Η Μαριλένα Παππά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1988, σπούδασε Δημόσια Διοίκηση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επικοινωνία & Δημοσιογραφία και εργάζεται στον χώρο της επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές, νουβέλες, διηγήματα και βιβλία για παιδιά. Το βιβλίο της «Ο πλανήτης που χαμογελά» κυκλοφόρησε το 2021 στα Αγγλικά, ενώ έχει διασκευαστεί και ως θεατρικό έργο. Σήμερα μιλάει με τη Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic.
1. Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας και τι ήταν εκείνο που σας ώθησε στην πρώτη σας ιστορία;
Πολύ μικρή. Είχα μια γιαγιά που μου έλεγε ασταμάτητα ιστορίες κι έναν παππού που διάβαζε συνεχώς. Έτσι, σχεδόν φυσικά, πίστευα ότι ο κόσμος μου θα είναι γεμάτος λέξεις, μυρωδιές και χρώματα. Θυμάμαι πως πριν ακόμα πάω σχολείο αναρωτιόμουν πότε θα μάθω να γράφω, για να μπορέσω να εκφράσω όλα όσα είχα στο μυαλουδάκι μου. Όταν τελικά πήγα σχολείο, άρχισα να γράφω μικρά στιχάκια και κάπου γύρω στα έντεκα σκέφτηκα πως είχε έρθει πια η ώρα να γράψω το πρώτο μου βιβλίο. Θα λεγόταν «Σαν οικογένεια» και θα μιλούσε για τέσσερις φίλες που ήταν μαζί από μικρές, χάθηκαν στην πορεία, αλλά ξαναενώνονται με αφορμή ένα σχολικό reunion και φυσικά θα εκδιδόταν! Είχα βάλει και μία φίλη μου να μου γράψει το βιογραφικό που θα υπήρχε στο βιβλίο, ώστε οι αναγνώστες να με γνωρίσουν καλύτερα!
2. Η συγγραφή για εσάς είναι επάγγελμα, πάθος, ή και τα δύο; Πώς τα συνδυάζετε;
Είναι περισσότερο ένα κομμάτι της ζωής μου που πάντα μου υπενθυμίζει ποια είμαι! Εργάζομαι στον χώρο της διαφήμισης και της επικοινωνίας τα τελευταία 12 χρόνια κι εκεί η συγγραφή παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν στη λογοτεχνία!
3. Έχετε γράψει σε πολλά είδη, από παιδικά μέχρι μυθιστορήματα ενηλίκων. Ποιο είδος σας εκφράζει περισσότερο και γιατί;
Με φοβίζει πολύ η ευθύνη που έχει ένα παιδικό βιβλίο, ειδικά τώρα που είμαι κι εγώ η ίδια μαμά, μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ και να ξανασκεφτώ την ιστορία μου. Γι’ αυτό τον λόγο νιώθω περισσότερο ελεύθερη με το είδος του μυθιστορήματος για ενήλικες!
4. Πώς επηρεάζουν οι προσωπικές σας εμπειρίες το περιεχόμενο των βιβλίων σας; Υπάρχει κάτι από τη ζωή σας που βλέπουμε επανειλημμένα στις ιστορίες σας;
Σε όλες τις ιστορίες μου, ένα κοινό μοτίβο είναι ο θάνατος. Η ιδέα του τέλους με απασχολούσε ήδη από παιδί· με συγκλόνισε η στιγμή που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι όλα θα συνεχίσουν να υπάρχουν χωρίς εμένα. Η απώλεια και η φθορά είναι θεματικές που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα, και συχνά, στην καθημερινότητά μου, έρχομαι αντιμέτωπη με αυτές τις σκέψεις.
5. Τι σας ενέπνευσε για αυτή την ιστορία και πώς ξεκίνησε η ιδέα της τυχαίας συνάντησης;
Ξεκίνησα να γράφω ένα απόγευμα του Φεβρουαρίου που μας πέρασε. Ξεκίνησε φυσικά, σαν να περίμενα χρόνια να γράψω αυτό το βιβλίο και σαν να ήξερα κάθε σελίδα του απ’ έξω. Το προηγούμενο βράδυ είχε προηγηθεί η επίσκεψη ενός θείου του άντρα μου, του θείου Λάκη – τον οποίο συναντάμε επίσης στο βιβλίο. Κι έτσι όπως μας έλεγε διάφορες θεωρίες, μού ήρθε η ιδέα κι όλα κούμπωσαν! Είχαν επίσης προηγηθεί κι άλλα δύο στοιχεία που με έκαναν να σκεφτώ αυτήν την ιστορία. Κάθε πρωί γύρω στις 6 έρχεται στη γειτονιά μου ένα ασθενοφόρο που παραλαμβάνει μία κυρία που πάσχει από την ίδια ασθένεια με τον ήρωά μου και την πηγαίνει για αιμοκάθαρση. Στη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου κοιμόμουν με τα παντζούρια σηκωμένα οπότε από το παράθυρό μου έβλεπα το φως του ασθενοφόρου να αναβοσβήνει σιωπηλά και προσπαθούσα να φανταστώ τα συναισθήματα αυτής της γυναίκας. Ρώτησα για εκείνη και μετά άρχισα να φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό μου. Επίσης, κάποτε πριν πολλά χρόνια είχα δει στον ύπνο μου ότι δούλευα σε ένα ορφανοτροφείο κάπου στην Αμερική. Το όνειρο ήταν τόσο ρεαλιστικό που αυτή η εικόνα χαράχθηκε μέσα μου σαν ανάμνηση. Έτσι λοιπόν αυτά τα τρία κομμάτια κούμπωσαν μαζί και ο κεντρικός μου ήρωας είναι νεφροπαθής, μένει σε ένα ορφανοτροφείο και ενθουσιάζεται με τις ιστορίες του θείου Λάκη. Μέσα στις οποίες εμφανίζεται για πρώτη φορά κι ο Εντ Μπέγκελς. Το βιβλίο είναι μία ιστορία ανθρώπινη με δέκα ήρωες της διπλανής πόρτας που αγγίζει πολλά από τα ζητήματα που συναντάμε στην καθημερινότητά μας, όπως η αντιμετώπιση μιας σοβαρής ασθένειας, η βία, ο ρατσισμός και η ανάγκη μας να πιστέψουμε, να αγαπήσουμε και ν’ αγαπηθούμε.
