Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Στις περσινές διακοπές αποφάσισα να διαβάζω βιβλία που εκτυλίσσονται στους ταξιδιωτικούς μου προορισμούς, προκειμένου να βιώσω πλήρως την ιστορία όχι μόνο μέσα από τις σελίδες, αλλά και μέσα από τα μέρη που την περιβάλλουν. Να περπατώ στους ίδιους δρόμους με τους ήρωες, να στέκομαι στις ίδιες πλατείες, να κοιτώ με τα μάτια τους τα μνημεία και τις γωνιές της πόλης.
Το πρώτο μας ταξίδι είχε γίνει στη Ρώμη με το βιβλίο του Gianfranco Calligarich με τίτλο “Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρήμη”. Αυτή τη φορά το ταξίδι μας θα συνεχιστεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Ιωάννινα με το βιβλίο “Οι μάγισσες των Ιωαννίνων” του Νίνο Αυγέρη.
“Ιωάννινα 1781, Είμαι η Πάμβα ή αλλιώς Λενιώ κι αυτή είναι η ιστορία μου. Μια όχι και τόσο συνηθισμένη ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη μυστικά, πάθη, πολέμους, αγάπη και μίσος. Η ζωή μου δεν ήταν παραμύθι, ούτε η ζωή της μάνας μου, ούτε η ζωή της γενιάς μου. Γνώρισα την κακία και το μίσος από τα μικράτα μου, από τότε που μπορούσα να καταλάβω τον εαυτό μου, από τότε που ξεστόμισα τις πρώτες μου λέξεις. Έμελλε να ζήσω ανάμεσα σε γενιές μαγισσών και να μεγαλώσω μέσα σε διχόνοιες και πολέμους κυριαρχίας. Κάθε χρόνος της ζωής μου ήταν και μια δοκιμασία. Κάθε ημέρα της ζωής μου ήταν κι ένα καινούργιο μάθημα. Κάθε μάθημα ήταν ένα δαχτυλίδι φωτιάς που με θέριευε και με μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Πέθανα κι αναστήθηκα πολλές φορές, όχι μόνο σωματικά, μα και ψυχικά. Κάθε φορά, αυτός ο θάνατος με έκανε πιο δυνατή, πιο ισχυρή. Στο τέλος πάντα κράταγα το κεφάλι μου ψηλά, μέχρι που έγινα η ίδια φωτιά κι έκαψα τους εχθρούς μου μια για πάντα. Στη σύντομη, αλλά πολυτάραχη ζωή μου, ένα πράγμα έμαθα πολύ καλά, ότι η δόξα, η αλήθεια κι η εξουσία, έχουν τιμήματα πολλά και ματωμένα. Μαγικά και ξεχασμένα μαντζούνια, μαχαίρια προδοσίας, δηλητήρια από δόλιες μάγισσες, φιλίες με τη μορφή φιδιού, ευχές και κατάρες. Με αυτά ήταν γεμάτα τα παιδικά μου χρόνια και τα χρόνια που ακολούθησαν την εφηβεία μου. Όλα αυτά έγιναν για εμένα. Για να καταστρέψουν την τελευταία μιας γενιάς άξιων, καλών κι αγαθών μαγισσών. Αλλά η καταστροφή μου, έγινε καταστροφή των εχθρών μου κι εγώ έγινα ο Φοίνικας που αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου, για να διηγηθώ την ιστορία μου. Αναγεννήθηκα κι ήρθε η στιγμή, μέσα από τον τελευταίο των τελευταίων της γενιάς μου, να σας διηγηθώ την ιστορία μου. Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που θα το κάνετε κομμάτι σας, θα το ζήσετε δυνατά μέχρι την τελευταία του σελίδα και θα το θυμάστε για πάντα.” (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο συγγραφέας επιλέγει να αναδείξει ελληνικούς μύθους, οι οποίοι τοποθετούνται χρονικά στην περίοδο κυριαρχίας του Αλή Πασά, όπως αναφέρθηκε και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Όπως άλλωστε έχει αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας “Η μαγεία στο βιβλίο έχει κυριολεκτική έννοια. Το βιβλίο στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αναφέρεται σε γυναίκες που έχουν ζήσει στην περιοχή της Ηπείρου από την αρχαιότητα και την εποχή του Αλή Πασά, μέχρι και σήμερα. Η μαγεία στο βιβλίο αυτό είναι πραγματικότητα”.
Ένα αρκετά ενδιαφέρον και ανάλαφρο “χρονικό” που συνδυάζει αρκετά πετυχημένα κατά την άποψή μου τα ιστορικά γεγονότα με την ελληνική παράδοση.