Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Συνέντευξη με δύο «πολυδιάστατες» κυρίες από τον χώρο του βιβλίου και δημιουργούς του συγγραφικού blog Moonlight Tales, τις συγγραφείς –και όχι– μόνο Έλενα Παπαδοπούλου και Αγγελίνα Παπαδημητρίου.
Γεια σε όλες και όλους!
Είμαι η Έλενα Παπαδοπούλου, συγγραφέας, επιμελήτρια και μεταφράστρια. Πάντοτε δυσκολεύομαι να απαντήσω σε προσωπικές ερωτήσεις. Νομίζω ότι δεν μπορώ να βρω πώς να χωρέσω σε λίγες λέξεις πληροφορίες που είναι ενδιαφέρουσες, προσωπικές αλλά και κάπως «βιογραφικένιες» – ναι, ξέρω, δεν υπάρχει αυτή η λέξη. Οπότε αποφάσισα να μοιραστώ μερικά facts για μένα.
- Λατρεύω να φτιάχνω βιβλιοθήκες και να τις οργανώνω. Στο Πήλιο, έχω βρει δύο μικρές free libraries και μετράω μέρες για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι, γιατί τότε μπορώ να πάω, να αφήσω νέα βιβλία, να τα οργανώσω με χρώμα, είδος ή ό,τι άλλο μου έρθει, να βάλω ταμπελάκια και όλα τα καλά.
- Είμαι εθισμένη στον ζεστό καφέ. Ακόμα και το καλοκαίρι. Ορίστε, το είπα.
- Ζωγραφίζω πάνω ή μέσα στα βιβλία μου. Ζωγραφίζω και τις άκρες τους (τα σόκορα), τα περιθώρια αν το κεφάλαιο τελειώνει στο μέσο της σελίδας, τις σελίδες με τους τίτλους κ.α. και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το reading journal μου.
- Από το 2021, έχω επιμεληθεί πάνω από 20 βιβλία που έχουν βρει εκδοτική στέγη και πολλά ακόμα που αναζητούν μία. Έχω επίσης εικονογραφήσει δύο ποιητικές συλλογές και μεταφράσει βιβλία στα ελληνικά.
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μένα, επισκεφτείτε το σάιτ μου, editopia.gr, https://editopia.gr/
Αγγελίνα Παπαδημητρίου
Όπως και η προλαλήσασα, κι εγώ δυσκολεύομαι να περιαυτολογήσω, αλλά επειδή αυτή η συνέντευξη είναι γραπτή και τα σαρδάμ όπως και τα πολλά «εεε, χμμμ, αααμ» κρύβονται, θα το προσπαθήσω. Είμαι η Αγγελίνα Παπαδημητρίου, κατά κόσμον Σαλαλά, συγγραφέας σε απόγνωση, επιμελήτρια στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και μόνιμα εξουθενωμένη μιλένιαλ (αν έχεις δει να ξαναλέω τη συγκεκριμένη φράση, επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως – θα την κάνω τατουάζ κάποια στιγμή!) Στην καθημερινότητά μου διαβάζω, αλλά όχι πολύ. Γράφω, αλλά όχι πολύ. Κοιμάμαι, αλλά όχι πολύ. Είμαι φτιαγμένη κατά 33% από Harry Potter, 33% F.R.I.E.N.D.S και 33% Αριστογάτες. Αν διαβάσεις/δεις αυτά τα τρία, με γνώρισες πλήρως.
