Διονυσία Αδαμοπούλου "Τα χρώματα της μητρότητας"

Γραφει η Έλενα Μπαμπαούση, @ithaca_bookodyssey

Αν με ρωτούσαν ποια είναι η χρωματική παλέτα της μητρότητας μάλλον η απάντηση μου θα ήταν η εξής. Κόκκινο για την αγάπη, για την ανιδιοτελή και ανεξάντλητη αγάπη που πηγάζει από τον πρώτο κιόλας χτύπο τους. Γκρίζο για όλες τις ανησυχίες, την κούραση, την εξάντληση που ξεκινάει από την εγκυμοσύνη ακόμη. Ροζ, για την στιγμή που επιτέλους γνωρίζεστε εκείνη την στιγμή που το παίρνεις αγκαλιά σου και νιώθεις να αιωρείσαι στα σύννεφα, αλλά και ύστερα για όλες τις στιγμές χαράς που μοιράζεστε και νιώθεις ότι θα ξεχειλίσεις. Έπειτα μαύρο , για όλες τις φορές που θα κλαίει και δεν ξέρεις πώς θα το ηρεμήσεις , για εκείνες τις στιγμές που παθαίνει κάτι, που έχει μια απλή ίωση, αλλά εσύ καρδιοχτυπάς μέχρι να γίνει καλά ,γιατί ο πόνος του είναι και δικός σου.

Κάπου όμως μέσα στην χαρά της μητρότητας υπάρχει και ένα ακόμη μαύρο ,πολύ δύσκολο. Αυτό το μαύρο της απώλειας, του αρνητικού τεστ, των δυσάρεστων νέων του γυναικολόγου. Μια ακόμη ήττα, μια προσωπική ήττα και μια μάχη με το μυαλό και το σώμα μας.

Μπορεί το βιβλίο να μην περιγράφει κάθε χρώμα ξεχωριστά αλλά τα ποιήματα της συγγραφέως με έκαναν να νιώσω όλα τα παραπάνω. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που με ουσιαστικό και περιεκτικό τρόπο παρουσιάζει την μητρότητα. Μαζί όμως με την μητρότητα παρουσιάζονται και οι αλλαγές που βιώνει τόσο το ίδιο το παιδί όσο και η μητέρα.

Τα ποιήματα παρουσιάζουν την αλήθεια της μητρότητας μέσα από την οποία μπορούν να ταυτιστούν όλες οι μανούλες. Από την περίοδο της εγκυμοσύνης που το σώμα μας αλλάζει για να φιλοξενήσει για τους επόμενους εννέα μήνες το παιδί μας, από την εικόνα μας που πλέον δεν αναγνωρίζουμε αλλά κοιτάζουμε με θαυμασμό έως την χαρά που παίρνουμε καθώς μεγαλώνουν, περπατάνε και επικοινωνούν.

Καθώς και ότι κάθε μέρα αποτελεί και μια νέα αναπτυξιακή έκπληξη, κάτι καινούριο που θα πει, κάτι καινούριο που θα κάνει. Φυσικά πάντα μαζί, μητέρα και παιδί, καθώς από τα ποιήματα αντιλαμβάνεσαι αυτό ακριβώς το μοναδικό δέσιμο. Αυτό το δέσιμο που σε κάνει να αδημονείς να το ξαναδείς, όσο και αν χρειαζόσουν αυτή την βόλτα, αυτόν τον καφέ με τους φίλους σου. Αυτή η παραφροσύνη , το παράδοξο της μητρότητας.

Χρειαζόμαστε όμως και εμείς τα διαλείμματα μας και πράγματι υπάρχουν εκείνοι που αναλαμβάνουν και την δική μας ξεκούραση. Περισσότερο από όλους οι δικές μας οι μαμάδες. Εκείνες που κάποιες φορές ως σιωπηλοί ήρωες έρχονται να σώσουν την ημέρα, να μας ξεκουράσουν, να μας ακούσουν, να μας καταλάβουν γιατί για εκείνες είμαστε ακόμη τα δικά τους μικρά παιδιά.

Τα ποιήματα λοιπόν είναι μια πολύ καλή αποτύπωση όλων των άνωθεν, για όλα τα χρώματα και τα συναισθήματα της μητρότητας. Κάτι ακόμη που ξεχωρίζει στο συγκεκριμένο βιβλίο και μου έκανε εντύπωση είναι πως το κάθε ποίημα συνοδεύεται από έναν πίνακα , έργα της ίδιας της συγγραφέως,τα οποία αποτυπώνουν με παραστατικό τρόπο το νόημα των ποιημάτων. Και κάπως έτσι μέσα από τα έντονα χρώματα των έργων που συμπληρώνουν τα έντονα συναισθήματα των ποιημάτων κατάλαβα γιατί γεννήθηκε αυτός ο όμορφος τίτλος, Τα Χρώματα της Μητρότητας.

Θα σας δώσω μια μικρή γεύση της ποιητικής συλλογής παραθέτοντας ένα ποίημα το οποίο ξεχώρισα με τίτλο “Έβγαλες τη φωτογραφία” και είναι το εξής

Μικρό μου νηπιάκι μεγάλωσες πολύ

Μου λες πως είσαι μπέμπης

Μα ξέρεις από κλικ

Με έβαλες να κάτσω

Με έστησες καλά

Με βλέπω όπως με βλέπεις

Είμαι πιο όμορφη πια

Χαμόγελο βαθύ που σφύζει από αγάπη

Η κάθε μας στιγμή ένα μεγάλο πάρτι

Η κούραση έχει φύγει ή δεν με νοιάζει πια

Θα έχω να θυμάμαι πως με ‘βλεπες παλιά