγελία Θεοδωρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πτολεμαΐδα. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Για δεκαπέντε χρόνια εργάστηκε στο ιδιωτικό και δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, από όπου και παραιτήθηκε το 2013, λόγω μετοίκησης στο εξωτερικό. Από τότε διαμένει μόνιμα με τον σύζυγό της και τις δυο κόρες τους στην πόλη Ουμέα στη βόρεια Σουηδία, όπου και εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε σουηδόφωνο σχολείο. Μιλάει αγγλικά και σουηδικά.
Ένα σεμινάριο στο εργαστήριο δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa, αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη συγγραφή. Διηγήματα και παραμύθια της έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς.
Το πρώτο της παραμύθι, «Ένα βράδυ σε ένα πάρτι» εκδόθηκε από την ΑΝΙΜΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.
Έχει συμμετάσχει στα συλλογικά βιβλία:
«Ο σκανδαλιάρης Τζακ», 2ο βραβείο διηγήματος, (24 συγγραφείς γράφουν ιστορίες… Τρόμου-Μυστηρίου, Εκδόσεις Δυάς, 2018)
«Τζέην Έυρ»: Ο Θάνατος κατοικεί στο Θόρνφιλντ (Εικοσιοκτώ λόγοι για να πεθάνεις, Εκδόσεις iWrite, 2019)
«Ο Ραπουνζέλος» (Ο θησαυρός του Αλή Μπαμπά, Είκοσι δύο παρωδίες εμπνευσμένες από κλασικά παραμύθια, Εκδόσεις iWrite, 2019)
«Το χάσκι που χάσκει» (Η παραμυθολυμπιάδα των ζώων, Εκδόσεις iWrite, 2021)
«Το Ψέμα σου η μεγαλύτερή σου Αλήθεια» (Το Δαιμονικόν, Εκδόσεις 24γράμματα, 2023)
«Τέμπη: Η κοιλάδα των αέναων ψυχών» (e-book, Όλη η Ελλάδα σε ένα τρένο, 2023)
«Den timmerflotten» («Η σχεδία», διήγημα για το Σουηδικό λογοτεχνικό περιοδικό ‘’Röster från Vindeln’’)
Από τις Εκδόσεις Πατάκη έχουν εκδοθεί τα βιβλία: «Ωδή…σσεια μιας έφηβης», «Η…λιάδα μιας έφηβης» και «Παραμ…Ιθάκη μιας έφηβης» που αποτελούν την τριλογία της σειράς «Η τριλογία μιας έφηβης».
Τον ελεύθερό της χρόνο ράβει, διαβάζει και αρθρογραφεί σε διάφορα μπλοκ για θέματα που αφορούν την εκπαίδευση και το παιδί.
Είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε μαζί της σε αυτή τη συνέντευξη:
Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να παρακολουθήσεις ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής στο εργαστήριο Tabula Rasa και, εν τέλει, να γίνεις επαγγελματίας συγγραφέας;
Πριν αρκετά χρόνια έτυχε να δω την ταινία "Ο δέκατος τρίτος πολεμιστής" και στο μυαλό μου εντυπώθηκε η σκηνή που ο πρωταγωνιστής, ένας Άραβας διπλωμάτης που τον υποδύεται ο Antonio Banderas, κάθεται μαζί με κάποιους Βίκινγκς γύρω από τη φωτιά και τους κοιτάζει με απορία να συζητάνε χωρίς να καταλαβαίνει λέξη από τα όσα λένε. Πού να το φανταζόμουν τότε ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα βρισκόμουν κι εγώ στην ίδια θέση με εκείνον!
Όταν πήραμε την απόφαση να μετακομίσουμε με τον σύζυγό μου στη Σουηδία ήμουν συνειδητοποιημένη και είχα αποδεχτεί το γεγονός πως η ζωή μου θα άλλαζε δραματικά. Το είχα αποδεχτεί. Δεν περίμενα όμως ποτέ πως θα αισθανόμουν σαν τον Banderas ανάμεσα σε "βάρβαρους". Και όταν λέω "βάρβαρους" δεν το λέω υποτιμητικά αλλά εννοώ ανθρώπους που μιλούσανε μια άγνωστη γλώσσα για μένα.
