Γράφει η Μπαμπαούση Έλενα, @ithaca_bookodyssey
Ο κ. Κρομμύδας ξέρει πως να πλάθει ιστορίες που μέσα στην απλότητα τους κουβαλάνε σημαντικά μηνύματα, όπως αυτό το βιβλίο, το “Μια νύχτα ακόμη”.
Το μυθιστόρημα ακολουθεί την ζωή της νεαρής Ισμήνης η οποία ετοιμάζεται να κάνει το μεγάλο βήμα και να παντρευτεί τον αγαπημένο της. Μια ζωή φαινομενικά τακτοποιημένη και προγραμματισμένη, μέχρι όλος της ο κόσμος να αναστραφεί. Αν και η ίδια φθάνει στην εκκλησία ο γάμος δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί καθώς ένας δυνατός πονοκέφαλος και μια λιποθυμία την οδηγούν στο νοσοκομείο. Εκεί μαθαίνει τα δυσάρεστα για την υγεία της και όλα όσα μέχρι τώρα γνώριζε για την ζωή της αρχίζουν να ανατρέπονται. Τα νέα για τον καρκίνο την κεραυνοβολούν καθώς συνοδεύονται από το περιορισμένο προσδόκιμο ζωής. Μέσα σε αυτή την δυσάρεστη συνθήκη μαθαίνει για την προδοσία του συντρόφου της και κάπως έτσι αποφασίζει να πάρει την ζωή στα χέρια της και να κάνει όσα ανέβαλε τόσο καιρό.
Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι στην Ιταλία όπου θα συναντήσει έναν άνθρωπο, που θα την σημαδέψει, έναν αναπάντεχο έρωτα που για πρώτη φορά θα την κάνει να νιώσει ζωντανή... Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα ανακαλύψετε εσείς οι ίδιοι μέσα από την ανάγνωση του βιβλίου παρέα με αρκετά χαρτομάντιλα μαζί.
Το βιβλίο είναι σαν μια γερή γροθιά στο στομάχι, σε κάνει να αναρωτηθείς αν η ζωή σου είναι πραγματικά όπως θα ήθελες να είναι ή αν είναι έτσι γιατί αυτό που θέλεις πραγματικά σε τρομάζει και διστάζεις να το διεκδικήσεις. Αν ζεις μέσα στα όρια που σε κάνουν να νιώθεις ασφάλεια και οικειότητα γιατί οτιδήποτε άλλο θα σε βγάλει από την άνεση σου είναι ξένο και καθόλου σίγουρο. Επίσης σε κάνει να αναρωτηθείς τελικά τι μένει; τι αφήνουμε πίσω όταν εμείς πλέον δεν θα υπάρχουμε; Η ζωή μας έχει αξία μόνο όταν παράγουμε κάτι σπουδαίο; Νομίζω πως μπορούμε όλοι να παραδεχθούμε πως κανείς δεν θα μας θυμάται για το πόσο κοπιάσαμε για να κάνουμε περιουσία, για το αμάξι μας ή τα ρούχα μας, αλλά θα μας θυμούνται για την ξεχωριστή μας ενέργεια, για την αγάπη που δώσαμε, για την κατανόηση μας, την βοήθεια που δώσαμε χωρίς να μας ζητηθεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά χάσιμο χρόνου, γελάσματα για να αποδιώχνουμε το αίσθημα του κενού.
Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας στο βιβλίο “Πόσο ωραίο να μοιράζεσαι καλοσύνη”. Υπάρχουν και μερικές ακόμη προτάσεις σαν αυτές που με άγγιξαν και θα ήθελα να μοιραστώ. “Οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν πια. Νομίζουν ότι το κάνουν, αλλά, στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αργοπεθαίνουν” και η πραγματικότητα είναι πως τρέχουμε να προλάβουμε υποχρεώσεις και τελικά προσπαθούμε απλά να επιβιώσουμε. Αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα γιατί δεν πιστεύουμε αρκετά σε αυτά ή γιατί εμείς βάζουμε εμπόδια, πράγματα που πρέπει να γίνουν τώρα και τα όνειρα μας γίνονται απλά νοητικές οφθαλμαπάτες, όπως αναφέρεται στο βιβλίο “Τελικά όλοι μας ένα ταξίδι ονειρευόμαστε, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουμε ποτέ...”.
Εντέλει η ιστορία της Ισμήνης είναι για τον χρόνο που νομίζουμε ότι έχουμε και είναι άπλετος λησμονώντας το αναπάντεχο και την τρωτότητα μας. Το μυθιστόρημα Μια νύχτα ακόμη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα καθώς πρόκειται για την αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου που συμπεριλαμβάνει ένα ακόμη κεφάλαιο.
Κλείνοντας θα παραθέσω ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου που θα ήθελα να μπορεί να εντυπωθεί σε κάθε κύτταρο μου και να μην το λησμονώ όταν πιστεύω πως ο χρόνος είναι απεριόριστος: “...Έτσι, μ' αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;' Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ' την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό". Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, https://www.dioptra.gr/vivlia/elliniki-logotexnia/mia-nuxta-akomi