Ο Δημήτρης Αφεντούλης, συγγραφέας των βιβλίων «Μαρσύας» και «Δάφνης» μου μίλησε στο Fantasy Festival πριν μερικό καιρό. Με γραφή που συναντά τη μυθολογία και εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή, μας προσκαλεί στον κόσμο του. Ο "Μαρσύας" κατέκτησε την τρίτη θέση στα βραβεία Everlies 2025, στην κατηγορία καλύτερου βιβλίου φαντασίας από Έλληνα συγγραφέα.
Σιμέλα: Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη συγγραφή;
Δημήτρης: Ουσιαστικά εγώ από τα δεκαπέντε μέχρι και τα είσκοσι οκτώ έγραφα ποιήματα και στίχους. Στα είκοσι οκτώ αποφάσισα ότι δεν είναι αυτό κάτι που μου ταιριάζει, που θέλω για τη ζωή μου, ήθελα άλλα πράγματα, οπότε αποφάσισα να πάω σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη που μας άφησε φέτος το καλοκαίρι. Του ζήτησα να με βοηθήσει να σταματήσω να γράφω. Τότε με έβαλε να γράψω πεζογραφία και μάλιστα κωμωδία, του άρεσε πάρα πολύ αυτό που έφτιαξα. Κατάφερε να με βοηθήσει να ελέγξω τον τρόπο που γράφω και να σταματήσω. Δεν ξανά έγραψα για δώδεκα χρόνια ούτε λέξη και ξαφνικά στα σαράντα είχα στα χέρια μου μια ιστορία και τους χαρακτήρες, που θα ήταν μεγάλο σφάλμα να μην τους γράψω στο χαρτί και ξανά επέστρεψα στη συγγραφή τουλάχιστον για αυτά τα τρία βιβλία: Μαρσύας, Δάφνης και Χλόη.
Σιμέλα: Τι σε ενέπνευσε να γράψεις το πρώτο σου βιβλίο;
Δημήτρης: Είχα μια πάρα πολύ ωραία ιστορία που ήξερα ότι θα βοηθούσε πάρα πολύ κόσμο να περάσει πράγματα που τα έχει βιώσει ή να τον προετοιμάσει για πράγματα που δεν πρέπει να βιώσει. Το επόμενο που έπρεπε να κάνω είναι να βρω τους χαρακτήρες και να τους σετάρω σωστά έτσι ώστε να παρουσιαστούνε σε τρία βιβλία, γιατί ουσιαστικά αυτά τα βιβλία είναι ένα βιβλίο κι έπρεπε να έχουν συνέχεια από το πρώτο στο τρίτο με σωστό τρόπο. Όταν οι χαρακτήρες ήταν εντελώς ζωντανοί μπροστά μου και μπορούσα να δουλέψω μαζί τους τούς άφησα να προχωρήσουν μέσα στην ιστορία.
Σιμέλα: Από που παίρνεις συνήθως ιδέες για τις ιστορίες σου;
Δημήτρης: Όλοι οι συγγραφείς παίρνουνε ιδέες από τον περιβάλλοντα τους χώρο, δηλαδή από ανθώπους γύρω τους, απ’ τη ζωή τους, από βιώματα, από άλλες ιστορίες που έχουν ακούσει. Θα ήταν άδικο να πω ότι διάλεξα ένα συγκεκριμένο μόνο κομμάτι και αυτό έβαλα. Είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων γύρω μου συν της μυθολογίας που πάντα είχα αγάπη από παιδί και ουσιαστικά τη σφετερίστηκα με πολύ άσχημο τρόπο για να μπορέσω να περιγράψω συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνουμε τη σημερινή εποχή μέσω αυτής. Συμβολίζουν καταστάσεις και συναισθήματα που βιώνουμε.
Σιμέλα: Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι στη συγγραφή του βιβλίου σου;
Δημήτρης: Το τρίτο βιβλίο, ειδικά αν πρέπει να γράψεις για πράγματα που κι εσύ ο ίδιος δεν πιστεύεις. Δεν θέλω να κάνω spoiler, αλλά είναι πάρα πολύ εύκολο για έναν συγγραφέα να γράψει για κάτι που νιώθει πολύ δικό του και ταυτίζεται με αυτό. Αλλά όταν γράφεις για κάτι που είσαι αντίθετος ή δεν το έχεις βιώσει ποτέ είναι πάρα πολύ δύσκολο. Δεν μπορείς να κάνεις μελέτη για αυτά. Έπρεπε να κάνω έρευνα μέσα μου και ήταν challenging.
