Γράφει η Έλενα Στεργιοπούλου, @theluminoustypewriter
Η μάχη ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό: ένα ζήτημα το οποίο μας απασχολεί προαιώνια, αλλά και σε πολλές εκφάνσεις της προσωπικής και κοινωνικής ζωής του σήμερα. Μήπως δεν είναι όλα μαύρο και άσπρο; Μήπως έχουμε όλοι λίγο από το Γιν και λίγο από το Γιανγκ μέσα μας;
Το βιβλίο "Μυθοχάος – Αδαμάντινη Πνοή" του συγγραφέα Βασίλη Ι. Μέγα δεν είναι φιλοσοφικό, έχει όμως αρκετές φιλοσοφικές προεκτάσεις για όποιον θελήσει να επενδύσει τον χρόνο του σε αυτό. Ανήκει σε ένα από τα αγαπημένα μου είδη, τη λογοτεχνία του φανταστικού, και συγκεκριμένα στο είδος της μεσαιωνικής φαντασίας. Έχει εκτενή κοσμοπλασία, φανταστικά πλάσματα, ήρωες που πολεμούν το κακό –εξωτερικό και εσωτερικό– αλλά και πολλαπλές οπτικές γωνίες.
Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ο Βίρα Ινίγκα: ένας περιπλανητής, ένας ατρόμητος πολεμιστής και ορκισμένος εχθρός του Κακού, που το κυνηγάει στα πέρατα της Χώρας της Όλδης. Είναι μιγάς, ορφανός από νεαρή ηλικία, και δεν έχει νιώσει σύνδεση παρά με ελάχιστους ανθρώπους. Μοναδικός του συνοδοιπόρος είναι ένα λευκό διαμάντι, το οποίο τον συμβουλεύει και τον τροφοδοτεί με ενέργεια. Στο ταξίδι του θα συναντήσει διάφορα τέρατα, θα επισκεφθεί αναμνήσεις, θα διχαστεί, θα βρει τον έρωτα –με ανάκατη σειρά.
Τα αγαπημένα μου κεφάλαια ήταν αυτά στα οποία μαθαίνουμε το παρελθόν του πρωταγωνιστή, καθώς και αυτά στα οποία εμφανίζονται η Ερυθάμη (η αγαπημένη μου χαρακτήρας) και η Θίκελη. Από την άλλη, ο χαρακτήρας που αντιπάθησα με όλη μου την ψυχή, δεν ξέρω καν αν έχει ψυχή. Παραπάνω δε μαρτυρώ γι’ αυτόν, μη γίνει spoiler. Επίσης, χάρηκα που πέτυχα επιτέλους βιβλίο όπου κάθε κεφάλαιο έχει τον τίτλο του. Κάποια κεφάλαια μάλιστα συνοδεύονται από πολύ πετυχημένους υπότιτλους. Αλλά για μένα, το πιο όμορφο στοιχείο από όλα ήταν οι σκέψεις, στις οποίες με έβαλε, σχετικά με το καλό και το κακό.
Δύο στοιχεία με δυσκόλεψαν περισσότερο όσον αφορά την ανάγνωση και κατανόηση του βιβλίου. Το ένα ήταν η τεράστια κοσμοπλασία, που μου φάνηκε ότι χρειαζόταν μεγαλύτερη έκταση κειμένου προκειμένου να αναδειχθεί όπως έπρεπε, χωρίς να μένει με απορίες ο αναγνώστης. Ενδεχομένως κάποιος χάρτης θα βοηθούσε πολύ σε κάποια επανεκτύπωση του βιβλίου, ενώ ένα γλωσσάρι θα ήταν επίσης πολύ χρήσιμο, ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να ανατρέχει σε αυτό όποτε συναντάει κάποιον όρο που δεν θυμάται. Το δεύτερο ήταν οι πολλαπλές οπτικές γωνίες, με επιπλέον χαρακτήρες που δεν προχωρούσαν στην ουσία την ιστορία. Και τα δύο στοιχεία, από μόνα τους, δεν «δυσκολεύουν» απαραίτητα ένα κείμενο. Χρειάζεται μόνο προσοχή στη διαχείρισή τους, ώστε ο όγκος των λεπτομερειών και των πληροφοριών που δίνονται σε ένα κείμενο, να είναι ανάλογος της έκτασής του.
Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου, που μου φάνηκε πολύ ποιητική και βαθιά –μην ανησυχείτε, δεν είναι spoiler:
"Το Χάος του Μύθου βρίσκεται σε μία σταγόνα φωτιάς που τρομεροί άνεμοι παρασέρνουν στην απεραντοσύνη του Κόσμου. Μόνο το Πνεύμα, μέσα στο οποίο υπάρχουν αμέτρητες ζωές και ένας θάνατος ακοίμητος φρουρός, κατέχει τη γνώση για το Βαθύτατο Νόημα. Μόνο το Πνεύμα, το Αόριστο Πνεύμα γνωρίζει…"
Για μένα, όπως το ερμηνεύω, το "Πνεύμα" είναι ο συγγραφέας, που μέσα του ζουν οι χαρακτήρες του, οι "αμέτρητες ζωές", και μόνο εκείνος γνωρίζει το πλήρες νόημα των όσων γράφει. Γιατί κάθε αναγνώστης θα ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο το κάθε κείμενο, ενώ ακόμα και ο πιο παρατηρητικός δε θα μπορέσει και πάλι να ανιχνεύσει όλα τα νοήματα που έχει βάλει μέσα του ο συγγραφέας.
Το βιβλίο "Μυθοχάος – Αδαμάντινη Πνοή" του Βασίλη Ι. Μέγα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Writing Nook. Μπορείτε να το βρείτε, αλλά και να διαβάσετε απόσπασμα του βιβλίου, στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://writingnook.gr/product/mythochaos-adamantini-pnoi/