Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, irinilou_born_to_read
Δύο μήνες έμειναν για να μας αποχαιρετίσει το 2025 και μαζί του το challenge #readchristie της επίσημης ιστοσελίδας Official Agatha Christie. Με αυτή την ευκαιρία παρουσιάζω τα τέσσερα βιβλία που διαβάστηκαν τους μήνες Ιούλιο-Οκτώβριο.
Φυσικά, και τα τέσσερα είναι από τις εκδόσεις Λυχνάρι και από την προσωπική μου συλλογή. Κάποια διατίθενται από τις εκδόσεις Ψυχογιός, αλλά κυκλοφορούν και στα αγγλικά. Επίσης, κάποια από αυτά έχουν διασκευαστεί για την τηλεόραση.
Μια κραυγή αγωνίας
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1936. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια ανασκαφή στο Ιράκ και η συγγραφέας προσθέτει πολλές λεπτομέρειες που συγκέντρωσε από την επίσκεψή της στο Βασιλικό Νεκροταφείο της Ουρ όπου συνάντησε τον σύζυγό τη, Σερ Μαξ Μάλοουαν. Στις 9 Ιουλίου 1935 στην Daily Mirror γράφτηκε το εξής: "Μην ξεκινήσετε αυτό το βιβλίο αν έχετε δουλειές ή θέλετε απλά ένα βιβλίο που θα σας κρατήσει παρέα κανένα τεταρτάκι. Κι αυτό γιατί δεν θα μπορείτε να το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι την τελευταία πρόταση. Η Agatha Christie είναι καταπληκτική! Μέσα από αυτή την ιστορία αυτού του παράξενου φόνου μας χαρίζει άλλη μια συγκλονιστικά ενδιαφέρουσα ιστορία" [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Murder_in_Mesopotamia#cite_note-9]
Σύμφωνα με την υπόθεση, μια νοσοκόμα, η Έιμυ Λέδεραν, προσλαμβάνεται για να συνοδεύσει τον κύριο και την κυρία Κέλσυ στη Βαγδάτη και να αναλάβει τη φροντίδα του αναμενόμενου παιδιού του ζεύγους. Τα σχέδια όμως αλλάζουν κι η νεαρή νοσοκόμα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να επιστρέψει στο Λονδίνο. Την τελευταία στιγμή, όμως, προσλαμβάνεται απ' τον Αμερικανό αρχαιολόγο δρ. Λάιντνερ, για να φροντίζει τη σύζυγό του που πάσχει από κρίσεις πανικού. Η Έιμυ θα χρειαστεί να ταξιδέψει ως τον απομακρυσμένο χώρο της αρχαιολογικής ανασκαφής στο Τελ Γιαρίμτζα, στις όχθες του Τίγρη. Η κυρία Λάιντερ είναι πραγματικό κουρέλι και ο εκνευρισμός που επικρατεί στον καταυλισμό των αρχαιολόγων δε διευκολύνει την κατάσταση. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν γίνεται η διαπίστωση πως ένας δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσα στα μέλη της αρχαιολογικής αποστολής...
Μια σφαίρα στο κρανίο
Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1940 με ήρωες τον Ηρακλή Πουαρό και τον Επιθεωρητή Τζαπ. Εδώ είναι η τελευταία φορά που συναντάμε τον Τζαπ. Οι κριτικές ήταν ποικίλες.
Ο αγγλικός τίτλος “One, Two, Buckle My Shoe”, προέρχεται από ένα πασίγνωστο παιδικό τραγουδάκι και κάθε κεφάλαιο αντιστοιχεί σε έναν στίχο από το τραγουδάκι. Παρατηρούμε ότι η Agatha Christie έχει χρησιμοποιήσει και σε άλλα βιβλία της αυτή τη μέθοδο για να δίνει τίτλους στα βιβλία της, όπως το “Hickory Dickory Dock” (Το Σύμπλεγμα του Κάιν).