Τι ή ποιος σας «κόλλησε» το μικρόβιο της συγγραφής;
Έλενα:
Ξεκίνησα να γράφω στα επτά, όταν πήγαινα δευτέρα δημοτικού. Είχαμε διαβάσει τον Τζακ και τη φασολιά, και η δασκάλα μάς είχε ζητήσει να αλλάξουμε την ιστορία. Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Είχα γράψει τετρασέλιδη έκθεση σε πρώτο πρόσωπο. Υποτίθεται είχα βρεθεί σε ένα κάστρο πάνω σε σύννεφο, στο οποίο κατοικούσε ένας απόμακρος αλλά καλός πρίγκιπας τον οποίο παντρεύτηκα στο τέλος. Τώρα θα μου πείτε για το θυμάμαι αυτό… Γιατί τον έλεγαν πρίγκιπα Γιάννη, πηγαίναμε στην ίδια τάξη και η δασκάλα με έβαλε να διαβάσω όλη την έκθεση μπροστά σε όλα τα παιδιά! Μόνο παιδικά τραύματα μου έμειναν από αυτήν την πρώτη συγγραφική απόπειρα, αλλά μάλλον μου κόλλησε η αγάπη για τις λέξεις και τα ευτυχισμένα τέλη.
Αγγελίνα:
Εγώ θα πω πως ήταν η ίδια η λογοτεχνία που μου ξύπνησε τον αφηγητή μέσα μου. Από μικρή έκανα προσπάθειες να γράψω –ανεπιτυχώς– κάτι, αλλά δεν κατέληγε πουθενά. Και αυτά που έγραφα είναι ό,τι καλύτερο, αν θέλεις να πονάει η κοιλιά σου από το γέλιο. Ήταν η εποχή λίγο μετά την επιτυχία της ταινίας Λυκόφως, τότε που τα βιβλία φαντασίας πήραν φωτιά και βγήκαν στο φως όλες οι YA σειρές, όπως Vampire Academy, Hunger Games κ.λπ. Τότε κι εγώ άρχισα να διαβάζω μανιωδώς, ώσπου κάποια στιγμή ένιωσα πως είχε έρθει η ώρα να δημιουργήσω κι εγώ κάτι. Δεν βγήκε με την πρώτη, αλλά κάποια στιγμή πήρε τον δρόμο του. Και να πού είμαστε σήμερα.
Πώς γεννιούνται οι ιδέες σας;
Έλενα:
Έρχονται συνήθως απρόσμενα. Έχω γράψει δύο βιβλία βασισμένα σε πραγματικές ιστορίες, αλλά σε μεγάλο βαθμό έρχονται από ερεθίσματα. Ένα τραγούδι, μια εικόνα, ένα τοπίο.
Αγγελίνα:
Για εμένα η συγγραφή είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία. Δεν υπάρχει στο μυαλό μου κάθε φορά μια ιστορία που περιμένει να ειπωθεί. Υπάρχει η ανάγκη να δημιουργήσω κάτι από την αρχή, κι έτσι έρχονται όλες οι ιδέες και δένονται μεταξύ τους. Γι’ αυτόν τον λόγο αναζητώ πάντα την πρωτοτυπία, να φτιάξω κάτι που ίσως να μην έχει υπάρξει… Κι έτσι καταλήγω πάντα να παιδεύομαι!
Έχετε χρησιμοποιήσει ποτέ αληθινούς (με παραλλαγές φυσικά) χαρακτήρες σε βιβλίο σας;
Έλενα:
Όπως είπα, έχω δύο βιβλία (το ένα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, με τίτλο Ένα Μόνο Γράμμα, το άλλο είναι στο συρτάρι μου καλά κλειδωμένο) που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, οπότε και οι χαρακτήρες είναι ως έναν βαθμό αληθινοί. Επίσης, πολλές φορές προσδίδω στους και στις χαρακτήρες μου γνωρίσματά μου, ανησυχίες, βιώματά μου που θέλω να εξερευνήσω.
Αγγελίνα:
Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι αναπόφευκτο. Μπορεί να μη χρησιμοποιώ αυτούσιους χαρακτήρες που γνωρίζω, αλλά πολλές φορές αποδίδω χαρακτηριστικά φίλων και γνωστών μου στους χαρακτήρες που δημιουργώ. Όπως και δικά μου στοιχεία, καλά και κακά.
