Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Η Ρέιτσελ Άργκαϊλ, που φαίνεται να είναι πολύ τρυφερή με τα υιοθετημένα παιδιά της, βρίσκεται δολοφονημένη. Τότε, όλοι είναι σίγουροι για τον ένοχο και η αστυνομία συλλαμβάνει ένα από τα παιδιά, τον Τζάκο, ο οποίος είναι ένας παραβατικός νεαρός. Όλες οι ενδείξεις είναι εναντίον του και, παρά το άλλοθι που ισχυρίζεται ότι έχει, καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη με συνοπτικές διαδικασίες. Υπάρχει, όμως, ένας μάρτυρας που θα εμφανιστεί ξαφνικά για να "καθαρίσει" το όνομα του νεκρού πλέον άτυχου Τζάκο και να συμβάλλει στην ανακάλυψη του πραγματικού ενόχου...
Η συγκεκριμένη ιστορία περιλαμβάνει σημεία που "ταράζουν" τον αναγνώστη από ψυχολογικής άποψης και, ενώ είναι ευφυής όπως πάντα, δεν έχει το γνωστό ανάλαφρο ύφος. Επίσης, το ότι πολλοί από τους χαρακτήρες φαίνονται συμπαθητικοί δεν ικανοποίησε ιδιαίτερα το κοινό, παρόλο που πλοκή εκτυλίσσεται δυναμικά. [Πηγή: Stead, Philip John (12 December 1958). "Review". The Times Literary Supplement. σελ. 726.]
Με αυτό το βιβλίο πιστεύω ότι η Dame Agatha έφερε σε δύσκολη θέση το κοινό της εποχής γιατί παρουσίασε ανοιχτά το θέμα της υιοθεσίας των παιδιών, αλλά και του ρατσισμού κατά κάποιον τρόπο. Συγκεκριμένα, υπαινίσσεται ότι το θύμα δεν υιοθετούσε απλώς παιδιά, αλλά έκανε "συλλογή" παιδιών με διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο, καταγωγή ακόμα και χρώμα. Επίσης, είχε παράλογες, κάποιες φορές απαιτήσεις από αυτά. Ασκούσε τεράστια ψυχολογική πίεση, ενώ επιδίωκε να παρουσιάζει την εικόνα της τρυφερής μητέρας.
Για μια ακόμα φορά, λοιπόν, η μεγάλη Κρίστι κάνει την “έκπληξη” ξεφεύγοντας από την πεπατημένη και το γνωστό στυλ της για να αιφνιδιάσει ευχάριστα το κοινό της.
O Robert Barnard έγραψε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα από τα καλύτερα της Κρίστι για τη δεκαετία του 1950 και ήταν και από τα αγαπημένα της. Σύμφωνα με τον ίδιο, παρόλο που η διαδικασία της έρευνας από τους γνωστούς ντετέκτιβ της Κρίστι δεν υπάρχει, ο σχολιασμός και η κριτική για την κοινωνία είναι αυτά τα στοιχεία που του προσδίδουν ιδιαιτερότητα. Στην πλοκή φαίνεται η κατανόηση για τον τρόπο μεταχείρισης των υιοθετημένων παιδιών, αλλά δεν υπάρχει καθόλου τακτ για το ζήτημα της φυλής καθώς υπάρχει η φράση: 'Tina's always the dark horse…Perhaps it's the half of her that isn't white" (Η Τίνα ήταν πάντα το μαύρο πρόβατο... Ίσως, φταίει το 'μη λευκό' μισό της"). [Πηγή: Barnard, Robert (1990). A Talent to Deceive – an appreciation of Agatha Christie (Revised ed.). Fontana Books. σελ. 201. ISBN 0-00-637474-3.]
Διάβασα το βιβλίο "Η Δοκιμασία της Αθωότητας"* της Άγκαθα Κρίστι στο πλαίσιο του challenge #readcristie24 που διοργανώνει το @officialagathachristie. Συμπεριλαμβάνεται στα έργα της δεκαετίας του 1950 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 3 Νοεμβρίου 1958.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός
*Στη φωτογραφία εμφανίζεται η έκδοση των εκδόσεων Λυχνάρι, από την προσωπική μου συλλογή.