6. Ο πρωταγωνιστής είναι 14 ετών...ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο να γράφεις για έναν νέο χαρακτήρα;
Να μιλήσεις τη γλώσσα του, να καταλάβεις τις ανησυχίες του και να είσαι αληθινός.
7. Ποια είναι η πιο σημαντική σχέση ή θεματική που θέλετε να κρατήσει ο αναγνώστης μετά την ανάγνωση του βιβλίου;
Ο Εντ Μπέγκελς είναι μία μικρή πράξη αγάπης που μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου. Η πίστη μας σε κάτι που μας οδηγεί σαν μία πυξίδα, όταν κανένας άλλος δεν πιστεύει σε αυτό. Συμβολίζει την ανάγκη μας να πιστέψουμε στο καλό, σ’ εκείνον που θα βρεθεί στη ζωή μας και με μία αυθόρμητη κίνηση θα μας οδηγήσει στο φως. Σίγουρα ο καθένας από εμάς τον βλέπει διαφορετικά ή μπορεί και να μην μπορέσει να τον δει καθόλου…
8. Πιστεύετε ότι το βιβλίο απευθύνεται εξίσου σε ενήλικες και σε νέους αναγνώστες; Γιατί;
Από την πορεία του βιβλίου, αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να διαβαστεί απ’ όλους κι αυτό είναι υπέροχο. Η αλήθεια είναι ότι γράφτηκε με αυτό το σκεπτικό, ένα βιβλίο που να μπορεί να διαβαστεί απ’ όλους. Έτσι κι αλλιώς πιστεύω ότι κάθε φορά που διαβάζουμε ένα βιβλίο το αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά. Κι αυτό έχει να κάνει με τα βιώματά μας, τη διάθεση μας, τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας τη δεδομένη στιγμή. Μου έχει τύχει να διαβάσω ένα βιβλίο πριν χρόνια και ξαναδιαβάζοντάς το μετά από χρόνια να αντιληφθώ το κείμενο με μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Είναι μαγικό αύριο που συμβαίνει με το βιβλίο και τον αναγνώστη: κάθε ανάγνωση είναι και μια διαφορετική εμπειρία.
9. Πώς είναι η καθημερινότητά σας όταν γράφετε; Έχετε συγκεκριμένη ρουτίνα ή συνήθειες;
Τις μέρες που γράφω, επιδιώκω να μην με διακόπτει τίποτα και κανείς. Ιδανικά θα ήθελα να είμαι κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, μόνο με τις λέξεις μου, αποκομμένη από κάθε εξωτερικό θόρυβο. Επειδή αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, περιορίζω όσο μπορώ τις επαφές και τις συναντήσεις. Και παράλληλα, στέλνω στις φίλες μου κάθε νέα σελίδα που γράφω - αυτό το μικρό τελετουργικό είναι το προσωπικό μου γούρι και η ασφάλειά μου μέσα στη δημιουργία.
10. Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζετε στη συγγραφή και πώς τις ξεπερνάτε;
Νομίζω η μεγαλύτερη δυσκολία στη συγγραφή είναι η στιγμή πριν ξεκινήσω να γράφω, οι σκέψεις που με κατακλύζουν: αν θα αρέσει η ιστορία, αν θα είναι ενδιαφέρουσα, αν οι χαρακτήρες θα μείνουν πιστοί στον εαυτό τους.
11. Τι να περιμένουμε στη συνέχεια από εσάς; Έχετε “στα σκαριά” για επόμενο βιβλίο;
Έχω ήδη σκεφτεί δύο βιβλία — μέσα στο μυαλό μου τα έχω γράψει, τα έχω σβήσει, τα έχω ξαναδιαβάσει και, τελικά, τα έχω βαρεθεί! Αυτές τις μέρες, όμως, μου ήρθε μια καινούργια ιδέα. Δεν ξέρω ακόμα αν θα στεριώσει! Για να δούμε!
12. Αν μπορούσατε να μιλήσετε με τον νεαρό εαυτό σας όταν ξεκινούσατε να γράφετε, τι θα του λέγατε;
Να συνεχίσεις να γράφεις, να μην τα παρατήσεις· μία μέρα το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα.
Ευχαριστούμε θερμά τη συγγραφέα για τη συνέντευξη.