Έχετε επηρεαστεί από συγγραφείς;
Έλενα:
Φυσικά! Στο πανεπιστήμιο, συχνά κάναμε την εξής άσκηση ύφους. Ξεκινούσαμε προσπαθώντας να μιμηθούμε όσο καλύτερα μπορούσαμε άλλους και άλλες συγγραφείς και έπειτα μέσα από πολλαπλά drafts δοκιμάζαμε να εισάγουμε το δικό μας ύφος και να «σβήσουμε» τον ή τη συγγραφέα έμπνευσης. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ειδικά στην αρχή, το ύφος μας είναι αρκετά μιμητικό από όσα έχουμε διαβάσει. Σιγά σιγά βρίσκουμε τη φωνή μας.
Αγγελίνα:
Σίγουρα ναι, ακόμα και αν δεν μπορώ εύκολα να προσδιορίσω τι έχω πάρει από ποιον. Αλλά κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, στο κεφάλι μου γίνονται αυτόματα διεργασίες διαχωρισμού τεχνικών και ύφους, και σημειώνω νοητά πράγματα που θα μπορούσαν ενδεχομένως να μου φανούν χρήσιμα. Τι μου άρεσε και τι όχι. Και κάπως έτσι, μέσα σε όλα αυτά, δημιουργείται η δική μου φωνή.
Ποιο είναι το κοινό σας και πώς αντιμετωπίζετε την κριτική του;
Έλενα:
Δύσκολη αυτή η ερώτηση. Όσον αφορά το πρώτο μου μυθιστόρημα, ξέρω πως έχει μεγαλύτερη απήχηση σε γυναίκες αναγνώστριες, αλλά έχω λάβει μερικά από τα πιο συγκινητικά μηνύματα από άντρες αναγνώστες. Όσον αφορά τις συλλογές του Moonlight Tales, που εκδίδουμε κάθε χρόνο, εκεί το κοινό είναι αρκετά διαφοροποιημένο, όπως και οι συγγραφείς που συμμετέχουν.
Τώρα, όσο για το δεύτερο. Όταν εκδόθηκε το βιβλίο μου, ήξερα πως δεν μπορούσα να ικανοποιήσω όλα τα γούστα. Και δεν ήθελα κιόλας. Ταυτόχρονα, όμως, ήμουν έτοιμη να ακούσω και να δεχθώ κριτική. Από τη στιγμή που το έργο βγαίνει από το «συρτάρι» παύει να είναι δικό μας. Είναι εκεί έξω και κάθε άτομο μπορεί να το κρίνει. Κάθε άποψη είναι σεβαστή, αρκεί να γίνεται με ευγένεια.
Αγγελίνα:
Για το προσωπικό μου μυθιστόρημα «Αίμα από Ασήμι» μπορώ να πω με σιγουριά πως το έχουν διαβάσει από παιδιά Δημοτικού, μέχρι ενήλικες άντρες και γυναίκες, άνθρωποι που αγαπούν τη φαντασία, αλλά και που δεν είχαν διαβάσει ποτέ. Και τους άρεσε εξίσου. Οπότε δεν έχω ξεκάθαρο δημογραφικό και έτσι σκοπεύω να συνεχίσω.
Όσον αφορά την κριτική, είναι φυσικά καλοδεχούμενη. Θα ακούσω κάθε γνώμη, ακόμα και αυτή που γίνεται με αγενή τρόπο, αρκεί να έχει κάτι να πει. Ένα απλό σχόλιο του στιλ «το βιβλίο είναι απαράδεκτο» π.χ. δεν μπορώ να το κάνω κάτι. Πες μου γιατί το βρήκες απαράδεκτο, να δω κι εγώ τι μπορώ να φτιάξω στο μέλλον.
Ευτυχώς, βέβαια, δεν έχει υπάρξει ως στιγμής φοβερά κακή κριτική ούτε για το δικό μου έργο, αλλά ούτε και για τις συλλογές του Moonlight Tales. Οπότε, fingers crossed, θα συνεχίσουμε την καλή δουλειά.
