Γράφει η Ελένη Καραχανίδη, @elenikarachanidi_author
Η Σοφία Καζαντζιάν και ο Μάριος Ιορδάνου δεν χρειάζονται συστάσεις καθώς η παρουσία τους στα θεατρικά, σκηνοθετικά και τηλεοπτικά δρώμενα είναι συνεχής, συνεπής και γνωστή.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, πρωτοτυπούν και έρχονται να συναντήσουν το αναγνωστικό κοινό μέσα από το βιβλίο τους "Μαύροι Πίνακες" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος και βασίζεται στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το Star Channel το 2024.
Στη σημερινή συνέντευξη έχω την τύχη και την τιμή να συνομιλήσω μαζί τους για αυτό τους το έργο.
Σοφία και Μάριε, από μια σειρά που καθήλωσε το κοινό, σε ένα βιβλίο. Μια κίνηση που ίσως να οδηγήσει κάποια άτομα να σκεφτούν ότι ενέχει ρίσκο .Kαι μένα μαζί τους, αν δεν το είχα διαβάσει οπότε και μπορώ με βεβαιότητα να γνωρίζω ότι το στοίχημα κερδήθηκε και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Παρόλα αυτά πάμε λίγο πίσω. Πως ξεκίνησαν όλα; Πως ήρθε η ιδέα;
Σοφία: Θέλαμε να δημιουργήσουμε μία ιστορία που να αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα: σε αυτό του αστυνομικού θρίλερ, στο κοινωνικό αλλά και το υπαρξιακό επίπεδο. Επιλέξαμε έναν δολοφόνο που μέσα από την τέχνη του προσπαθεί να κατανοήσει και να διαχειριστεί τη ζωή του, να νικήσει το παρελθόν του και να βρει τη λύτρωση αποκωδικοποιώντας τους γύρω του και τις πράξεις τους μέσα από τον φονικό του καμβά. Αν κοιτάς όμως για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα.
Το βιβλίο το υπογράφετε και οι δύο. Και πραγματικά διαβάζοντάς το δεν διαχωρίζεται ούτε σε ύφος ούτε σε τεχνικά ή άλλα χαρακτηριστικά. Φαίνεται κυριολεκτικά σαν να γράφτηκε από μια πένα. Πώς έγινε αυτό στην πράξη; Γράφατε μαζί; Εναλλάξ; Μοιράστηκαν τα κομμάτια και μετά ενώθηκαν; Γενικά ποιο μοντέλο ακολουθήσατε;
Μάριος: Μοιραζόμαστε την ίδια αντίληψη για τη ζωή, τον κόσμο, τη δημιουργία, οπότε το να μοιραστούμε την πένα είναι το πιο εύκολο κομμάτι. Κι αυτό γιατί έχουμε “γράψει” τις ιστορίες μας πριν τις πούμε. Έχουμε συζητήσει, έχουμε κάνει έρευνα και έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να πούμε. Πολλές φορές διαβάζουμε αποσπάσματα ή σκηνές και νομίζουμε ο ένας ότι έχουν γραφτεί από τον άλλον.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου έργου;
Μάριος: Το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που τηλεοπτικό σενάριο γίνεται βιβλίο και όχι το αντίστροφο που συμβαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν από μόνο του μία ανατροπή. Όταν θέλεις, όμως, πραγματικά να κάνεις κάτι, δεν υπάρχουν προκλήσεις. Μόνο η ανάγκη για δημιουργία. Κι εμείς θέλαμε να γράψουμε αυτό το βιβλίο, για να ειπωθούν όσα δεν είχαν ειπωθεί.
Οι περιγραφές σας στις εικόνες είναι τόσο ζωντανές που είναι λες και μεταφέρουν το αναγνωστικό κοινό στον τόπο, τον χώρο και τον χρόνο των γεγονότων. Βασίστηκαν σε πραγματικά μέρη; Επηρεάστηκαν από εικόνες της σειράς ίσως;
Σοφία: Όχι καθόλου. Ίσα ίσα στο βιβλίο είναι πιο σημαντική η εικόνα, γιατί τη δημιουργεί ο αναγνώστης με μόνο βοηθό τις λέξεις του συγγραφέα και αυτό είναι μαγικό. Ως ηθοποιοί έχουμε μάθει και οι δύο να δημιουργούμε εικόνες. Αυτός είναι ο στόχος ενός ηθοποιού. Να δημιουργήσει από τις σελίδες ενός ρόλου την εικόνα στην ψυχή και το μυαλό του θεατή. Και έτσι ακριβώς λειτουργούμε και ως συγγραφείς. Για παράδειγμα, το απόσπασμα που αναφέρεται στην εντύπωση που έχει η Έλλη ότι το σπίτι έχει τη δική του οντότητα και αρχίζει να βουλιάζει είναι η εικόνα όχι του σπιτιού αλλά της ζωής της και όσων έχτισε που καταρρέουν. Ή η εικόνα που η Άννα νιώθει να ζωντανεύουν πάνω από τα κεφάλια τους οι ανατριχιαστικές φιγούρες από τους Μαύρους Πίνακες του Γκόγια, είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει στη σειρά, αλλά μπορεί να γίνει στο βιβλίο. Και αυτές είναι οι εικόνες που μας ενδιαφέρουν κυρίως. Αυτές που έχουν ένα υπαρξιακό/ συμβολικό υπόβαθρο.
