Γράφει η _xristof.simelina_, _vivliothiki_ :
Το έργο "Κύριος Λάκης: Μια ψεύτικη βιογραφία" είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως, το οποίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΚΨΜ μόλις και έχει εικονογραφηθεί από τον Θανάση Πετρόπουλο. Μόλις έμαθα για την κυκλοφορία του, αμέσως φρόντισα να το κρατήσω στα χέρια μου και επικοινώνησα με τη γλυκύτατη συγγραφέα του. Εκείνη με ένα πλατύ χαμόγελο με προϊδέασε για την ζεστασιά και το όμορφο νόημα του βιβλίου της μού το παρέδωσε.
Αποτελείται από δεκατέσσερα διηγήματα και ένα κεφάλαιο ευχαριστιών, άλλα πιο μεγάλα κι άλλα πιο μικρά, τα οποία το καθένα στο τέλος του έχει μια σχετική μικρή εικόνα σκιτσαρισμένη από τον Θανάση Πετρόπουλο. Οι ιστορίες της χαρακτηρίζονται από άκρα καυστικότητα, σουρεαλιστικά στοιχεία και μια τελική έκβαση, που πάντα κάτι έχει να διδάξει. Προσωπικά, αγαπημένη μου ιστορία ήταν "Τα άχρηστα των αχρήστων", όπου γίνεται λόγος για τη σημαντικότητα καθενός μας και τη σημασία της αλληλοβοήθειας και της συνεργασίας προκειμένου να σωθούν οι καλές ψυχούλες αυτού του κόσμου. Σπασμένα αντικείμενα, χωρίς καμία φαινομενικά αξία παίρνουν νόημα, σάρκα και οστά, μέσα από τη φαντασία με σκοπό να καταλήξουν σε εκθέματα προς πώληση!
Η συγγραφέας βρίσκει πάντα τον τρόπο με την οξύνοια της να περάσει κάποιο σημαντικό νόημα για τη ζωή, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα μας, την ταυτότητα του ανθρώπου σήμερα και τις ασθματικές καθημερινότητες μας: ο κύριος Λάκης, διαφορετικός σε κάθε ιστορία, έχει πάντα να προσφέρει κάτι μέσα από τις ευτράπελες στιγμές της ζωής του ή από τις ψεύτικες αφηγήσεις του. Πάνω από όλα νομίζω πως αυτό το έργο διδάσκει την ειλικρίνεια και προσπαθεί να προσθέσει στα μάτια του κοινού τα κιάλια της κριτικής ανάλυσης σε κάθε τι σε αυτό τον κόσμο.
Η γλώσσα της είναι απλή, λιτή και περιεκτική. Δεν χρησιμοποιεί βαυκαλήματα για να διδάξει, ούτε πυκνό λόγο με πολλά σχήματα λόγου και μακροσκελείς περιόδους. Ακόμα και στη γραφή της είναι ειλικρινής, καθώς προσθέτει το προσωπικό της βίωμα και το περνά στον αναγνώστη με τόσο άμεσο τρόπο σαν να του αφηγείται προφορικά μια πρωινή της περιπέτεια στους δρόμους της Αθήνας.
Κάποιοι "κύριοι Λάκιδες" βρίσκουν άσχημο τέλος κι άλλοι καλό, ανάλογα με την ποιότητα της ψυχή τους. Βέβαια το γκροτέσκο στοιχείο δεν λείπει ποτέ από τη γραφή της Έλλης και αυτό είναι ένα δικό της μοναδικό στοιχείο, που μόνο το προσωπικό της στίγμα μπορεί να φέρει και τίποτα άλλο. Ως δεύτερο βιβλίο της, το "Κύριος Λάκης: Μια ψεύτικη βιογραφία" σίγουρα δεν απογοήτευσε όλους εμάς που περιμέναμε πως και πως τη συγγραφική της συνέχεια. Αντίθετα, μας εξέπληξε, διότι φαίνεται πως η ίδια η συγγραφέας έχει εξελιχθεί, έχει δουλέψει ακόμα περισσότερο με τον εαυτό και τη γραφή της κι έτσι προσέφερε ένα νέο διαμάντι σε εμάς, από τις εκδόσεις Καψίμι, που πάντοτε ξέρουν και εκτιμούν την όμορφη και ποιοτική γραφή.
Ήταν ένα ακόμα βιβλίο της που βγήκε σαν νερό αναγνωστικά και το προτείνω σε όσους από εμάς έχουμε ένα κουραστικό και ασθματικό περιβάλλον ζωής μέσα στις μεγαλουπόλεις και χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα από όλη αυτή την ένταση και την ταχύτητα. Ζωηρό, παιγνιώδες, κριτικό και ευαίσθητο το νέο βιβλίο της Ελισάβετ Φωτοπούλου με μάγεψε ακόμα μια φορά και την ευχαριστώ από καρδιάς για το αντίτυπο!
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα εννοείται!