Όταν γράφετε ένα βιβλίο, έχετε στο μυαλό σας ποια συναισθήματα θέλετε να δημιουργήσει στον αναγνώστη;
Έλενα:
Όταν γράφω, δεν υπάρχει αναγνώστης ή αναγνώστρια στο μυαλό μου. Γράφω για μένα, γιατί εγώ έχω ανάγκη να βγάλω κάτι από μέσα μου. Αυτό αλλάζει, φυσικά, όταν αποφασίζω να προχωρήσω με την έκδοση κάποιου έργου. Αλλά ακόμα και τότε με απασχολούν άλλα πράγματα. Θέλω να νιώσουν κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό. Το να διαβάσεις ένα βιβλίο και να νιώσεις απύθμενη οργή είναι καλύτερο από το να διαβάσεις κάτι πιο αδιάφορο και από τη σκέτη φρυγανιά.
Αγγελίνα:
Για εμένα ο πρωταρχικός στόχος μου είναι να περάσει καλά όποιος και όποια το διαβάσει. Δεν γράφω για το επόμενο Νόμπελ λογοτεχνίας, δεν γράφω για να γίνω εμπορική και πλούσια (αν και το τελευταίο δεν θα ήταν κακοδεχούμενο). Γράφω για να κρατήσω παρέα σε όποιον επιλέξει να μπει στον κόσμο μου.
Εκτός από συγγραφείς, είστε και επιμελήτριες λογοτεχνικών βιβλίων. Ποια είναι η γνώμη σας για τα λάθη που συναντάμε τα τελευταία χρόνια σε βιβλία που έχουν περάσει από το στάδιο της επιμέλειας; Και σε τι οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Έλενα:
Αχ, είναι τόσα πολλά! Είναι η ταχύτητα με την οποία κινούνται πλέον οι εκδόσεις. Είναι η έλλειψη ματιών, αφού για εξοικονόμηση χρημάτων οι ρόλοι επιμελητής-διορθωτής/επιμελήτρια-διορθώτρια έχουν ενοποιηθεί. Είναι η ελληνική γλώσσα με τα αβγό-αυγό και τις διαφωνίες των φιλολόγων. Είναι ενίοτε και η έλλειψη κατάρτισης. Είναι το κόστος των συνεδεκδόσεων και αυτοεκδόσεων. Πολλοί οι παράγοντες.
Αγγελίνα:
Συμφωνώ με όσα είπε η Έλενα στο 100% κι έχω μόνο να προσθέσω πως οι επιμελητές στην Ελλάδα δεν πληρωνόμαστε ούτε κατά διάνοια όσο θα έπρεπε. Και είναι δύσκολη η απόφαση στο δίλημμα: να διορθώσω όπως πρέπει ή όσο πληρώνομαι; Προσωπικά δεν κάνω εκπτώσεις στη δουλειά μου, αλλά δεν μπορώ να κατηγορήσω και κάποιον που επιλέγει διαφορετικά.
Αν μπορούσατε να ορίσετε με μια φράση τη σωστή επιμέλεια, ποια θα ήταν αυτή;
Έλενα:
Η καλή επιμέλεια είναι η αόρατη, όσο περίεργο και αν φαίνεται. Οι επιμελητές και οι επιμελήτριες πρέπει κάθε φορά να προσαρμόζουν το ύφος τους σε αυτό του ή της συγγραφέα και να μην αφήνουν το δικό τους να διαφαίνεται σε αλλαγές. Έχω γράψει κείμενα ολόκληρα για συγγραφείς (έπειτα από συνεννόηση, φυσικά) που δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις πως γράφτηκαν από άλλη πένα. Πρέπει το τελικό κείμενο να είναι πολύ δουλεμένο – αλλά αυτή η δουλειά να μη φαίνεται. Να είναι σαν να ρέει φυσικά.