Από το πρωί μέχρι το βράδυ, στον δρόμο, στη δουλειά, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, στο σούπερ, στην καφετέρια, όπου κι αν πήγαινα άκουγα ήχους και συμπλέγματα φωνημάτων που για μένα δεν είχαν κανένα νόημα αλλά η κατανόησή τους εκ μέρους μου ήταν απαραίτητη εάν ήθελα να ζήσω και να εργαστώ στην νέα χώρα που είχα επιλέξει η ίδια να συνεχίσω τη ζωή μου. Με αυτή τη σκέψη σπούδασα τη σουηδική γλώσσα και με τον καιρό έγινα κι εγώ, όπως και ο Banderas, μέλος αυτής της κοινωνίας των "βαρβάρων".
Και ενώ οι συνθήκες της ζωής μου είχαν αλλάξει, κάτι μέσα μου ακόμα αντιστεκόταν και αρνιόταν πεισματικά να αποδεχτεί πως από εδώ και πέρα ήμουν αναγκασμένη να μιλάω και να ακούω μια άλλη γλώσσα πέρα από την ελληνική, που τόσο πολύ λατρεύω. Η ανάγκη μου λοιπόν να μην ξεχάσω τη μητρική μου γλώσσα και να συνεχίσω να βρίσκομαι σε συνεχή επαφή μαζί της ήταν αυτή που με οδήγησε ένα χειμωνιάτικο απόγευμα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου προς αναζήτηση σχολής δημιουργικής γραφής στην Ελλάδα.
Οι μονόλογοι στους οποίους κατέφευγα απλά και μόνο για να μιλάω και να "ακούω" τα ελληνικά, έπαψαν πια να είναι εσωτερικοί. Οι σκέψεις μου εξωτερικεύτηκαν, πήραν μορφή στο χαρτί και απέκτησαν φωνή. Με την καθηγήτριά μου, την αγαπημένη μου Αντιγόνη Πόμμερ, μέχρι και σήμερα που συναντιόμαστε συζητάμε τα πάντα. Από λογοτεχνία και κριτική βιβλίων μέχρι μαγειρική και ταξίδια.
Χάρη στη συγγραφή δεν νιώθω πια μόνη και αποκομμένη από την πατρίδα μου και η σχέση μου με τη μητρική μου γλώσσα, έπειτα από δεκατρία χρόνια παραμονής στο εξωτερικό, αντί να φθίνει έχει γίνει πιο δυνατή από ποτέ.
Το γεγονός ότι είσαι εκπαιδευτικός επηρέασε την απόφασή σου να ασχοληθείς με το παιδικό και εφηβικό βιβλίο;
Πάντα μου άρεσε να διαβάζω. Πιο πολύ όμως μου άρεσε να γράφω. Σαν εκπαιδευτικός, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου, έτσι κι εγώ συνήθιζα να γράφω κείμενα και τραγούδια για τις σχολικές μας εορτές ή ιστορίες και παραμύθια που συνόδευαν τα θέματα που πραγματευόμασταν μέσα στην τάξη. Ποτέ όμως δεν είχα σκεφτεί ότι θα ερχόταν η στιγμή κάποτε που θα έγραφα βιβλία για εφήβους.
Όταν οι κόρες μου μπήκαν στην εφηβεία και το σπίτι μας έγινε "καταφύγιο", όπως το λέω για τους απανταχού έφηβους και τις απανταχούσες έφηβες της πόλης μας, άρχισα να συναναστρέφομαι επί καθημερινής βάσεως με παιδιά αυτής της ηλικίας και να τα παρατηρώ με ενδιαφέρον και θαυμασμό συνάμα να προσπαθούν να βρούνε τη θέση τους σε αυτόν κόσμο.
