Γράφει η Έλενα Στεργιοπούλου, @theluminoustypewriter
Έγραψα και έσβησα αρκετές φορές την αρχή αυτής της βιβλιοπαρουσίασης. Ο λόγος είναι ότι αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα τη συγγραφέα του, το Φυστίκι ΠουΚυλάει, κι ας μη γνωριζόμαστε προσωπικά. Οπότε, θέλω η παρουσίασή μου να είναι αντάξια του βιβλίου της, και κυρίως αντάξια της ίδιας. Γι’ αυτό, να ξέρεις, αυτή δεν είναι άλλη μια βιβλιοπαρουσίαση, είναι μια κατάθεση από την καρδιά μου, αφιλτράριστη.
Σε περίπτωση που δε γνωρίζεις, το Φυστίκι ΠουΚυλάει είναι μια διαδικτυακή παρουσία, εξαιρετικά ενεργή στα social media εδώ και πολλά χρόνια. Το κατά κόσμο όνομά της δεν το γνωρίζουμε –μόνο φημολογείται ότι λέγεται Ελένη– και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό. Το μόνο που γνωρίζουμε με σιγουριά, είναι πως το Φυστίκι γεννήθηκε για να είναι συγγραφέας. Στις 21 Μαΐου 2025, λοιπόν –ημερομηνία που ενισχύει τη φήμη για το όνομα, γουίνκ γουίνκ– εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο "Σταγόνες" από τις εκδόσεις Διόπτρα. Σημείωσε εδώ ότι έχει γράψει και άλλα βιβλία, τα οποία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Memento.
Αυτό που θα μου μείνει από τις "Σταγόνες" είναι τα δάκρυα που έχυσα, οι λυγμοί που με επισκέφθηκαν αναπάντεχα ενώ βρισκόμουν μέσα σε κόσμο, οι συζητήσεις που έκανα με αφορμή το βιβλίο ακόμα και πριν το ολοκληρώσω, η λύτρωση που ήρθε με τις τελευταίες σελίδες. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να το διαβάζω, ακόμη και εβδομάδες αφ’ ότου το τέλειωσα, με συντροφεύουν η Τζένη, το Ευάκι, ο Αντώνης, ο Ερέν, ο Δημήτρης, η κυρία Ευαγγελία, οι δυο Λουκάδες, η Ναζάν, ο Αράς. Θα με συντροφεύουν για καιρό. Ειδικά οι τέσσερις πρώτοι, που μέσα τους είδα λίγο παραπάνω τον εαυτό μου.
Όλοι οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικά σκιαγραφημένοι, οι διάλογοι τόσο φυσικοί, τα προβλήματά τους τόσο σύγχρονα, που με έκαναν να νιώθω ότι διαβάζω για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, να τους νοιάζομαι, να τους πονάω. Όλοι τους, ένας προς έναν, είναι ο ορισμός του τρισδιάστατου ήρωα. Είναι φανερό ότι η συγγραφέας τούς προσέγγισε με αγάπη και σεβασμό. Όλους. Όλους τούς αγκάλιασε και προσπάθησε να τους εξηγήσει, ακόμα και αυτούς που με εξόργισαν με τις πράξεις και τις απραξίες τους. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού του βιβλίου, οι χαρακτήρες του. Τα προβλήματά τους, που στην τελική είναι και δικά μου προβλήματα, και δικά σου, και του διπλανού. Οι λύσεις τους. Η λύτρωσή τους. Αν δεν είναι αυτό το μυθιστόρημα ψυχογράφημα, τότε ποιο είναι;
Παράλληλα με αυτό, θίγει μια πληθώρα από κοινωνικά μηνύματα: τον αυτισμό και τον αγώνα που κάνουν οι γονείς για να αναθρέψουν τα “κανονικά” και τα “ξεχωριστά” παιδιά τους, τα παιδιά-ενήλικες, τα ζευγάρια που χωρίζουν αν και θα έπρεπε να παραμείνουν μαζί και αυτά που θα έπρεπε να χωρίσουν αλλά παραμένουν μαζί, η ακρίβεια και οι μισθοί πείνας, η οικογένεια στην
οποία γεννιέσαι κι αυτή που επιλέγεις, η αγάπη που δεν βλέπει φύλο αλλά και η ακαμψία που στερεί στον άνθρωπο την ικανότητα να αγαπήσει αληθινά ακόμα και το ίδιο του το παιδί.
Αν περιμένεις κάποιο αρνητικό για το βιβλίο, δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα. Η μόνη μου συμβουλή: μαζί με τις "Σταγόνες", προμηθεύσου μια ντουζίνα κουτιά χαρτομάντηλα, γιατί ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Και μείνε μαζί του μέχρι το τέλος. Μπορεί να Θα κλάψεις στην πορεία, αλλά το τέλος θα σε αποζημιώσει.
Όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Η ζωή είναι φτιαγμένη από σταγόνες – είτε δροσερό νερό που σε ξεδιψά είτε βαθύ, σκοτεινό ποτάμι που σε πνίγει.
Για τους ήρωες αυτού του βιβλίου η απώλεια γίνεται καταρρακτώδης βροχή, που τους μουσκεύει ως το κόκαλο, αφήνοντας μια υποψία ουράνιου τόξου, μια αμυδρή ελπίδα για φως.
Η Τζένη επιστρέφει στο Αγρίνιο για την κηδεία του πεθερού της, του Λουκά, συνοδεύοντας τα παιδιά της. Ο Δημήτρης, ο πρώην σύζυγός της, θρηνεί τον πατέρα του, παλεύοντας με τις αποστάσεις ―συναισθηματικές και πραγματικές― που έχουν προκαλέσει ρωγμές στην οικογένεια. Ο αδελφός του, ο Αντώνης, κουβαλά το βάρος του παρελθόντος ενώ η Βαγγελιώ, η χήρα του Λουκά, αισθάνεται να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της… μαζί με τον άντρα της.
Καθώς οι ήρωες παλεύουν με τη θλίψη, την πίκρα και την ενοχή, καλούνται να συνειδητοποιήσουν πως η ζωή δεν συνεχίζεται πάντα. Η ζωή σταματάει. ΑΥΤΗ η ζωή. Που ζούσες μέχρι τότε. Στα χνάρια όμως της απώλειας δεν είναι αδύνατον μια καινούρια ζωή να ξεκινήσει.»
Μπορείς να παραγγείλεις τις "Σταγόνες" είτε από το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου, όπως συνηθίζει να παροτρύνει το Φυστίκι, είτε από τον παρακάτω σύνδεσμο: https://www.dioptra.gr/vivlia/elliniki-logotexnia/stagones Στον σύνδεσμο αυτό, μπορείς να διαβάσεις και απόσπασμα του βιβλίου.
Όταν το διαβάσεις θα χαρώ πολύ να το συζητήσουμε, δε χορταίνω να μιλάω για αυτό το βιβλίο!