Αγγελίνα:
Η σωστή επιμέλεια είναι αυτή που σέβεται το αρχικό κείμενο και αυτόν που το έγραψε. Το ότι είμαι και η ίδια συγγραφέας με έχει βοηθήσει να αφουγκράζομαι περισσότερο τον κόπο που έχει κάνει κάποιος να γράψει ένα έργο κι έτσι να είμαι πιο προσεκτική με αυτό. Επίσης, δεν κάνουμε όλοι οι επιμελητές για όλα τα είδη βιβλίων και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να τηρείται πάντα. Πόσες φορές έχω διαβάσει βιβλία που έχει μεταφράσει ή διορθώσει κάποιος που δεν διαβάζει το συγκεκριμένο είδος, και πόσο πιο ωραίο αποτέλεσμα θα είχαμε αν απλώς είχε γίνει διαφορετική επιλογή…
Εσείς, ως συγγραφείς, πώς νιώθετε όταν το βιβλίο σας έρχεται στα χέρια σας μετά την επιμέλεια;
Έλενα:
Συμπωματικά, η Αγγελίνα ήταν η επιμελήτριά μου. Οπότε ήξερα πως ήταν σε καλά χέρια το βιβλίο.
Αγγελίνα:
Κι εγώ, ευτυχώς, είχα μια πολύ καλή εμπειρία με την επιμέλεια του βιβλίου μου. Έφταιγε βέβαια και το ότι το είχα περάσει εξακόσιες διορθώσεις και ένα κάρο beta reading μέχρι τότε, οπότε το βιβλίο δεν είχε τραγικά λάθη. Όμως κανείς δεν είναι αλάνθαστος και τα λάθη πραγματικά δεν τελειώνουν ποτέ. Εννοείται πως ένα καινούριο μάτι θα εντοπίσει κι άλλα πράγματα. Και προσωπικά νιώθω πιο ασφαλής έτσι.
Όταν κάνετε εσείς την επιμέλεια, ποιο θεωρείτε ότι είναι το μυστικό της επιτυχημένης συνεργασίας με τον συγγραφέα και τι κάνετε όταν διαφωνείτε με τον δημιουργό;
Έλενα:
Δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους – κι αυτό είναι πολύ λογικό. Προσπαθώ, όσο είναι δυνατόν, να παραδίδω δείγματα επιμέλειας, πριν αναλάβω μια δουλειά, για να δω αν ταιριάζω με τον/τη συγγραφέα και αν ταιριάζει και ο/η συγγραφέας μαζί μου. Αν δεν γίνεται, προσπαθώ να κρατάω πάντα στο μυαλό μου πως είναι πολύ επίπονο να ακούς κριτική για ένα έργο σου και να δείχνω κατανόηση. Δεν είναι όλες οι συνεργασίες εύκολες, φυσικά. Με τα χρόνια, έχω δημιουργήσει ένα προσωπικό σύστημα κατηγοριοποίησης των αλλαγών, που θεωρώ ότι έχει βοηθήσει πολύ, γιατί κατά τα ψέματα είναι δύσκολο να ανοίγεις το κείμενο και να πρέπει να περάσεις χιλιάδες αλλαγές.
Αγγελίνα:
Η σχέση συγγραφέα-επιμελητή είναι ένα πολύ δύσκολο δίπολο που θέλει λεπτούς χειρισμούς. Τις περισσότερες φορές το κλειδί βρίσκεται στην επικοινωνία, στον τρόπο που θα πεις κάτι. Στα δεκατρία χρόνια που βρίσκομαι στον χώρο τον εκδόσεων έχω κάνει δύσκολες και εύκολες συνεργασίες. Έχω ανθρώπους που πίνουν νερό στο όνομά μου γιατί θεωρούν πως τους έσωσα το βιβλίο και άλλους που δεν θέλουν να με βλέπουν ούτε ζωγραφιστή. Ευτυχώς, στην δεύτερη κατηγορία δεν υπάρχουν πολλοί. Βασικά μόνο μία είναι (ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ!). Το κλειδί είναι να καταλάβουμε όλοι πως συγγραφέας και επιμελητής έχουν έναν κοινό στόχο: το να γίνει το βιβλίο καλύτερο. Οι συγγραφείς να έχουν εμπιστοσύνη στους επιμελητές τους, και οι επιμελητές να βάζουν τους εγωισμούς τους στην άκρη και να καταλαβαίνουν πόσο τους παίρνει να επέμβουν στο κάθε κείμενο. Γιατί δεν είναι δικό σου το έργο, όσο κι αν το πονάς από ένα σημείο και μετά.