Οι έφηβοι είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό αναγνωστικό κοινό. Βρίσκονται στη φάση της αναζήτησης του εαυτού τους και της αμφισβήτησης των πάντων. Δεν θέλουν και πολύ για να ρίξουν σε κάποιον άκυρο. Πόσο μάλλον σε κάποιον συγγραφέα που μέσα από το βιβλίο του τους παρουσιάζει έναν κόσμο που δεν τους αρέσει ή που προσπαθεί να τους νουθετήσει και να τους δείξει τον "σωστό" δρόμο.
Για αυτό και το "εφηβικό βιβλίο" ήταν και εξακολουθεί - ακόμα και μετά από την "Τριλογία μιας έφηβης" να είναι το λογοτεχνικό είδος που "φοβάμαι" περισσότερο από όλα να αγγίξω, γιατί πραγματικά θέλω να καταλάβω τους εφήβους. Θέλω τα βιβλία μου να είναι το "βήμα" πάνω στο οποίο θα ανεβαίνουν και θα μιλάνε ελεύθερα για όσα τους προβληματίζουν. Για τους φόβους και τις ελπίδες τους. Για τις επιθυμίες και τα όνειρά τους. Για όλα αυτά που διστάζουν να πούνε φανερά αλλά τους τριβελίζουν όλη μέρα και όλη νύχτα το μυαλό, χωρίς να φοβούνται πως θα τους λογοκρίνει κάποιος.
Και ταυτόχρονα ελπίζω μέσα στις σελίδες των ιστοριών μου να αναγνωρίσουμε εμείς οι μεγάλοι τον εαυτό μας και να θυμηθούμε πως ήμασταν κάποτε κι εμείς έφηβοι και είχαμε τις ίδιες ανησυχίες και παρόμοιες συμπεριφορές με τα παιδιά μας, ώστε να μην τα κρίνουμε και τα κατακρίνουμε.
Ζεις εδώ και αρκετά χρόνια στη Σουηδία και εργάζεσαι ως εκπαιδευτικός σε σουηδόφωνο σχολείο. Θα μπορούσες να μας μιλήσεις για τις διαφορές με το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισες;
Μία ανάμνηση που έχω από τα μαθητικά μου χρόνια είναι τον μαθηματικό μας στο γυμνάσιο να λέει: Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τα μήλα με τα πορτοκάλια. Αυτό συνηθίζω να λέω και εγώ κάθε φορά που κάποιος μου ζητάει να συγκρίνω το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα με το σουηδικό. Και αυτό συμβαίνει γιατί η παιδεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του γενικού συστήματος οργάνωσης ενός κράτους και δεν μπορεί να απομονωθεί και να εξεταστεί μεμονωμένα. Έχει να κάνει με την ιστορία, τη θρησκεία, τη θέση κάθε χώρας πάνω στον γεωγραφικό χάρτη. Εάν λοιπόν θα πρέπει να μιλήσω για τις διαφορές ανάμεσα στα δυο συστήματα θα πρέπει να αναφερθώ και στις διαφορές οργάνωσης και λειτουργίας των δύο κρατών και κάτι τέτοιο θα έπαιρνε πολύ χρόνο.
Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι πως το ελληνικό σχολείο βασίζεται στην κλασσική παιδεία, καθώς η Ελλάδα μετράει χιλιάδες χρόνια ιστορίας και παρουσίας στον παγκόσμιο χάρτη ενώ το σουηδικό σχολείο βασίζεται στον μοντέρνο κόσμο καθώς έχει πιο αναπτυγμένη τεχνολογία. Θα ήταν άδικο να πω πως το ένα σύστημα είναι καλύτερο από το άλλο. Θα αρκεστώ να πω πως απλά είναι διαφορετικά, με όλα τα θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά που αυτό συνεπάγεται για το καθένα από αυτά.
