Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική, με προσωπικά βιβλία και συμμετοχή σε ανθολογίες. Ακτιβιστής στην ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για τον αυτισμό και ενεργό μέλος επιτροπών αθλητισμού για παιδιά στο φάσμα. Ομιλητής TEDx. Ζει σε ένα πολύχρωμο σπίτι στην Αθήνα με τη σύζυγο του, τα δύο τους παιδιά και ένα μικρόσωμο τσιουάουα. Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τρία βιβλία back to back στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες αναγνώστες. Το περιοδικό Esquire φιλοξένησε το 2013 μεγάλο αφιέρωμα για τη συνάντηση του με τον Stephen King στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια. To νέο του μυθιστόρημα με τίτλο “Το ξεχωριστό παιδί” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell σε έκδοση βιβλιοπωλείου, και βραβεύτηκε από την Athens Voice ως “Το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς”.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι στη συγγραφή αγαπητέ Γιώργο;
Ο μπαμπάς μου πάντα μου έλεγε ωραίες ιστορίες, ενώ και οι δύο γονείς μου, φρόντιζαν να μου δωρίζουν βιβλία. Λατρεύω να διαβάζω και λατρεύω να γράφω. Είμαι ο πρώτος στην ευρύτερη οικογένεια Γιώτσα, που ασχολήθηκα με τη συγγραφή για να είμαι ειλικρινής. Η συγγραφή, όπως μου αρέσει να λέω, ήρθε ακάλεστη στη ζωή μου. Εγώ απλά συμφώνησα. Ήταν μια σκέψη ενός ηλιόλουστου πρωινού καθώς επέστρεφα σπίτι από μια νυχτερινή βάρδια... και έγινε πραγματικότητα τις μικρές ώρες της νύχτας στο ξενοδοχείο που εργάζομαι. Από τότε, έχουν περάσει 15 χρόνια γεμάτα βιβλία.
Αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο να ξεχωρίσει ο συγγραφέας τα χάρτινα παιδιά του, ποιο βιβλίο σου θα έλεγες ότι αγαπάς λίγο πιο πολύ και γιατί;
"Το ξεχωριστό παιδί" (εκδ. Bell, 2024) γιατί είναι το βιβλίο που μου έδωσε τη δυνατότητα για πρώτη φορά να μιλήσω δημόσια για την αόρατη αναπηρία του αυτισμού, την ευαισθητοποίηση σε κάθε είδους αναπηρία, τη συμπερίληψη μέσα σε μια κοινωνία που έχει να μάθει πολλά για αυτά. "Το ξεχωριστό παιδί" εκτός από την λογοτεχνική αξία του που την πιστεύω ολόψυχα (εμπεριέχει όλα όσα έμαθα ως συγγραφέας τα 15 αυτά χρόνια) είναι και το πιο προσωπικό βιβλίο που μοιραζόμαστε, λόγω του γιου μου που είναι στο φάσμα του αυτισμού, μη λεκτικός. Η ανταπόκριση του κόσμου με έχει συγκλονίσει. Το βιβλίο έχει ανακηρυχθεί "Το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" από την εφημερίδα Athens Voice και αυτές τις μέρες βρίσκεται στα 10 καλύτερα μυθιστορήματα στα Public Book awards χάρη στις ψήφους των αναγνωστών και διαγωνίζεται για την πρώτη θέση. Όποιοι φίλοι ενδιαφέρονται μπορούν να βοηθήσουν με τη ψήφο τους εδώ: https://www.publicbookawards.gr/2025/vote2025.php?auto=1&CatID=1&id=202
Τα βιβλία σου ανήκουν κατά κύριο λόγο στον χώρο του φανταστικού. Τι σε τράβηξε στο συγκεκριμένο είδος;
Η αλήθεια είναι ότι οι αναγνώστες με γνώρισαν και αγάπησαν ως συγγραφέα της λογοτεχνίας του φανταστικού -κάτι που συνεχίστηκε και εμπλουτίστηκε με βραβεία και διακρίσεις για αρκετά χρόνια. Αλλά τόσο με "Το κουτί" (εκδ. Bell, 2020), όσο και με το σε αρκετά σημεία βιωματικό "Το ξεχωριστό παιδί", πήρα ρίσκο που δικαιώθηκε με λογοτεχνική στροφή και νέες κοινωνικές ανησυχίες. Δεν μπορείς να γράφεις σύμφωνα με όσα σκέφτονται ή περιμένουν οι άλλοι από εσένα -και ούτε θα έπρεπε. Έτσι έγραψα για ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα που με απασχολούν ως Γιώργο, ως άνθρωπο, με μια γραφή που εξελίσσεται, διαφοροποιείται και είμαι στα αλήθεια περήφανος για αυτό.
