Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Στην καρδιά της Βαρκελώνης, σ’ ένα εγκαταλειμμένο μέγαρο, ένας νεαρός άντρας, ο Νταβίδ Μαρτίν, βγάζει τα προς το ζην γράφοντας ερωτικά μυθιστορήματα τρόμου με ψευδώνυμο. Στιγματισμένος από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και βασανισμένος από έναν ανέφικτο έρωτα, έχει βρει καταφύγιο στον κόσμο των βιβλίων και περνάει τις νύχτες του επινοώντας μπαρόκ ιστορίες για τον υπόκοσμο της πόλης. Μια μέρα, τα βήματά του τον οδηγούν σ’ ένα μυστικό κλειδωμένο δωμάτιο, όπου ανακαλύπτει φωτογραφίες και γράμματα που μιλάνε για τον μυστηριώδη θάνατο του προηγούμενου ιδιοκτήτη του σπιτιού. Ο Νταβίδ αποφασίζει να εξιχνιάσει την υπόθεση που εμποτίζει σιγά σιγά το είναι του σαν αργό δηλητήριο. Η παράλληλη πρόταση ενός Γάλλου εκδότη να γράψει ένα βιβλίο που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ, με αντάλλαγμα μια περιουσία και κάτι παραπάνω, θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Σύντομα ο Νταβίδ θα συνειδητοποιήσει ότι περιβάλλεται από σκιές που απειλούν την ίδια του τη ζωή.
Καθώς έχω ήδη γνωρίσει το έργο του συγγραφέα, το οποίο έχει ως κεντρικό άξονα τη λογοτεχνία και την αγάπη του για το βιβλίο, αποφάσισα να συνεχίσω το ταξίδι μου μαζί του με αυτή την ιστορία.
Πρόκειται για ένα σκοτεινό μυθιστόρημα που συνδυάζει μυστήριο, τρόμο, έρωτα με την αγάπη για τη λογοτεχνία. Είναι το δεύτερο της σειράς με τίτλο "Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων".
Όπως συνήθιζε, ο Θαφόν έγραψε ένα άκρως ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που με έκανε πραγματικά να ανατριχιάσω σε κάποιο σημεία. Η ατμοσφαιρική γραφή συνεπαίρνει τον αναγνώστη και τον "αιχμαλωτίζει" σχεδόν στην πλοκή.
Ένα από τα ατού του βιβλίου είναι η περιγραφή της Βαρκελώνης. Ο συγγραφέας πλάθει μια πόλη σκοτεινή, ανατριχιαστική, σχεδόν εφιαλτική. Επειδή την έχω επισκεφθεί, η αλήθεια είναι ότι με έκανε να τη δω με άλλο μάτι και να θέλω να ταξιδέψω εκεί ξανά για να ανακαλύψω πάλι τα μυστηριώδη μέρη. Πραγματικά, τα παλιά σπίτια και τα εγκαταλειμμένα κτίρια συμβάλλουν στη σύνθεση αυτού του σκηνικού, ενώ το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων είναι ένας φανταστικός κόσμος που θα ήθελα να υπάρχει στην πραγματικότητα. Η γραφή αγγίζει την αισθητική του γκοθ και με ενθουσίασε ο τρόπος με τον οποίο το χειρίζεται ο συγγραφέας. Οι εικόνες που πλάθει ο Θαφόν είναι γλαφυρές και σχεδόν με έκαναν να φαντάζομαι ότι περπατώ στα δρομάκια και εξερευνώ τα κτίρια. Κάτι άλλο που μου άρεσε (και μου αρέσει πάντα σε τέτοιες ιστορίες) είναι το ανεπαίσθητο χιούμορ και ειρωνεία στους διαλόγους μεταξύ των ηρώων επειδή τους κάνουν κάπως πιο ανάλαφρες μέσα στην κλειστοφοβική σχεδόν ατμόσφαιρα.
Η κεντρική ιδέα της ιστορίας είναι η αγάπη, ή μάλλον, η λατρεία για το βιβλίο και τη λογοτεχνία. Επίσης, αναδεικνύεται απόλυτα η φιλοδοξία ενός συγγραφέα για την απόκτηση της φήμης και σε ποια μονοπάτια μπορεί να οδηγηθεί κανείς τελικά για να την αποκτήσει.
Κάτι που με κούρασε είναι ότι σε κάποια σημεία η ιστορία περιλαμβάνει πολλά μεταφυσικά στοιχεία που συνδυάζονται με αντατροπές και γεγονότα που συμβαίνουν ξαφνικά και ανεξήγητα και εκεί μπερδεύτηκα λίγο.
Εντούτοις, δεν παύει να είναι μια γοητευτική ιστορία που με παρέσυρε σε έναν μαγευτικό και μυστηριώδη κόσμο. Επίσης, το γεγονός ότι η "πρωταγωνίστρια" είναι η ίδια η λογοτεχνία ήταν για μένα το πιο ισχυρό κίνητρο για να διαβάσω όχι μόνο αυτό, αλλά και το επόμενο βιβλίο της σειράς. Και, τέλος, απόλαυσα τη νοερή περιήγηση στη γοητευτική Βαρκελώνη.
Το βιβλίο κυκλοφορεία από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Κατερίνας Ρούφου, https://www.psichogios.gr/el/to-paixnidi-toy-aggeloy.html?srsltid=AfmBOoouiHqTLjaXYVQx5W6vFxQ87C6SVX-DiVgZULpIdGuAweAOai65