Σε γενικές γραμμές θεωρώ τον εαυτό μου ένα πολύ αισιόδοξο άτομο. Αγαπάω τη ζωή και κάθε μέρα που ξημερώνει την αντιμετωπίζω σαν δώρο που μου δόθηκε για να το απολαύσω. Για αυτό και τις δυσκολίες συνηθίζω να τις βλέπω σαν προκλήσεις και ως ένα σκαλοπάτι για να γίνω καλύτερη και να δοκιμάσω τα όρια και τις αντοχές μου. Να ανακαλύψω στοιχεία στον εαυτό μου που δεν ήξερα ότι τα είχα και να αναθεωρήσω τις απόψεις μου σχετικά με το τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο. Άλλωστε: Μέσα από τις δυσκολίες γεννιούνται τα θαύματα, όπως είπε και ο Γάλλος φιλόσοφος Jean de La Bruyère.
Ακολουθείς κάποιο πρόγραμμα όταν γράφεις; Έχεις κάποια "τελετουργία";
Την πρώτη μου εβδομάδα στο πανεπιστήμιο γνώρισα τον σύζυγό μου. Από τότε μέχρι σήμερα, τριάντα χρόνια σχεδόν, μοιραζόμαστε το ίδιο γραφείο. Πάντα τον ζήλευα που μπορούσε να διαβάζει ή να γράφει τις εργασίες του κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, οπουδήποτε κι αν βρισκόταν, κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει σε μένα. Για να συγκεντρωθώ και να καταφέρω να γράψω έστω και μία πρόταση πρέπει γύρω μου να υπάρχει νεκρική σιγή. Για αυτό και προσπαθώ να γράφω όταν δεν είναι κανένας στο σπίτι ή αργά το βράδυ όταν έχουν κοιμηθεί όλοι.
Η έμπνευση όμως δεν έχει σταθερό ωράριο, π.χ. οχτώ με τέσσερις. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να περάσω ολόκληρη τη μέρα μου μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή χωρίς να γράψω λέξη. Ευτυχώς για μένα η οικογένεια μου δείχνει μεγάλη κατανόηση και όταν βρίσκονται στο σπίτι και βλέπουν την πόρτα του γραφείου μου κλειστή προσπαθούν να μην κάνουν φασαρία για να μη με ενοχλήσουν και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Ποιο από τα βιβλία σου είναι το πιο αγαπημένο σου και αυτό που αγγίζει περισσότερο την ψυχή σου;
Κάθε βιβλίο που γράφω έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα γιατί κάθε ιστορία του αντικατοπτρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με διακατείχαν την περίοδο που το έγραφα. Για αυτό και δεν μπορώ να επιλέξω κάποιο από αυτά ως το αγαπημένο μου, επειδή καθένα από αυτά κρύβει μέσα στις σελίδες του ένα κομμάτι από εμένα την ίδια.
Έχεις γράψει ένα διήγημα στα Σουηδικά. Πόσο δύσκολο είναι να εκφραστείς σε μια ξένη γλώσσα;
Σε ένα ταξίδι μου πίσω στη Σουηδία και ενώ περίμενα στο αεροδρόμιο "Αρλάντα" την πτήση μου για Ούμεο, καθώς χάζευα στο internet έπεσα πάνω σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωνε το σουηδικό λογοτεχνικό περιοδικό "Röster Från Vindeln". Το αστείο ήταν πως ο διαγωνισμός αυτός έληγε εκείνη τη μέρα στις έξι το απόγευμα. Είχα μόνο πέντε ώρες στη διάθεσή μου για να γράψω τη δική μου ιστορία.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο για μένα να γράψω σε μια άλλη γλώσσα και ποτέ δε θα είναι, γιατί ο εγκέφαλος και η καρδιά μου αναγνωρίζουν τα ελληνικά ως τη μοναδική γλώσσα για να εκφράσω τα συναισθήματά μου και τις εικόνες που πλέκουν οι λέξεις μέσα στο μυαλό μου. Επειδή όμως γενικώς στη ζωή μου πιστεύω ότι πρέπει να δοκιμάζουμε συνεχώς νέα πράγματα και να μην αφήνουμε τους φόβους μας και τις ανασφάλειες μας να μας κρατάνε πίσω είπα να το ρισκάρω.
