Η Ginger Pens Team τιμά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και τα μέλη της μοιράζονται μαζί σας τα αγαπημένα τους ποιήματα.
Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Emily Dickinson, από τη δίγλωσση έκδοση των εκδόσεων Gutenberg "Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά" σε μετάφραση Λιάνας Σακελλίου, https://www.dardanosnet.gr/product/epidi-den-antecha-na-ziso-fonachta/
Είμαι ο Κανένας! Ποιος είσαι εσύ;
Είσαι --ο Κανένας-- κι εσύ;
Τότε είμαστε δυο!
Μη σου ξεφύγει! Θα το διαδώσουν -- ξέρεις!
Πόσο πληκτικό --να είσαι-- Κάποιος!
Πόσο κοινότοπο -- σαν Βάτραχος --
Να κοάζεις τ' όνομά σου -- όλο το θέρος --
Σ' ένα Βούρκο που εκφράζει θαυμασμό!
֍
Όλγα Πόλιου, @olgas.bookland
Rupi Kaur, milk and honey, https://rupikaur.com/pages/milk-and-honey?srsltid=AfmBOoqiJwUeLxl-oHW2oHz_k0gh3De6wh93fGqAVUrH4YcelVg5eIN-
stay strong through your pain
grow flowers from it
you have helped me
grow flowers out of mine so
bloom beautifully
dangerously
loudly
bloom softly
however you need
just bloom
֍
Έλενα Στεργιοπούλου, @theluminoustypewriter
ΑΝ... Rudyard Kipling, σε ελεύθερη απόδοση από τον Γιάννη Βάσο
Αν μπορείς στον κόσμο τούτο
να περιφρονείς τον πλούτο
κι αν οι έπαινοι τριγύρω
δε σου αλλάζουν το μυαλό…
Αν μπορείς στην τρικυμία
να κρατήσεις ψυχραιμία
κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου
ν' απαντάς με το καλό...
Αν μπορείς με μιας να δώσεις
κάθε τι που 'χεις κερδίσει
στην καταστροφή ν' αντέξεις
και να βρεις μια νέα λύση...
Αν μπορείς να πειθαρχήσεις
σώμα, πνεύμα και καρδιά
αν μπορείς όταν σε θίγουν
να κρατάς σιωπή βαθιά...
Αν μπορείς στην καταιγίδα
να 'χεις πάντα την ελπίδα
κι αν μπορείς να συνεχίσεις
κι όταν σ' έχουν αδικήσει...
Αν μπορέσεις τ' όνειρό σου
να μη γίνει ο χαλασμός σου
κι αν αγάπη συ προσφέρεις
σ' όσους σε έχουνε μισήσει...
Αν μπορείς να μείνεις ίδιος
στη χαρά μα και στη λύπη
κι αν η πίστη στο εγώ σου
μπρος σε τίποτα δε σβήνει...
Αν μιλώντας με τα πλήθη
τη συνείδηση δε χάνεις
κι αν μπορέσεις να πιστέψεις
πως μια μέρα θα πεθάνεις...
Αν ποτέ δε σε ζαλίσει
του θριάμβου το κρασί
κι αν σε ψέματα των άλλων
δε λες ψέματα και συ...
Αν μπορείς με ψυχραιμία
δίχως νεύρα ή δυσφορία
και τα ίδια σου τα λόγια
να τ' ακούς παραλλαγμένα...
Αν μπορείς κάθε στιγμή σου
να 'ναι μια δημιουργία
και ποτέ σου να μη δείχνεις
τεμπελιά κι αδιαφορία...
Αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου
δεν μπορούν να σε πληγώσουν
κι αν οι σχέσεις με μεγάλους
τα μυαλά δε σου φουσκώσουν...
Αν τους γύρω λογαριάζεις
μα κανένα χωριστά
κι αν μπορέσεις να κρατήσεις
και τα ξένα μυστικά...
Ε... παιδί μου, μ' όλα αυτά
θα μπορέσεις να τη ζήσεις
όπως πρέπει τη ζωή
θα 'σαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ σπουδαίος
και κυρίαρχος στη Γη!
֍
Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
“Συμφωνία αρ. 1”, του Τάσου Λειβαδίτη
Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.
O ουρανός αμίλητος και σταχτύς
το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.
Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων
την πικρή θέληση να ζήσουν!
Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…
…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
από τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες…
Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.
Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…
Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.
Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.
…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.
Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…
Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.
Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…
Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…
֍
Ειρήνη Λουκίσα, @irinou_born_to_read
Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ
Από τα “Ποιήματα”, Ἴκαρος 1998, https://ikarosbooks.gr/322-poiimata-dimoula.html
Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.
Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.
Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.
Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.
֍
Ελένη Καραχανίδη, @elenikarachanidi_author
Michael Karas, Εκδόσεις Λογοτέχνης
"Αναγέννηση"
Άθελά σου,
με ένα σου χαμόγελο
ζέστανες ολάκερους χειμώνες
Έδιωξες εκείνο τον μουντό καιρό
που ‘σταζε απ’ το ταβάνι
του κόσμου τούτου.
Μ’ έκανες να καρτερώ
απ’ το παράθυρο της γης
τον τρόπο που καρποφορούσες
το περβόλι της καρδιάς μου.
Απάνω στα νωπά τα στάχυα,
απάνω στο ποτισμένο χώμα
χαρήκαμε τη ζωή.
Θυμήσου…
Σε άγονους καιρούς
δώσαμε το πρώτο μας φιλί.
֍
Άννα Σγούρενα, @books.i.love85
Ναζίμ Ασίν
Σώπα, μη μιλάς
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους.
Κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί.
Έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα, μου λέγανε:
«Σώπα».
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πείς τίποτα, σσσς…σώπα»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρείς τον μπελά σου, σώπα».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα.»
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το «Σώπα».
Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το «Σώπα».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».
Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς
χωρίς να μιλάς, να λες : «Έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
«Μίλα!»…