Σιμέλα: Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θαυμάζεις ιδιαίτερα;
Δημήτρης: Μου αρέσει πάρα πολύ ο Πόε, μου αρέσουν πάρα πολύ τα τρόμου του Πόε. Είναι απίστευτες ιστορίες. Παιδιά, διαβάστε Πόε. Ο τρόπος που γράφει, η γλαφυρότητα, τα επίθετα που χρησιμοποιεί, οι παύσεις που κάνει. Αν κάποιος γράφει στίχους και ποιήματα και έχει τόσο μεγάλο θαυμασμό για το που πρέπει να κάνουμε παύση, πρέπει να διαβάσει Πόε. Το κείμενο που μιλάει, δεν είναι απλά λέξεις και περιγραφές. Ξέρει που θα πάρει ανάσα ο αναγνώστης.
Σιμέλα: Τι θα ήθελες να σκεφτούν / νιώσουν οι αναγνώστες διαβάζοντας το βιβλίο σου;
Δημήτρης: Μακάρι να μην ταυτιστούν πουθενά. Είναι ένα δράμα, είναι δύσκολες οι καταστάσεις που περιγράφει μέσα, μιλάει για χειριστικά άτομα, για άτομα που βάζουν στόχο και το κάνουν μέχρι τέλους, μιλάει για καταστάσεις των άκρων. Ας το δουν σαν ένα λογοτεχνικό εμβόλιο που απλά το κάνουνε για να μην συναντήσουν αυτά τα πράγματα στη ζωή τους ή εάν τα συναντήσουν να μπορούν να τα αποτρέψουνε. Αν ταυτιστούν με κάτι ειδικά με το πρώτο βιβλίο τον Μαρσύα θα ήθελα να ταυτιστούν πολύ με το φιλί. Υπάρχει ένα απόσπασμα που είναι τρεις σελίδες ένα φιλί, γιατί είναι πάρα πολύ όμορφο και με τον τρόπο που αγαπάει, προσέχει να νοιάζεται ο Μαρσύας. Στο δεύτερο με το πώς ο Μαρσύας αντιμετωπίζει το πένθος και τις ενοχές του.
Σιμέλα: Τι συμβολή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει να γράφει;
Δημήτρης: Είμαι ο πλέον ακατάλληλος να δώσω συμβουλές σε κάποιον που θέλει να γράφει. Εγώ δεν γράφω για να πουλήσω, ούτε για να αυτοπροβληθώ, μακάρι να μην μάθει κανείς το όνομα μου. Έχω μια ιστορία που πρέπει να πω και θα την πω είτε θέλει κάποιος είτε όχι. Θα βρω τους αναγνώστες, τους αναζητάω, δεν με αναζητάνε. Ξέρω ότι είστε εκεί έξω, κι αυτό αυτομάτως δεν με κάνει συγγραφέα. Δεν νομίζω ότι μπορώ να δώσω συμβουλή σε κάποιον που θέλει να εκδόσει, γιατί νιώθει καλά για αυτό που κάνει, ενώ εγώ όχι. Έβαλα τον εαυτό μου και τη ζωή μου πίσω για να μπορώ να προσφέρω το καλύτερο δυνατόν για αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω. Αλλά αν έδινα μια συμβουλή θα έλεγα ότι η περισσότερη δουλειά είναι αφού βγει το βιβλίο του στην προβολή του και στο να βρει το κοινό του. Στο κείμενο βρίσκει τον εαυτό του και μετά το κοινό του.
Σιμέλα: Πώς νιώθεις όταν κάποιος διαβάζει και σχολιάζει το έργο σου;
Δημήτρης: Πρακτικά δεν σχολιάζει το έργο, σχολιάζει τις λέξεις που γράψαμε όπως αυτός τις βλέπει. Το έργο μου το σχολιάζω εγώ, γιατί ξέρω πως το έγραψα και τι ένιωσα. Από κει και πέρα δεν ανήκει σε μένω. Κάποιος άλλος κάτι άλλο θα νιώσει, κάπου άλλου θα σταθείς και θα ταυτιστείς. Έχει φύγει από τα χέρια μου, κάθε κριτική είναι καλοδεχούμενη, αλλά δεν έχει να κάνει τόσο με μένα, είναι με σένα, τη θέση σου και πως σε επηρεάζουν οι χαρακτήρες. Θα ‘θελα να ταυτιστεί στο φιλί.
Ευχαριστώ τον Δημήτρη για τη συζήτηση και τη γνωριμία με τον "Μαρσύα" και τον "Δάφνη". Του ευχόμαι έμπνευση, νέες ιστορίες που θα συνεχίσουν να συγκινούν το αναγνωστικό κοινό!
Links:
https://www.pigi.gr/product/vivlio-fantasias-marsyas-ekdoseis-pigi/
https://www.pigi.gr/product/vivlio-fantasias-dafnis-ekdoseis-pigi/