Το διήγημά μου "Den timmerflotten" με την υπέροχη εικονογράφηση της Μαρίας Θύμη δεν κέρδισε κάποια θέση στον διαγωνισμό, αλλά είχα τη χαρά και την τιμή να δημοσιευτεί στο περιοδικό. Για μένα ήταν σαν να είχα κερδίσει το πρώτο βραβείο.
Έχεις γράψει μια τριλογία που απευθύνεται σε εφήβους. Ποιο μήνυμα θέλεις να μεταφέρεις σε αυτή την ηλικιακή ομάδα και πόσο διαφορετικοί πιστεύεις ότι είναι οι έφηβοι της εποχής μας;
Η εφηβεία για μένα είναι η πιο συναρπαστική και ταυτόχρονα η πιο παρεξηγημένη περίοδος της ζωής μας. Συναρπαστική, επειδή σε αυτή την ηλικία συμβαίνουν τεράστιες αλλαγές στο σώμα μας και στον τρόπο που σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε και παρεξηγημένη επειδή αυτές τις αλλαγές οι μεγάλοι τις ερμηνεύουν ως αντίδραση των παιδιών προς αυτούς και όχι ως φυσικό επακόλουθο της εξέλιξής τους και της προσπάθειάς τους να "ταιριάξουν" στον κόσμο που ανοίγεται μπροστά τους.
Εάν κάποια στιγμή εμείς οι μεγάλοι την ώρα που ετοιμαζόμαστε να επιπλήξουμε έναν έφηβο για κάποιο "παράπτωμα" που έκανε αφιερώσουμε ένα λεπτό στο να θυμηθούμε πώς ήμασταν εμείς οι ίδιοι στην ηλικία του αυτή είμαι σίγουρη πως θα αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα στον τρόπο που θα τον αντιμετωπίσουμε. Η αγαπημένη φράση των γονέων που ξεκινάει με την πρόταση: όταν ήμουν εγώ στην ηλικία σου... θα πρέπει να σταματήσει να αποτελεί επιχείρημα νουθεσίας και συμμόρφωσης.
Όλοι μας υπήρξαμε κάποτε έφηβοι και θα υπάρξουν και πολλές ακόμα γενιές εφήβων στο μέλλον. Καμία όμως δε θα είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη, για τον απλούστερο λόγο επειδή οι συνθήκες θα είναι διαφορετικές και σύμφωνα με τον νόμο της εξέλιξης, αυτός που θα επιβιώσει είναι αυτός που θα καταφέρει να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του. Και αυτό παλεύουν οι έφηβοι να πετύχουν. Την προσαρμογή στο περιβάλλον που εμείς οι μεγάλοι τους παραδίδουμε. Με όλα τα καλά και όλα τα άσχημα που του έχουμε φορτώσει.
Επομένως αντί να μιλάμε με ύφος παντογνώστη και να δείχνουμε με το δάχτυλο τους εφήβους ας κατεβούμε από το βάθρο της αυθεντίας που έχουμε προσδώσει στον εαυτό μας και ας τους ακούσουμε προσεκτικά. Είναι ήδη σκληρός ο κόσμος στον οποίο θα ζήσουνε. Ας μην τους τον κάνουμε ακόμα σκληρότερο με την αλαζονεία μας!!!
Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς στον σύγχρονο κόσμο των εκδόσεων;
Ποτέ δε θα ξεχάσω την αγωνία που ένιωθα τη στιγμή που έστελνα το email στους εκδοτικούς οίκους μαζί με το αρχείο για την αξιολόγηση του πρώτου μου βιβλίου "Ωδή..σσεια μιας έφηβης". Ήταν Δευτέρα πρωί. Μετά από δύο μέρες, έλαβα απάντηση από τις Εκδόσεις Πατάκη πως θα ήθελαν να το εκδώσουν. Σωριάστηκα στην καρέκλα και άρχισα να κλαίω με λυγμούς από τη χαρά μου. Το όνειρό μου είχε γίνει πραγματικότητα. Από τότε έχουν εκδοθεί δύο ακόμα εφηβικά βιβλία από τον ίδιο εκδοτικό οίκο και εύχομαι να ακολουθήσουν και άλλα. Η συνεργασία μου με τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο είναι άψογη. Έχουμε μια πολύ καλή επικοινωνία μεταξύ μας και βρισκόμαστε σε τακτική επαφή κάθε φορά που βρισκόμαστε στη διαδικασία της έκδοσης κάποιου βιβλίου μου.
Δυστυχώς όμως ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς, πολλοί από τους οποίους αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες τόσο στην εύρεση κάποιου εκδοτικού οίκου που θα θελήσει να εκδώσει το βιβλίο τους όσο και στην μετέπειτα συνεργασία τους στην περίπτωση που θα καταφέρουν να πάρουν θετική απάντηση.
Η πληθώρα των βιβλίων που γράφονται ετησίως, το περιορισμένο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα, η δυνατότητα αυτοέκδοσης, οι δημόσιες σχέσεις και η περιορισμένη πρόσβαση για κάποιους συγγραφείς στις σύγχρονες εφαρμογές των social media, η ελληνική γλώσσα, η οποία, αν και είναι η σημαντικότερη στον κόσμο, ομιλείται μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αποτελούν μερικές μόνο από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι συγγραφείς σήμερα στον κόσμο των εκδόσεων.
Για κάποιον όμως που αγαπάει τη συγγραφή καμία από αυτές τις δυσκολίες δεν είναι ικανή να τον εμποδίσει να συνεχίσει να ασχολείται με αυτήν. Ας μην ξεχνάμε πως εμείς οι συγγραφείς γράφουμε πρώτα για μας και έπειτα για τους άλλους.
Η συγγραφή είναι μια μοναχική διαδικασία που απαιτεί χρόνο και συγκέντρωση. Έχεις κάποια μέθοδο για να εξισορροπείς τη συγγραφική με την οικογενειακή και την επαγγελματική ζωή;
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να ‘χεις μέσα σου μια ιστορία ανείπωτη, έχει πει η υπέροχη Μάγια Αγγέλου και εγώ πάντα είχα πολλές ιστορίες μέσα μου που ήθελα να πω. Από παιδί ακόμα επέλεγα πάντα την πιο ήσυχη γωνιά του σχολείου ή της βιβλιοθήκης για να αποτυπώσω σε κάποιο ημερολόγιο ή τετράδιο τις ιδέες που πλημμύριζαν το κεφάλι μου και αναζητούσαν έναν τρόπο να αποδράσουν από εκεί μέσα και να βγουν στον έξω κόσμο. Για αυτό και είμαι συνηθισμένη στη μοναξιά του συγγραφέα και δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ πως αυτή την μοναξιά μου την αγαπάω.
Οι ώρες που περνάω μόνη μου μονολογώντας, καθώς γράφω, είναι αμέτρητες. Μου αρέσει να με ακούω να λέω δυνατά τις σκέψεις μου, ενώ ταυτόχρονα τις γράφω είτε με μολύβι σε κάποιο χαρτί είτε στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή μου. Και ενώ αυτή η διαδικασία εμένα με χαροποιεί δυστυχώς δεν μπορώ να πω πως το ίδιο ισχύει και για τη μεγάλη κόρη μου, το δωμάτιο της οποίας είναι ακριβώς πάνω από το γραφείο μου.
Όποτε τυχαίνει να βρίσκεται στο σπίτι ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές, μου φωνάζει να σταματήσω να μουρμουρίζω, γιατί ο διάλογος μου με τον εαυτό μου ή με τους ήρωες των βιβλίων μου στα αυτιά της φτάνει σαν το βουητό από σμήνος από μέλισσες έτοιμες να μπούνε μέσα στο δωμάτιο της. Οπότε τότε διακόπτω το γράψιμο και συγκεντρώνομαι στην έρευνα ή στην αναζήτηση νέων πληροφοριών που θα βοηθήσουν στην εξέλιξη της ιστορίας μου.