Το Ξεχωριστό Παιδί, όμως, είναι κάθε άλλο από βιβλίο τού συγκεκριμένου είδους παρόλο που περιλαμβάνει στοιχεία φαντασίας και horror. Πόσο εύκολη ήταν αυτή η αλλαγή;
Όπως όλες οι αλλαγές στη ζωή μας, ήταν δύσκολη. Αλλά όπως λένε και οι R.E.M. στο υπέροχο τραγούδι "Walk unaffraid", "Αγάπησε με και κράτησε με για αυτό που είμαι". Λένε: "Προχώρα άφοβα"!
Ο γιος σου είναι τέτοιο "ξεχωριστό παιδί". Τι ήταν αυτό που έσπρωξε τον μπαμπά Γιώργο να ανοίξει με αυτόν τον τρόπο την καρδιά του χωρίς αναστολές και να βάλει την ιστορία του στο χαρτί για να τη μάθει "όλος ο κόσμος";
Όταν έμαθα για πρώτη φορά ως μπαμπάς πως ο Νικόλας, είναι ένα παιδί μη λειτουργικό στο φάσμα του αυτισμού, δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Σκεφτόμουν συνέχεια: “Πρέπει πραγματικά να είμαι δυνατός για εκείνον και για όλη την οικογένεια μας, κάθε μέρα, κάθε ώρα. Οφείλω να τα κρατήσω όλα μέσα, μου, να μην πω σε κανέναν τίποτα, να ακολουθήσω αυτόν τον μοναχικό αγώνα με όση μεγαλύτερη δύναμη γίνεται! Γιατί θα πρέπει να είμαι αλύγιστος για να στηρίξω ένα παιδί ΑμεΑ, ένα αδερφάκι και μια μητέρα! Και όλη αυτή η κατάσταση άρχισε να βυθίζεται σαν το μόλυβδο στο νερό, μέσα μου. Και ίσως ακόμα να συνέχιζα έτσι απομονωμένος... Αλλά μια από τις μικρές, καθημερινές αποκαλύψεις που μου συνέβη, ήταν όταν ο μικρότερος αδερφός του Νικόλα, ο Θάνος, καθώς έπαιζε στο πάτωμα με τα αυτοκινητάκια και τις φιγούρες του ένα ηλιόλουστο μεσημέρι, γύρισε εντελώς ξαφνικά σε εμένα που ήμουν χαμένος στις σκέψεις μου στον καναπέ παραδίπλα, και το παιδί με ένα όμορφο χαμόγελο μου είπε: "Μπαμπά να σου πω τι ανακάλυψα! Τα μαλακά παιχνίδια δε σπάνε... Τα σκληρά σπάνε!" βάζοντας ένα μεγάλο θαυμαστικό στο τέλος της φράσης του.
Τα μαλακά παιχνίδια δε σπάνε... Τα σκληρά σπάνε!
Αυτή η στιγμή ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για εμένα. Προσπαθούσα να είμαι να σηκώσω όλο το βάρος μιας κατάστασης, σιωπηλά, μόνος μου. Να είμαι σκληρός. Αλλά τελικά έπρεπε να μαλακώσω, αυτό που χρειαζόμασταν όλοι, ήταν να ανοιχτώ στον κόσμο, να γίνω δεκτικός, να μιλήσω για τον αυτισμό του παιδιού.
Διαπιστώνεις πλέον αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο οι γονείς με παιδιά που αντιμετωπίζουν ανάλογες δυσκολίες διαχειρίζονται την αναπηρία;
Δυστυχώς πολλοί γονείς κάνουν ένα βασικό λάθος -ένα λάθος που κάναμε και εμείς όταν λάβαμε τη διάγνωση: Άρνηση. “Όχι δεν μπορεί τόσα άλλα παιδιά να είναι υγιή και το δικό μου όχι”... Είναι δυστυχώς κάτι συχνό και φοβάμαι φυσιολογικό ως ανθρώπινη αντίδραση. Μετά την άρνηση έρχεται η θλίψη. Και στο τέλος η αποδοχή -η αποδοχή αυτή πρέπει να έρθει όσο πιο σύντομα γίνεται, ώστε το παιδί να αρχίσει αμέσως να λαμβάνει βοήθεια και θεραπείες. Αυτό που πάντα με κάνει να νιώθω μια βαθιά ευτυχία και μια ζεστασιά σαν μανδύα γύρω από την καρδιά μου, είναι όταν γονείς παιδιών ΑμεΑ μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε πως ανακάλυψαν χάρη στο βιβλίο ή κάποιο βίντεο στο Youtube, ότι δεν είναι μόνοι. Πως μπορούν να μοιραστούν το βάρος, μπορούν να μιλήσουν, δεν είναι ντροπή να ζητήσουν βοήθεια ή να κάνουν μια βόλτα με το παιδί τους, που θα κραυγάζει για παράδειγμα. “Σε ευχαριστούμε” μου λένε και γεμίζω ζωή, ζεστασιά, θέλω να τους πω “Δεν έκανα τίποτα παραπάνω από το να μιλήσω, να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία, εγώ σας ευχαριστώ που έχετε το θάρρος αφού τη διαβάσατε, να κάνετε κάτι για αυτό”!
