Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Η Γεωργία Τσουκαλοχωρίτη αποπειράται να αποτυπώσει τον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας που ζει σε μια κοινωνία άγραφων νόμων. Με κεντρικό άξονα και οδηγούς τα σημεία του ορίζοντα κατέχει μια πυξίδα και "χαρτογραφεί" την πορεία της γυναίκας προς την ενηλικίωση.
Σύμφωνα με τον Νικόλα Κουτσοδόντη "Το ποιητικό υποκείμενο αρχίζει με την ποιητική του ανατολή, που είναι και η γέννηση στο πρώτο ποίημα, και τελειώνει με την δύση του. Η οπτική του είναι εκείνη της θηλυκότητας, όπως ενηλικιώνεται μέσα σε έναν κόσμο όπου «Οι αρσενικοί γιατροί είπαν πως πρέπει να φορέσω σίδερα» και αναφέρει «Να μην ακούγομαι/ αλλιώς/ όταν θα μεγάλωνα/ -όταν θα γινόμουν γυναίκα- / θα προκαλούσα». Η απειλή από τα αγόρια που παραμονεύουν, η προβιά του λύκου στο σχολείο όπου «τα αγόρια με μύρισαν και με πήραν για όμοιο τους» και αρκετές άλλες στιγμές στο βιβλίο μαρτυρούν την πατριαρχική συνθήκη του φόβου σε έναν κόσμο κυριαρχούμενο από την αρρενωπή εξουσία."
Με λυρικές εικόνες και έντονη λυρικότητα στο χαρτί αποτυπώνει, λοιπόν, ανθρώπινες εμπειρίες που πάλλονται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος και εντέλει ενώνονται μεταξύ μνήμης και λήθης.
Κεντρικά θέματα στα ποιήματά της αποτελούν μεταξύ άλλων οι έμφυλες σχέσεις, το προσωπικό βίωμα, το σώμα και το τραύμα.
"Δεν θα γίνουμε ποτέ
αυτό που σχεδιάζουμε τώρα.
Όμως λένε
πως οι φωτογραφίες
μόνο όταν παλιώσουν
ομορφαίνουν.
Έτσι θα είμαστε κι εμείς
-θραύσματα φωτογραφιών-
και θα νοσταλγούμε
αυτή την απώλεια."
Μάλιστα, σε πρόσφατη συνέντευξή της στην ΕΡΤ μοιράστηκε πως η χαρτογράφηση είναι μια αναζήτηση των τραυμάτων που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και το πως αυτά σωματοποιούνται.
"Προσπάθησα στα ποιήματά μου να δώσω απλές καθημερινές στιγμές" αναφέρει σε αυτήν.
Στην ίδια συνέντευξη διάβασε το προσωπικά αγαπημένο μου ποίημα και μοιράστηκε τη σκέψη της πίσω από αυτό: "Τα σημάδια στο σώμα δεν φεύγουν. Μπορεί να είναι ψυχικά ή μπορεί όντως να είναι μια ουλή που πασχίζει να κρύψει. Με συγκινεί αυτό σαν ιδέα, ότι κάτι το κουβαλάμε από μικρή ηλικία, είτε είναι σωματικό είτε ψυχικό, πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτό και πώς εντέλει το αγκαλιάζουμε."
"Όταν ήσουν τεσσάρων
έπεσες από τη λεμονιά.
Πάντα ήξερες
ποιο ήταν το σωστό κλαδί.
Μα, να, τώρα που γλίστρησες.
Το αίμα στο κάτω χείλος.
Τα λεμόνια στη λάσπη.
Τα δάχτυλα της μαμάς
μουλιάζουν στο δέρμα σου.
Μέχρι να παντρευτείς.
Το αίμα μέσα στο χώμα.
Το χώμα μέσα στο αίμα.
Τώρα
-λίγο πριν το γάμο-
τη μικρή ουλή στον καθρέφτη
και βάζεις χρώμα
για να μην φαίνεται."
Ακολουθεί η περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
"ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Η ράχη της μαμάς είναι ο χάρτης του χωραφιού μας. Για κάθε πέτρα που της έλεγε ο παππούς να μετακινήσει όταν ήταν έξι, ένας σπόνδυλός της άλλαζε θέση. Ελιόδεντρα φύτρωσαν στα κόκκαλά της, αγριόχορτα πύκνωσαν γύρω από τους μύες της. Όταν κάποτε κολυμπούσα στη μήτρα, φύτρωσαν αγριόχορτα πάνω μου – κι ας προσπάθησε να με κρύψει. Τώρα η ρίζα του νεύρου της εξασθενεί. Η ρίζα της ελιάς δυναμώνει. Εγώ μαθαίνω να ξεχορταριάζω. Κι ο παππούς κοιτάζοντας το χωράφι τη ρωτάει πώς τη λένε."
Το βιβλίο της Γεωργίας Τσουκαλοχωρίτη κυκλοφορεί από εκδόσεις Θράκα και μπορείτε να το βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: https://thraca.gr/2024/11/%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1.html