Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
Σε μια εποχή που μας βομβαρδίζει καθημερινά με συνθήματα όπως "γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου", " μπορείς να το πραγματοποιήσεις οτιδήποτε σκεφτείς ", "ξεχώρισε" και "εκπλήρωσε το δυναμικό σου", η πίεση για αυτοβελτίωση είναι μεγάλη. Παράλληλα όμως, βλέπουμε το άγχος, τη μοναξιά και την κατάθλιψη να αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημήτρης Φλαμούρης έρχεται με το βιβλίο του "Το Αντίδοτο" να μας ταρακουνήσει, προτείνοντας μια ριζικά διαφορετική οπτική: έχετε σκεφτεί ότι πολλές από τις συνταγές ευτυχίας της εποχής μας είναι στην πραγματικότητα το ίδιο το δηλητήριο που μας αρρωσταίνει;
"Το Αντίδοτο" δεν είναι ένα ακόμη βιβλίο αυτοβελτίωσης. Αντίθετα προσφέρει πρακτική και υπαρξιακή ανακούφιση μέσα από μια πιο ρεαλιστική και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Στις σελίδες του ξεδιπλώνονται αντισυμβατικές αλήθειες, που πολλές φορές έρχονται σε αντίθεση με όσα θεωρούσαμε ως τώρα δεδομένα:
- Δεν υπάρχει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
- Δεν έχουμε τόσο πολύ τον έλεγχο της ζωής μας όσο νομίζουμε.
- Δεν υπάρχει ούτε απόλυτη ελεύθερη βούληση, ούτε ένας "αυθεντικός" εαυτός που πρέπει να βρούμε.
Αυτό που θα πρέπει να γίνει είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άνθρωπος που έχει γίνει ο καθένας από εμάς, είναι απόρροια πολλαπλών παραγόντων, εμπειριών, σχέσεων, ακόμα και συνθηκών που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά μας πριν καν γεννηθούμε. Συνθήκες όπως οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας, το ψυχικό τραύμα, ακόμα και οι συνθήκες στην εγκυμοσύνη, παίζουν τεράστιο ρόλο στο ποιοι γινόμαστε.
Αν εμπεδώσουμε την παραπάνω αλήθεια, τότε θα αφήσουμε στην άκρη την πεποίθηση ότι όλα περνάνε 100% από εμάς και θα μάθουμε να κρίνουμε συμπεριφορές και όχι ανθρώπους κι έτσι θα μπορούμε να προστατεύουμε τον εαυτό μας χωρίς να κουβαλάμε μίσος και θυμό. Αν καταλάβουμε πως πολλές φορές οι άλλοι δρουν χωρίς κακή πρόθεση, ο πόνος μας από τις ανθρώπινες συμπεριφορές θα μαλακώσει πιο εύκολα.
Μέσα από αυτό το ταξίδι κατανόησης, το βιβλίο μας καλεί να είμαστε πιο συμπονετικοί τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους γύρω μας. Αντί να κυνηγάμε την τελειότητα, το βιβλίο μάς μαθαίνει τη δύναμη της αυτοσυμπόνοιας , η οποία ξεκινάει από το να σταματήσουμε να αξιολογούμε διαρκώς πρωτίστως τον εαυτό μας και στην συνέχεια τους άλλους είτε θετικά είτε αρνητικά. Μας επισημαίνει επίσης πως όλα είναι εύθραυστα, ρευστά και αλληλεξαρτώμενα και μας προτρέπει να μην παίρνουμε τη ζωή τόσο στα σοβαρά.
Ζούμε σε μια κοινωνία που διαρκώς μας αξιολογεί και ήδη από τα μαθητικά μας χρόνια μας μαθαίνουν να κυνηγάμε την επιβράβευση και την αριστεία. Όλη αυτή η στρεσογόνος διαδικασία μάς οδηγεί στην σύγκριση, οπότε όσοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν, νιώθουν ότι δεν τα έχουν καταφέρει και καταρρακώνονται. Επισπρόσθετα, οι κοινωνικές επιτάξεις, μας ωθούν να εκπληρώσουμε το δυναμικό μας, αλλά
αυτό μας δημιουργεί υπαρξιακό άγχος καθώς το δυναμικό μας είναι εξ' ορισμού απεριόριστο και άρα ανεκπλήρωτο.