Πιστεύεις ότι έχει ξεπεραστεί ως έναν βαθμό το αίσθημα της ντροπής που μπορεί να νιώθουν κάποιοι γονείς , πολλές φορές εξαιτίας του κοινωνικού περίγυρου;
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είναι τόσο έντονος ο ρατσισμός στην κοινωνία για ένα παιδί ΑμεΑ που ως Γιώργος, παρόλο που έχω κάνει τόσες παρουσιάσεις, έχω βγει στην τηλεόραση και έχω μιλήσει σε TEDx, έχω σταθεί μπροστά από γονείς σε σχολεία και μπροστά από νέους ανθρώπους σε αίθουσες εκδηλώσεων, έχω εμπνεύσει δημάρχους και έχω κάνει υπουργούς να δεσμευτούν πως θα βοηθήσουν, ακόμα και ύστερα από όλα αυτά, όταν βγω έξω και οι άνθρωποι αρχίσουν να κοιτούν “λαίμαργα” το παιδί μου επειδή απλά κραύγασε στο σουπερμάρκετ ή λέρωσε το παντελόνι του στο πάρκο, νιώθω εκείνη τη στιγμή ντροπή, και ας νιώθω περήφανος για το παιδί μου και ας νιώθω απέχθεια για τις ρατσιστικές συμπεριφορές -είναι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις, είσαι απλά ένας άνθρωπος που βρίσκεσαι κάτω επικριτικά βλέμματα, μέσα σε εχθρικά σχόλια. Για να καταλάβετε πως νιώθει κάποιος σε μια τέτοια περίπτωση, θα σας μεταφέρω πως σύμφωνα με την έρευνα του έγκριτου University of Wisconsin Madison: “Ο γονιός ενός παιδιού στο φάσμα του αυτισμού, νιώθει τόσο έντονο στρες, παρόμοιο με το στρες που βιώνει ένας στρατιώτης σε μάχη”.
Σκεφτείτε το αυτό λίγο σας παρακαλώ.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε έναν γονιό να πασχίζει και ένα παιδί να βιώνει tantrum (έκρηξη οργής, χωρίς προφανή λόγο κάποιες φορές), ας είστε ευγενικοί μαζί τους, αν δεν μπορείτε να βοηθήσετε αλλιώς.
Εσύ δίνεις καθημερινές μάχες για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τον αυτισμό. Έχει γίνει πρόοδος, κυρίως, από την πλευρά της πολιτείας ως προς την παροχή υποστήριξης; Ή υπερισχύει πάντα η προσωπική πρωτοβουλία;
Όπως ανέφερα και νωρίτερα, είχα και έχω επαφές με την πλευρά της πολιτείας είτε ως συγγραφέας, είτε ως μέλος της επιτροπής Champs (ομάδα μπάσκετ για παιδιά στο φάσμα του αυτισμού) του Holargos BC. Παρά τις δεσμεύσεις και τη θετική διάθεση που συναντώ, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα όσα βήματα γίνονται προς τα μπροστά οφείλονται κατά συντριπτική πλειοψηφία στην προσωπική πρωτοβουλία.
Το βιβλίο αυτό είναι και μια ερωτική ιστορία συνάμα. Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για έναν συγγραφέα να μεταφέρει στο χαρτί την ατμόσφαιρα μιας ερωτικής σκηνής χωρίς να γίνει γελοία και να αγγίξει τον αναγνώστη;
Ποτέ δεν είχα πρόβλημα να γράψω μια ερωτική σκηνή. Για να γίνει σωστά, πρέπει απλά να είσαι ειλικρινής. Αν προσπαθήσεις να τη “χτίσεις” θα φανεί γελοία ή στημένη. Αν τη γράψεις όμως με ειλικρίνεια και χωρίς κόμπλεξ, θα βγει κάτι πολύ όμορφο. Στο “Ξεχωριστό παιδί” υπάρχει η μεγαλύτερη ερωτική σκηνή που έχω γράψει αυτά τα 15 χρόνια.