Είναι το πρώτο βιβλίο με τον Πουαρό που αντικατοπτρίζει τη ζοφερή ατμόσφαιρα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ένα από τα βιβλία της συγγραφέως που εκφράζει απροκάλυπτα ένα πολιτικό μήνυμα. [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/One,_Two,_Buckle_My_Shoe_(novel)#cite_note-Barnard1990-4]
Φτάνοντας σ’ αυτό το μελαγχολικό σπίτι της Queen Charlotte Street, συνεπής στο ραντεβού του, με τον οδοντογιατρό του, ο Ηρακλής Πουαρό έχει την πιο απαισιόδοξη διάθεση, μια και τον σουβλίζει ο πόνος. Κι απόλυτα δικαιολογημένα βλέπει τους άλλους παθόντες σα δολοφόνους! Όμως ακόμα και σ’ ένα ιατρείο μπορεί να εισχωρήσει το κακό και κάτω απ’ το προσωπείο του δολοφόνου κρύβεται ένας πραγματικός δολοφόνος…
Ξενοδοχείο Μπέρτραμ
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1965 και έλαβε κυρίως θετικές κριτικές. Οι κριτικοί σχολίασαν το γεγονός ότι η συγγραφέας βασίστηκε στις εξωφρενικές συμπτώσεις. Εντούτοις, η καθηλωτική γραφή της Christie καθιστά το βιβλίο απόλυτα απολαυστικό. Ο Charles Osborne έγραψε ότι το Μπέρτραμ είναι εμπνευσμένο από το Brown's Hotel όπου έμενε συχνά η Christie όταν επισκεπτόταν το Λονδίνο. [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/At_Bertram%27s_Hotel#cite_note-5]
Όταν η μις Μαρπλ καταφτάνει στο Λονδίνο για διακοπές, βρίσκει ό,τι αναζητούσε στο γραφικό Ξενοδοχείο Μπέρτραμ: παραδοσιακή διακόσμηση, άψογο σέρβις, αλλά και μια αίσθηση κινδύνου να πλανάται πίσω από την περιποιημένη όψη του. Όμως ούτε ο δικός της νους δε θα μπορούσε να φανταστεί τα βίαια γεγονότα που θα ακολουθήσουν όταν ένας εκκεντρικός πελάτης φτάνει στο αεροδρόμιο τη λάθος μέρα…
Ένα σχέδιο δολοφονίας
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1944 και έλαβε θετικές κριτικές. Όπως έγραψε ο Robert Barnard στο βιβλίο του για την Agatha Christie, “A Talent to Deceive”, πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία με περίτεχνη και ασυνήθιστη πλοκή. Ο φόνος αργεί να διαπραχθεί και το αποκορύφωμα του δολοφονικού σχεδίου έρχεται στο τέλος! Η ιδιοφυής γραφή “συγχωρεί” την υπερβολή. [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Towards_Zero#cite_note-5]
"Μ' αρέσει μια καλή αστυνομική ιστορία", έλεγε ο κύριος Τρηβς, ένα από τα μέλη της μικρής συντροφιάς των δικηγόρων. "Ξέρετε, όμως, όλες αρχίζουν στραβά. Αρχίζουν από τη δολοφονία. Μα η δολοφονία δεν είναι η αρχή, είναι το τέλος της ιστορίας. Η ιστορία αρχίζει πολύ πριν, ίσως μάλιστα και πολλά χρόνια πριν, με όλα τα αίτια και τα γεγονότα που συγκεντρώνουν σε μια συγκεκριμένη στιγμή ορισμένους ανθρώπους σε έναν ορισμένο τόπο. Και τότε έρχεται η ώρα μηδέν. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, κάποιο δράμα, μια δολοφονία ίσως ετοιμάζεται. Προσωπικά, αν ήταν να γράψω μια απ' αυτές τις διασκεδαστικές ιστορίες εγκλήματος, θα άρχιζα με έναν ηλικιωμένο κύριο που κάθεται κοντά στη φωτιά και διαβάζει την αλληλογραφία του, οδεύοντας, χωρίς να το ξέρει ο ίδιος, προς την ώρα μηδέν!". Ο κύριος Τρηβς δε φανταζόταν ποτέ πόσο κοντά βρισκόταν στην πραγματικότητα. Λίγους μήνες αργότερα θα πήγαινε διακοπές στο Σόλτκρηκ και δεν μπορούσε φυσικά να ξέρει πως η μοίρα τον έσπρωχνε σταθερά και αμείλικτα, προς την ώρα μηδέν, γιατί κάπου, κάποιο ανθρώπινο μυαλό, κατάστρωνε ένα σχέδιο δολοφονίας…