"Το Αντίδοτο" συγκρίνει επίσης τη δυτική κουλτούρα, που βασίζεται στην ιδέα ότι έχουμε τον πλήρη έλεγχο της ζωής μας, κυνηγάμε την ατομική επιτυχία η οποία μετριέται μόνο ποσοτικά και όχι ποιοτικά, με την ανατολική φιλοσοφία, όπου η έμφαση δίνεται στις σχέσεις, στη συλλογικότητα και στην ουσία των πραγμάτων.
Στο ανάγνωσμα, επισημαίνεται επίσης ότι οι άνθρωποι μιμούμαστε συμπεριφορές καθώς και ότι το περιβάλλον και η στάση της κοινωνίας επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας. Ως παράδειγμα συγκρίνει τα σωφρονιστικά συστήματα της Νορβηγίας και των ΗΠΑ: στην πρώτη χώρα, οι κατάδικοι αντιμετωπίζονται πιο ανθρώπινα (μέχρι που κάνουν barbeque μαζί με τους δεσμοφύλακες) με αποτέλεσμα τα ποσοστά υποτροπής τους να είναι πολύ χαμηλά, ενώ στη δεύτερη, ο τιμωρητικός τρόπος που αντιμετωπίζονται οι κρατούμενοι επιβεβαιώνει την "ταμπέλα" του εγκληματία που "φορούν" και οδηγεί σε επανάληψη εγκλημάτων.
Επιπλέον, "Το Αντίδοτο" αντιπαραβάλει το Fixed mindset το οποίο επικρατεί στην σύγχρονη εποχή, σύμφωνα με το οποίο ότι πράττουμε, έχει σκοπό μόνο το αποτέλεσμα και την επιβράβευση, με το Growth mindset, όπου ασχολούμαστε με κάτι επειδή έχει αξία για εμάς, κι όχι μόνο μετρήσιμα αποτελέσματα.
Τελικά η ανάγνωση του " Αντίδοτου" μας απελευθερώνει από την πίεση της σύγχρονης εποχής που μας θέλει να τα πετυχαίνουμε όλα και να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Μας προσφέρει μια πιο ρεαλιστική, γήινη και αληθινή ματιά: πως δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα για να αξίζουμε αγάπη και αποδοχή.
Ρεαλιστικό, πραγματικό, γήινο, γεμάτο ενσυναίσθηση, "Το Αντίδοτο" μας ηρεμεί και μας απενεχοποιεί από την σύγχρονη κουλτούρα της εποχής μας, στην οποία όλα είναι στίβος μάχης, κυνήγι επίτευξης ατελείωτων στόχων, και πεποίθηση ότι όποιος "κερδίσει" τα περισσότερα υλικά αγαθά θα είναι ο πιο επιτυχημένος και ευτυχισμένος.
Ο συγγραφέας του Δημήτρης Φλαμούρης έχει μια αντισυμβατική ιστορία: μεγάλωσε στη Δράμα, σπούδασε Μαθηματικά στη Θεσσαλονίκη και απέκτησε μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο πάνω στα χρηματοοικονομικά μαθηματικά στο Λονδίνο. Εργάστηκε για μια δεκαετία σε επενδυτικές τράπεζες στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε στον χρηματιστηριακό τομέα και δίδαξε επί σειρά ετών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2016 αλλάξαν όλα, καθώς αποφοίτησε από τη σχολή ψυχολογίας του University of East London. Αυτή τη στιγμή είναι Ψυχολόγος και εκπαιδευόμενος Ψυχοθεραπευτής με Συνθετική προσέγγιση. Έχει ασχοληθεί ενδελεχώς και με την τραυματοθεραπεία. Ταυτόχρονα, πραγματοποιεί διαλέξεις πάνω σε θέματα ψυχολογίας και αυτοβελτίωσης, ως προσκεκλημένος δημόσιων και ιδιωτικών φορέων και οργανισμών και είναι ομιλητής στο TEDx. Είναι ο συγγραφέας των best-sellers Ψυχο-λογικές Σχέσεις, Ψυχο-λογικά Μυστικά (που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα) και Το Παράδοξο Μονοπάτι προς το Νόημα της Ζωής. Παράλληλα, ασχολείται ερασιτεχνικά με το κρασί, έχοντας αποκτήσει διεθνείς οινικές πιστοποιήσεις και ενίοτε το συνδυάζει με τον χώρο της ψυχολογίας σε ομιλίες του σε οινοποιεία. Τέλος, έχει ταξιδέψει σε περισσότερες από 85 χώρες, συλλέγοντας εμπειρίες από όλα τα μέρη του πλανήτη.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος: https://iviskospublications.gr/product/to-antidoto/