Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Διάβασα πρόσφατα το δεύτερο μέρος της βραβευμένης τριλογίας του “Δράκου της Πρέσπας” της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, που τιτλοφορείται “Κεχριμπαρένια έρημος” και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Πρωτού πιάσει το νήμα της αφήγησης από εκεί που το άφησε στο τέλος του πρώτου μέρους, η συγγραφέας μας κατατοπίζει στη δυτική πλευρά της Πρέσπας και στη Βόρεια Μακεδονία, όπου δεν υπάρχει λίμνη, αλλά μια απέραντη έρημος, το θανάσιμο πεδίο του δράκου. Εδώ η δρακολογική κοινότητα αναπτύσσεται σε ξύλινες εξέδρες, τους παραλλήλους και τους μεσημβρινούς, που οργώνουν την έρημο προκειμένου ν’ αποκωδικοποιήσουν τα μυστήρια του τέρατος. Πρώτο θύμα του δράκου στην πλοκή του βιβλίου, ο Σαμουήλ Ατανάσοφ, καπετάνιος του πρώτου παραλλήλου, ιδρυτής του οικισμού των δρακολόγων και παρών τη στιγμή που άρχισε να δημιουργείται η μυστηριώδης έρημος πριν από είκοσι χρόνια. Η ζωή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του γειτονικού κράτους από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας, όπως και αυτή του Βλάντιμιρ Πετρόφσκι, ορκωτού έφορου της Ρέσνας που λύνει και δένει στην περιοχή. Ο θάνατός του αφήνει ακέφαλη την κοινότητα των δρακολόγων και δίνει την ευκαιρία στην Νατάλια Ιβάνοβα, καπετάνισσα του πιο εκτεταμένου μεσημβρινού, να διεκδικήσει την ηγεσία του οικισμού και μαζί κονδύλια κι εργατικά χέρια. Δεν έχει υπολογίσει, όμως, τον Γκαβρήλ Καλεμάνοφ, καπετάνιο του πιο ανεπτυγμένου παραλλήλου, και τολμηρού συνομιλητή του λαοκόοντα, ελάχιστου δάσκαλου της ελληνικής πλευράς, σ’ ένα καθεστώς όπου η διακρατική επικοινωνία απαγορεύεται με θανατική ποινή. Στο αποκορύφωμα αυτής της απαγορευμένης σύνδεσης ο Καλεμάνοφ παίρνει υπό την προστασία του με άκρα μυστικότητα τον Εμμανουήλ και τη λούνα από την ελληνική πλευρά και προσπαθεί να τους φυγαδεύσει απέναντι στη δυτική πλευρά της Πρέσπας και την Αλβανία.
Αντίθετη κατεύθυνση με τους ήρωες και στα τρία βιβλία της σειράς ακολουθεί ο Ύπατος Αρμοστής της Βαλκανικής, Έκτορας Μόζερ, που έχει διοριστεί από την Παγκόσμια Τράπεζα Ανάπτυξης. Κάθε φορά εμφανίζεται στο βιβλίο ερχόμενος από την πλευρά όπου κατευθύνονται οι βασικοί ήρωες, για να διατάξει και να ορίσει τις ζωές τους. Στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τη διαμονή του στην κεχριμπαρένια έρημο αφού ήρθε από την δυτική πλευρά και πριν επισκεφτεί την Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο η σύγκρουση καλού και κακού στα τρία βιβλία γίνεται κυριολεκτικά μετωπική.
Στο δεύτερο αυτό βιβλίο της τριλογίας η φαντασία παραμένει σε μέτριο βαθμό. Βρίσκει έκφραση κυρίως στη χιλιόχρονη εμπόρισσα με το προσωνύμιο “Μάνα-Κουράγιο” και στο στοιχείο της συλλογικής ψευδαίσθησης, που εισάγει εδώ η Μπουραζοπούλου. Οι κάτοικοι κάθε πλευράς της Πρέσπας, βλέπουν διαφορετικό το φυσικό περιβάλλον, ακόμα κι όταν μετακινούνται σε διαφορετική πλευρά της λίμνης. Έτσι, ο Εμμανουήλ κι η Λούνα βλέπουν καταρρακτώδη βροχή όταν πηγαίνουν στη Βόρεια Μακεδονία, ενώ οι δρακολόγοι της ερήμου, βλέπουν τις βάρκες της ελληνικής πλευράς να αιωρούνται στον αέρα. Δεν υπάρχει γι’ αυτούς, τίποτ’ άλλο εκτός από άμμο.
Κι αυτό το έργο της συγγραφέα είναι ενορχηστρωμένο με μαεστρία όπου κάθε λεπτομέρεια δένει αριστοτεχνικά με τις υπόλοιπες, ενώ την αφήγηση εμπλουτίζει η παράλληλη ιστορία του Αλχημιστή και του μαθητή, που αναπτύσσεται και στα τρία βιβλία, παρακολουθώντας με τον δικό της τρόπο την πλοκή. Οι άνθρωποι και σ’ αυτό το βιβλίο αποδεικνύονται χειρότεροι από τον δράκο.
Θαυμάζω απεριόριστα την Ιωάννα Μπουραζοπούλου. Θεωρώ κάθε βιβλίο της, απ’ τα δύο που έχω διαβάσει, έπος και θέλω να διαβάσω όλα της τα έργα. Πιστεύω ότι αποτελεί κεφάλαιο για τον ελληνικό πολιτισμό.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, https://www.kastaniotis.com/978-960-03-6664-c.html?srsltid=AfmBOoqNaJvU0Swd5L3ckUz1DPKoJctPAdgsxv1P8JlpyQPw5jK_0Vvt