Η οικογένεια μου είναι πολύ υποστηρικτική και βρίσκεται δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τη συγγραφή, αποτελώντας την έμπνευσή μου αλλά και το πιο αυστηρό αναγνωστικό κοινό που θα μπορούσα ποτέ να είχα. Όποτε στερεύω από ιδέες ή κολλάω σε κάποιο σημείο στρέφομαι στις κόρες μου ή στον σύζυγό μου για βοήθεια. Η δική τους οπτική γωνία μπορεί να είναι διαφορετική κάποιες φορές από τη δική μου είναι όμως πάντα χρήσιμη και μόνο μπροστά μπορεί να πάει την ιστορία μου.
Φέτος, έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια μέσα σε σχολική τάξη επέλεξα να μη δουλέψω και να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη συγγραφή. Οι κόρες μου έχουν πλέον γίνει ενήλικες και εγώ όταν δεν βρίσκομαι στο Ούμεο, μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα σε διάφορες πόλεις της Σουηδίας και στην Ισλανδία, ακολουθώντας τον σύζυγό μου στα ταξίδια που κάνει λόγω της δουλειάς του ως αγγειοχειρουργός.
Στην αρχή δυσκολεύτηκα αρκετά μέχρι να προσαρμοστώ στις συνεχείς αλλαγές του εργασιακού μου περιβάλλοντος, αλλά, μιας και δεν είχα άλλη επιλογή, ακολούθησα τη συμβουλή της Μάγια Αγγέλου: Αν δε σου αρέσει κάτι, άλλαξέ το. Αν δεν μπορείς να το αλλάξεις, άλλαξε τον τρόπο που το αντιμετωπίζεις. Μην παραπονιέσαι! Για αυτό κι εγώ δεν παραπονιέμαι.
Έχεις μελλοντικά σχέδια σε σχέση με τη συγγραφή που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Η κυκλοφορία του τρίτου μου βιβλίου "Παραμ...Ιθάκη μιας έφηβης" (προηγήθηκαν η "Ωδή...σσεια μιας έφηβης" και η "Η...λιάδα μιας έφηβης" που κυκλοφορεί και αυτό από τις Εκδόσεις Πατάκη, συνέπεσε με την ολοκλήρωση ενός αστυνομικού μυθιστορήματος που ξεκίνησα να γράφω πριν από οχτώ χρόνια. Κάποια στιγμή θυμάμαι είχα κολλήσει σε κάποιο σημείο και δυσκολευόμουν πολύ να συνεχίσω, οπότε σταμάτησα να το γράφω και το κλείδωσα μέσα σε ένα αρχείο, μέχρι να μου έρθει ξανά η έμπνευση και να το συνεχίσω.
Στο διάστημα που πάλευα να βρω τη συνέχεια της πλοκής του "γεννήθηκε" η Δάφνη και η παρέα της και έτσι έγραψα την Τριλογία μιας έφηβης. Τη μέρα που παρέδωσα το τρίτο και τελευταίο βιβλίο στον Εκδοτικό Οίκο η μικρότερη κόρη μου, η Φωτεινή, που είναι ένθερμη υποστηρίκτρια του αστυνομικού είδους, μπήκε στο γραφείο μου και απαίτησε να βγάλω το μυθιστόρημά μου από το αρχείο και να το ολοκληρώσω, πράγμα που εντέλει και έκανα.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δεύτερη ανάγνωσή του ενώ έχω ήδη ξεκινήσει να δουλεύω πάνω στην ιδέα για το επόμενο βιβλίο μου που θα έχει να κάνει με τη σκοτεινή πλευρά της εφηβείας.
Ευχαριστούμε πολύ τη συγγραφέα για την τόσο ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μας παραχώρησε.