Μεταξύ άλλων, ασχολείστε και με δημιουργικές διαδικασίες που σχετίζονται με το βιβλίο.
Έλενα, εσύ ασχολείσαι με την εικονογράφηση, αλλά και με τον χρωματισμό των σόκορων και εσύ Αγγελίνα σχεδιάζεις τα περισσότερα από τα εξώφυλλα των βιβλίων που εκδίδονται από τον εκδοτικό οίκο Bookstagram. Πώς προέκυψαν όλα αυτά; Ήταν μια ανάγκη να "αποδράσετε" από τον κόσμο των λέξεων;
Έλενα:
Λατρεύω τα χρώματα. Είμαι μέτρια, στην καλύτερη, στο σχέδιο, αλλά αγαπώ πολύ το χρώμα. Έχω ζωγραφίσει πολλούς πίνακες με abstract τοπία και διαφορετικά χρώματα και νομίζω ότι ήρθε αρκετά φυσικά η μετάβαση από τον καμβά στο βιβλίο. Η εικονογράφηση είναι επίσης κάτι που με εξιτάρει. Από πάντα ήθελα να μάθω, ώστε να εικονογραφώ βιβλία για παιδιά. Δεν το έχω καταφέρει ακόμη, αλλά όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να δημιουργήσω μερικά σκιτσάκια για έναν ποιητή την άδραξα. Έχει κάτι μοναδικό η σύμπραξη δημιουργών και ελπίζω στο μέλλον να έχω και άλλες παρόμοιες ευκαιρίες.
Αγγελίνα:
Όπως έχω αναφέρει ήδη, λατρεύω τη δημιουργία, και αυτό από μέσα μου εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Όταν αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το βιβλίο, καταρτίστηκα σε όσο περισσότερους τομείς μπορούσα: στην επιμέλεια-διόρθωση (κι ας είχα σπουδάσει φιλολογία), στη σελιδοποίηση, στη δημιουργία εξωφύλλων, στο ψηφιακό μάρκετινγκ… Έτσι, όταν προέκυψε η συνεργασία με τις εκδόσεις Bookstagram ήταν κάτι που φυσικά δέχτηκα με χαρά. Η δημιουργία εξωφύλλων κάτι εντελώς διαφορετικό για μένα και με ξεκουράζει, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Είναι πολύ ωραίο να ντύνεις το βιβλίο κάποιου με ένα εξώφυλλο που έφτιαξες εσύ, να μπορείς να αποτυπώνεις αυτό που είχε στο μυαλό του, να οπτικοποιείς τη φαντασία του. Θεωρώ το εξώφυλλο ενός βιβλίου πάρα πολύ σημαντικό, καθώς είναι η πρώτη επαφή με τους αναγνώστες, είναι αυτό που θα τραβήξει ή θα απωθήσει κάποιον, και είναι δύσκολο να βρεις τη χρυσή τομή του ταιριαστού με το εμπορικό. Γι’ αυτό, judge a book by its cover!
Ας μιλήσουμε για το συγγραφικό blog "Moonlight Tales". Η ιδέα της δημιουργίας του προήλθε από το γεγονός ότι είστε κι εσείς συγγραφείς;
Έλενα:
Το Moonlight Tales είναι ένα λογοτεχνικό blog (που λειτουργεί από το 2013 – πώς περνούν τα χρόνια, βρε παιδί μου!) όπου συναντιούνται και αλληλοεπιδρούν άνθρωποι που αγαπούν τη λογοτεχνία. Ως αναγνώστης ή αναγνώστρια, μπορείς να διαβάσεις περισσότερες από 200 ιστορίες ή διηγήματα ανερχόμενων –και όχι μόνο– συγγραφέων, πολλές από τις οποίες βρίσκονται ήδη υπό εκδοτική στέγη. Ως συγγραφέας, μπορείς να δημοσιεύσεις απλά, αξιόπιστα και δωρεάν τη δουλειά σου, αλλά και να διαβάσεις άρθρα, στα οποία έμπειροι και έμπειρες συγγραφείς και εισηγητές και εισηγήτριες ειδικών σεμιναρίων αναλύουν λογοτεχνικά και τεχνικά ζητήματα. Παράλληλα, μπορείς να βρεις συνεντεύξεις γνωστών συγγραφέων και εβδομαδιαίες κληρώσεις των βιβλίων τους. Από το 2020, το Moonlight Tales εκδίδει συλλογές διηγημάτων (2 από τις οποίες έχουν κερδίσει το πρώτο βραβείο στα Everlies για την καλύτερη ελληνική συλλογή διηγημάτων – αν δεν παινέψεις και λίγο το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει).