Η βασική πλοκή του βιβλίου περιστρέφεται γύρω από δολοφονίες και μάλιστα εφήβων. Παράλληλα ολόκληρο το βιβλίο έχει πολύ έντονο κοινωνικό πρόσημο σε όλα τα θέματα που πραγματεύεται. Ποια είναι η δήλωση, το "πίσω κείμενο" που θέλατε να μοιραστείτε - πέρα από ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ ασφαλώς.
Μάριος: Οι άνθρωποι σε ακραίες καταστάσεις, όπως είναι στην ιστορία μας οι δολοφονίες ανήλικων κοριτσιών, χάνουν τον έλεγχο του εαυτού τους. Όπως λέμε και στο βιβλίο σταδιακά χάνουν τη δύναμη να κρατήσουν τη μάσκα μπροστά από το πραγματικό τους πρόσωπο. Με αφορμή αυτά τα εγκλήματα, ο δολοφόνος ουσιαστικά έρχεται να ρίξει τις μάσκες και να αποκαλύψει τα αληθινά χρώματα της φαινομενικά λευκής κοινωνίας (γι’ αυτό και ονομάσαμε την ορεινή πόλη “Λεύκες”). Γιατί δεν είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν. Είναι οι μάσκες τους που πέφτουν.
Ο τίτλος του βιβλίου έχει τη λέξη μαύρο (Μαύροι Πίνακες). Επιπλέον ονομάσατε τα κεφάλαια χρησιμοποιώντας ως τίτλους χρώματα. Ο Γκόγια αναφέρεται συνεχώς τόσο μέσα όσο και στο οπισθόφυλλο. Τα χρώματα και η ζωγραφική παίζουν τεράστιο ρόλο και στην εξέλιξη των ερευνών. Και μάλιστα συχνά με τρόπο απρόσμενο και διαφορετικό από αυτόν που έχουμε ίσως συνηθίσει. Για παράδειγμα, το κεφάλαιο με τίτλο "ροζ" .Το οποίο, ως περιεχόμενο, δεν είναι αυτό που θα σκεφτόμασταν ίσως ως ροζ. Πείτε μας τι σημαίνουν για εσάς τα χρώματα γενικά και ως προς το βιβλίο ειδικότερα.
Σοφία: Το βιβλίο ξεκινάει να αποκωδικοποιεί τα χρώματα με βάση τη Θεωρία των Χρωμάτων του Γκαίτε, που διαφέρει από την κλασική προσέγγιση των χρωμάτων όπως αυτά λειτουργούν συμβολικά στη ζωγραφική. Για εμάς ο άνθρωπος είναι μία παλέτα από χρώματα και επιλέγει ποια από αυτά θα υπερισχύσουν. Καθένας είναι και ένα έργο τέχνης. Το τι αντανακλά αυτό το έργο έγκειται στις επιλογές μας.
Το βιβλίο μετρά λίγες μέρες κυκλοφορίας ωστόσο είναι ήδη “talk of the town”. Πως το βιώνετε όλο αυτό σε έναν χώρο που είναι νέος για εσάς;
Μάριος: Η αλήθεια είναι ότι όταν μας ενημέρωσε και ο εκδοτικός οίκος Κάκτος ότι πάνω στον μήνα τα αντίτυπα εξαντλήθηκαν και πηγαίνουμε σε δεύτερη έκδοση, νιώσαμε συγκίνηση γιατί ο κόσμος συνεχίζει να αγκαλιάζει την ιστορία μας. Γράφουμε για να ανοίξουμε παράθυρα εκεί που κάποτε υπήρχαν τοίχοι και αυτά τα παράθυρα οδηγούν στην ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ συγγραφέα και αναγνώστη. Γιατί, διαβάζοντας τους Μαύρους Πίνακες –και το πιστεύω αυτό– σίγουρα θα βρεις κάπου και ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Υπάρχουν επόμενα συγγραφικά πλάνα ή κάτι που θα θέλατε να μοιραστείτε με το αναγνωστικό κοινό;
Σοφία: Υπάρχουν ναι. Ετοιμάζουμε μία ιστορία που επίσης αγαπάμε πάρα πολύ και ευχόμαστε να αγαπηθεί και από τον κόσμο όπως και οι Μαύροι Πίνακες.
Σοφία και Μάριε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη σημερινή σας παρουσία εδώ και για όλα όσα μοιραστήκατε μαζί μας!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από εκδόσεις Κάκτος, https://www.kaktos.gr/product/mavroi-pinakes-propolisi/?srsltid=AfmBOor_A0T2mZcbhK4qdUNc6mOiE5D6RKrV-4MCXY1WJRR15D7riYjw