Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου. @the.booklist_
Αναρωτιέμαι πόσες ακόμα ευχάριστες εκπλήξεις μου φυλάει το λογοτεχνικό σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα μαλώνω τον εαυτό μου που δεν είχα ξαναδιαβάζει κάποιο έργο του Laurence Housman, καθώς "το Μπλε Φεγγάρι" κυριολεκτικά με συνεπήρε.
Το υπέροχο αυτό έργο αποτελείται από 10 ευκολοδιάβαστα διηγήματα, μαγικού ρεαλισμού, ποιητικού λόγου, λαογραφίας και ρομαντισμού. Διαβάζοντας τα, αισθάνθηκα σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων η οποία μετά την πτώση της σε μία λαγότρυπα, περιπλανιέται σε ένα φανταστικό κόσμο. Γιατί όλες οι ιστορίες ήταν μια κατάδυση σε έναν άλλο κόσμο, ονειρικό και απόκοσμο όπου ανθούν τα παραμύθια, οι θρύλοι και οι λαϊκές δοξασίες.
Οι ήρωες της κάθε ιστορίας διαφορετικοί: Άνθρωποι φτωχοί και κατατρεγμένοι που προσπαθούν να αλλάξουν την μοίρα τους, πρίγκηπες και πριγκίπισσες, δούκες, νεραΐδες, καλιακούδες, άνεμοι, μάγισσες, δήμιοι, δράκοι, νάνοι που περιπλανώνται σε κάστρα, εργαστήρια, δάση, βουνά, σπηλιές και χωριά.
Ο χρόνος δεν προσδιορίζεται, όπως στους μύθους και στις φανταστικές ιστορίες, γεγονός που προσδίδει μια διαχρονικότητα και οικουμενικότητα στο έργο .
Kοινό στοιχείο των περισσοτέρων ιστοριών, είναι το φεγγάρι: μπλε, κανονικό, πανσέληνος, ημισέληνος, φεγγαρόφωτο. Και το τέλος των ιστοριών που επί το πλείστον φέρνει την πολυπόθητη δικαίωση, την κάθαρση όπως υπήρχε πάντα στα κείμενα των αρχαίων χρόνων και την επικράτηση των απλών, ξεκάθαρων, διαχρονικών και κραυγαλέων μηνυμάτων: "O καλός θα κερδίσει τον κακό", "το δίκαιο θα επικρατήσει του άδικου", "η αγάπη θα υπερτερήσει της κακίας".
Μέσα από τις φαινομενικά απλοϊκές και παραμυθένιες ιστορίες, τα ζητήματα που θίγει ο συγγραφέας πολλά και σημαντικά. Ο κοινωνικός και οικονομικός ρατσισμός, η αδυναμία να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου, η αχαριστία, η απληστία, η ανθρώπινη εκμετάλλευση, ο αποκλεισμός του διαφορετικού, ο φθόνος , ζήλια, αλλά και από την αντίπερα όχθη η αθωότητα, η αφέλεια, ο έρωτας, η χωρίς όρια αγάπη, η αξία της τέχνης και η δύναμη της συγχώρεσης.
Αν έπρεπε να επιλέξω μόνο μια ιστορία ως αγαπημένη μου θα διάλεγα "Του ανέμου η πνοή", την ιστορία της φτωχής και ορφανής Κατιππά που ερωτεύεται τον Δυτικό Άνεμο και βιώνει στο πετσί της τον φθόνο και την ζήλια των γειτόνων της, όμως με μπόλικο θάρρος και πίστη στον εαυτό της καταφέρνει να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, να σπάσει τα αόρατα δεσμά και να αναδυθεί στην ευτυχία.
Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το τόσο ξεχωριστό και μαγευτικό εξώφυλλο από το οποίο δεν μπορείς να ξεκολλήσεις εύκολα το βλέμμα σου και την πιο φιλική γραμματοσειρά που έχω δει σε βιβλίο, η οποία κάνει τόσο απολαυστική και εύκολη την ανάγνωση του.
"Το Μπλε Φεγγάρι", είναι ένα υπέροχο, ταξιδιάρικο, ρομαντικό, αέρινο ανάγνωσμα, το οποίο και προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλο το φάσμα του αναγνωστικού κοινού.
Ο συγγραφέας του, Laurence Housman (1865-1959) ήταν φημισμένος Άγγλος δραματουργός, συγγραφέας και εικονογράφος και εξέδωσε περίπου 100 έργα καλύπτοντας όλα τα είδη λογοτεχνίας, από σοσιαλιστικές και ειρηνιστικές μπροσούρες , μέχρι ιστορίες για παιδιά.
Ήταν αφοσιωμένος σοσιαλιστής και ειρηνιστής και ίδρυσε το 1907 μαζί με τους Henry Nevinson και Henry Brailsford, την ένωση Ανδρών για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.
Επίσης αποτέλεσε μέλος της Βρετανικής Εταιρίας για την Μελέτη της Ψυχολογίας του Φύλου και του Τάγματος της Χαιρώνειας.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νύμφη, σε μετάφραση: Νίκου Πιτσινού https://www.nimfi.gr/product-page/το-μπλε-φεγγάρι