Προσωπικά, εντάχθηκα στην ομάδα το 2017, αναζητώντας έναν χώρο να μαζέψω εμπειρία γύρω από την επιμέλεια, αλλά και έναν χώρο που θα φιλοξενούσε τα έργα μου. Στην πορεία άρχισα να αναλαμβάνω όλο και περισσότερα κομμάτια και από το 2020 είμαι συνιδιοκτήτρια του blog.
Αγγελίνα:
Το Moonlight Tales δημιουργήθηκε για να δώσει χώρο σε νέους και νέες συγγραφείς να δημοσιεύσουν τα έργα τους και να βρουν αναγνώστες. Φυσικά, μέσα σε αυτούς που αναζητούσαμε αυτόν τον χώρο ήμασταν και οι δημιουργοί του: εγώ, η Εύη Φρυγανά και η Αναστασία Παπαδάκη. Έπειτα από 13 χρόνια, μπορώ να πολλή υπερηφάνεια να πω, πως έχουμε επιτύχει τον σκοπό μας αλλά και έχουμε κάνει πολλά περισσότερα πράγματα από όσα φανταζόμασταν. Για κάθε βιβλίο που έχει ανέβει στο μπλογκ μας και έπειτα έχει βρει εκδοτική στέγη, συγκινούμαστε. Για κάθε συγγραφέα που έχει βρει το θάρρος να βγάλει τα έργα του από το συρτάρι και να εκτεθεί σε αναγνώστες… για κάθε συλλογή μας που βραβεύεται. Για όλα.
Πρόκειται για ένα ξεχωριστό blog που υποστηρίζει ανερχόμενους και όχι μόνο συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας. Ποιο ήταν το συστατικό που τους έκανε να το εμπιστευτούν;
Έλενα:
Δεν μπορώ να μιλήσω για άλλους και άλλες συγγραφείς, αλλά εμένα στην αρχή με τράβηξαν οι άνθρωποι. Πάντοτε στο Moonlight Tales υπάρχουν άνθρωποι που θα σου δώσουν απλόχερα συμβουλές και γνώση. Αυτά έλαβα όταν μπήκα στην ομάδα και αυτά προσπαθώ να δίνω τώρα που είμαι στην άλλη πλευρά.
Αγγελίνα:
Είμαστε προσιτοί και εξελισσόμαστε συνέχεια. Ακούμε τις ανάγκες των συγγραφέων και προσπαθούμε να τις καλύψουμε ανάλογα με την εποχή. Προσπαθούμε να προσεγγίζουμε τη θεματολογία του μπλογκ όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά γύρω από τη συγγραφή μπορούμε. Αυτοί είναι, θεωρώ, οι λόγοι που ο κόσμος μάς εμπιστεύεται. Ε κι επειδή είμαστε αξιαγάπητες!
Το blog ειδικεύεται στη λογοτεχνία φαντασίας. Πώς βλέπετε την εξέλιξη του είδους στην Ελλάδα αυτήν τη στιγμή;
Έλενα:
Η φαντασία στην Ελλάδα έχει μικρό κοινό, είναι η αλήθεια αυτή, αλλά πιστεύω πως υπάρχει πολύ μεράκι και αγάπη. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί και αν θα αποκτήσει μεγαλύτερο κοινό, αν θα την εμπιστευτούν περισσότερο οι εκδοτικοί και το αναγνωστικό κοινό, αλλά το εύχομαι.