Ξέρω ότι λατρεύεις τη μουσική και το έχω δει με τα μάτια μου. Αν δεν ήσουν η "νυχτερινή βάρδια" στο ξενοδοχείο, θα γινόσουν μουσικός;
Και επειδή είμαι περίεργη, γιατί διάλεξες τη νυχτερινή βάρδια; Εμένα πάντως ήταν η αγαπημένη μου όταν δούλευα σε ξενοδοχείο. Επίσης, έχεις να μας διηγηθείς ένα περιστατικό που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
(Γέλια) Μας άφησες την καλύτερη ερώτηση για το τέλος! Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω την μουσική και ειδικά την ροκ και την χέβι μέταλ. Αν δεν ήμουν η “νυχτερινή βάρδια” στο ξενοδοχείο (η οποία με διάλεξε, δεν την διάλεξα!) θα γινόμουν ένας μουσικός ναι, αλλά θα συνέχιζα να γράφω βιβλία. Μιας και το ανέφερες όμως να μοιραστώ μαζί σου κάτι που για πρώτη φορά μοιράζομαι σε οποιαδήποτε συνέντευξη: Κάνω τα τελευταία δύο χρόνια φωνητική στο Lab Μusic Ζωγράφου (εξαιρετικό κέντρο μουσικής εκπαίδευσης, με ανθρώπους γεμάτους ζεστασιά, χιούμορ και γνώσεις) και την ερχόμενη Κυριακή 15 Ιουνίου, έχουμε live στις 19.00 στην Αρχιτεκτονική, στου Ζωγράφου. Σας περιμένουμε όλους!
Θα ήθελες μας μιλήσεις για τα μελλοντικά σου σχέδια; Έχεις κάτι στα "σκαριά";
Αυτό τον καιρό γράφω ένα παιδικό βιβλίο για πρώτη φορά (να μια ακόμη αλλαγή που δεν φοβάμαι -βασικά ανυπομονώ να το δω στην τελική του μορφή!) με σκοπό την ευαισθητοποίηση για τις πρώτες βοήθειες. Το βιβλίο αυτό είναι σε συνεργασία με τον κύριο Γιώργο Κούτσικο, υπεύθυνο του υπέροχου προγράμματος πρώτων βοηθειών “Stop Heart Attack”, και θα κυκλοφορήσει σε εικονογράφηση του καλού φίλου και βραβευμένου Έλληνα κομίστα Νικόλα Στεφαδούρου,
Κλείνοντας θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια συμβουλή θα έδινες σε γονείς που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με τα παιδιά τους, αλλά και ανθρώπους που έχουν και οι ίδιοι κάποια αναπηρία;
Θα τους πω με μεγάλη και ειλικρινή αγάπη, αυτό που είπα πριν την έναρξη του “9ου αγώνα δρόμου πόλης, Τρέχουμε για τον αυτισμό”. Θα σας πω: Δεν είστε μόνοι. Είμαστε όλοι μαζί. Η πόρτα μου ως Γιώργου είναι πάντα ανοιχτή σε όλους σας, από ένα απλό μήνυμα, μέχρι μια συμβουλή. Μη διστάσετε να μου μιλήσετε. Μη διστάσετε να μιλήσετε γενικά, σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεστε! Και κάτι ακόμη: Όπως λέει κάποια στιγμή η Νατάσα λέει στον Ηλία μέσα στο βιβλίο, "Ο φόβος είναι ένας ηλίθιος". Ο φόβος είναι το θολό πρίσμα που διαστρεβλώνει την ευτυχία, που σβήνει τις ευκαιρίες, που καταδικάζει έναν αγώνα πριν αυτός ξεκινήσει. Παρότι συνειδητά δεν θέλω να κάνω τα βιβλία μου ηθικοπλαστικά, αλλά οι αναγνώστες να αφουγκράζονται κάθε φορά τη δική τους αλήθεια μέσα από τις ιστορίες, εδώ με “Το ξεχωριστό παιδί” θα κάνω μια εξαίρεση και θα πω, πως ναι, να φυλάξουμε, να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα: "Όχι στο φόβο!"