Αγγελίνα:
Το είδος της φαντασίας, ενώ στο εξωτερικό διεκδικεί ακόμα και πρωτιές, στην Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει άλλα είδη όπως το ιστορικό, το αστυνομικό και το κοινωνικό. Αλλά είναι εκεί, σταθερά, με τα πάνω και τα κάτω του. Το πρόβλημα εστιάζει κυρίως στη φαντασία από Έλληνες και Ελληνίδες δημιουργούς (γιατί τα μεταφρασμένα έργα μια χαρά πάνε). Ελπίζω και εύχομαι να υπάρξει θετική εξέλιξη στο μέλλον, γιατί αξίζει σε όλους μας.
Πώς το υποδέχτηκε η βιβλιοφιλική κοινότητα;
Έλενα:
Θα μιλήσω με νούμερα, γιατί αλλιώς νομίζω θα ήταν αδύνατο να χωρέσω την αγάπη που έχουμε δεχτεί τα τελευταία 13 χρόνια.
- Κοντεύουμε το 1.000.000 προβολές (στο blog αυτό καθαυτό).
- Έχουμε δημοσιεύσει πάνω από 250 συνεντεύξεις, σχεδόν 200 διηγήματα, πάνω από 100 βιβλία, πολλά από τα οποία έχουν βρει εκδοτική στέγη. Όλα αυτά σημαίνουν ότι έχουμε έρθει σε επαφή με εκατοντάδες συγγραφείς και πένες.
- Έχουμε μέχρι στιγμής κερδίσει δύο φορές μέσα σε 3 χρόνια το βραβείο καλύτερης ελληνικής συλλογής διηγημάτων στα βραβεία Everlies.
- Όταν μας χάκαραν και χάσαμε την παλιά σελίδα, που είχε πάνω από 10.000 ακόλουθους, φτιάξαμε μία νέα. Μέσα σε λίγες ώρες, αυτή η σελίδα ξεπέρασε τους 1.000 ακόλουθους.
Αγγελίνα:
Το 2013 δεν υπήρχε βιβλιοφιλική κοινότητα όπως την ξέρουμε σήμερα. Ούτε bookstagrammers, ούτε booktok, ούτε βιβλιομάδες στο facebook… Ήμασταν από τους πρώτους που έκαναν κάτι τέτοιο στην Ελλάδα και το κοινό μάς αγκάλιασε από την αρχή. Αυτή η σελίδα χτίστηκε βήμα βήμα, ακόλουθο ακόλουθο, και χαιρόμαστε να λέμε πως έχουμε συμβάλει και διαμορφώσει τον ελληνικό βιβλιοφιλικό χώρο.
Έχετε κάποια νέα project σχετικά με το Moonlight Tales; Και αν ναι, θα θέλατε να μια δώσετε ένα "sneak peek";
Έλενα:
Όπως πάντα τέτοια εποχή είμαστε στη φάση που προετοιμαζόμαστε για τη νέα συλλογή, ψάχνουμε το θέμα κ.λπ.. Συζητάμε τι θα κάνουμε στο επόμενο reading journal μας και αναζητάμε απεγνωσμένα μια ημερομηνία που να είμαστε και οι δύο ελεύθερες για να οργανώσουμε το επόμενο συγγραφικό μας workshop.
Ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη συζήτηση!
Αγγελίνα:
Επίσης, υπάρχει στο γραφείο μου μία λίστα με ιδέες για την εξέλιξη του blog, με πάρα πολλά και δημιουργικά projects που μας περιμένουν να καταφέρουμε να ασχοληθούμε μαζί τους. Μόλις βρούμε τη χρονομηχανή της Ερμιόνης, θα σας ενημερώσουμε!
Ευχαριστούμε για τη διάθεση και τον χώρο να μιλήσουμε για όσα αγαπάμε!
Κι εγώ με τη σειρά μου θέλω να ευχαριστήσω την Έλενα και την Αγγελίνα για την εμπιστοσύνη και την απολαυστική συνέντευξη!