Γράφει η Σοφία Σιμέλα Θωίδη, @_vivliothiki_
Λίγα λόγια για το έργο μου: «Ο μονόλογος ενός σκιτσογράφου»
Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι το πως να εξηγήσω σε κάποιον το βιβλίο μου και κάθε φορά -με μαθηματική ακρίβεια- οι σκέψεις είναι τόσες πολλές και μπερδεμένες στο κεφάλι μου, που μου μοιάζουν με έναν πηχτό χηλό ποικίλων υλικών. Ο βασικός λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο είναι η επιθυμία μου να συνδέσω τις σκέψεις μου με κάποιον, να ανταλλάξω την κοσμοθεωρία μου μαζί του. Ποτέ δεν με ενδιέφερε εάν θα το αγαπήσουν πολλοί ή εάν το βιβλίο μου «θα μιλήσει» σε πολλούς. Το μόνο που πάντα ήθελα με όλη μου την καρδιά είναι να υπάρχει έστω και ένας αναγνώστης, που θα τύχει να πέσει στα χέρια του και θα νιώσει πως τον εκφράζει ή τον προβληματίζει.
Η συγγραφή για εμένα ήταν ο δρόμος να ξεφύγω από την ασθματική και δύσκολη μαθητική μου καθημερινότητα. Ήταν επίσης και ο μοναδικός τρόπος να ξεδώσω τις σκέψεις και όλα εκείνα που με ταλαιπωρούσαν. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω από τα μαθητικά μου χρόνια, ενώ από τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού οι καθηγητές μου έβρισκαν ενδιαφέροντες τις εκθέσεις μου. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την τάση του χαρακτήρα μου να παρατηρεί τους ανθρώπους συνεχώς και να προσπαθεί να μπει στα παπούτσια τους είχαν ως απόρροια να γράψω το συγκεκριμένο έργο.
Στην ουσία ο σκιτσογράφος, που μας ανοίγει την ψυχή και τις σκέψεις του στο μονόλογο του, δεν είναι παρά εγώ η ίδια, αλλά μέσα από την προσπάθεια μου να κατανοήσω τον μπαμπά μου. Ο πατέρας μου αποτελεί μια από τις ελάχιστες πραγματικές αγάπες της ζωής μου. Ο δεσμός μας είναι ισχυρός και η αδυναμία μας εξίσου. Από την παρουσία του στη ζωή άρχισα να αναρωτιέμαι για το πως σκέφτεται και νιώθει το αντίθετο μου φύλο. Έτσι, από μικρή τον παρατηρούσα. Κατά συνέπεια, ο σκιτσογράφος εκφράζει αρκετά πιστά το πως πιστεύω -ή μάλλον το πως αποκωδικοποίησα- τον ψυχισμό του.
Ο σκιτσογράφος μιλά για όσα αγαπά. Η Φαβιάν είναι η ζωή. Πρόκειται για τις δυο υπάρξεις, που αγάπησε βαθύτατα ο άνδρας αυτός και έτσι ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τον μονόλογο του. Φιλοσοφεί μέσα από την ποίηση του τον έρωτα, την αγάπη, τις ευαισθησίες του, αλλά και την αδυναμία του σε εκείνα που ξεχώρισε. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ στην αγάπη του σκιτσογράφου για την επιστήμη. Εδώ, ο πρωταγωνιστής μου είναι ουσιαστικά και απόλυτα εγώ η ίδια. Αγάπησα βαθιά τις επιστήμες από πολύ νεαρή ηλικία και ξεχώρισα την δική μου επιστήμη, την οποία και έμαθα σε βάθος. Σπουδάζοντας λοιπόν, ως Φιλόλογος έμαθα να σκέφτομαι και να αντιλαμβάνομαι την λογοτεχνία με μια άλλη, πιο ιδιαίτερη ματιά. Θαύμασα τη λογοτεχνία, την ρούφηξα ως το μεδούλι και την ξεχώρισα τόσο πολύ ώστε να την επιλέξω ως κατεύθυνση μου και ως εξειδίκευση μου πλέον στο μεταπτυχιακό μου. Ο σκιτσογράφος λοιπόν, περιγράφοντας με δέος την επιστήμη δεν εκφράζει τίποτα παραπάνω από τα όσα θα ήθελα να πω στην ίδια τη Λογοτεχνία.
Η επιστήμη, η αγάπη και ο έρωτας για τη Φαβιάν και ο θαυμασμός για την ίδια τη ζωή συμβολίζουν την θέληση και τη δίψα του ανθρώπου, που προσπαθεί να φιλοσοφήσει, για να ζήσει, την ανάγκη του να αναπνέει και να υπάρχει σαν υπόσταση, έστω απλά σαν μια ασήμαντη κουκίδα του παζλ της ανθρωπότητας. Όλα αυτά προσπαθεί να τα εξηγήσει στο παιδί του, του οποίου το φύλο δεν κατονομάζεται, διότι και τα δυο φύλα υφίστανται αδικίες στις σύγχρονες κοινωνίες, με σκοπό να του δώσει το έναυσμα να ζήσει όπως εκείνο θέλει. Ο πατέρας λοιπόν προς το παιδί του -αντίστοιχα και η μητέρα- δίνουν το δώρο της ζωής στον νέο άνθρωπο, ο οποίος στη συνέχεια μεγαλώνοντας είναι αυτόνομος και ελεύθερος να επιλέξει τη ζωή και την ταυτότητα του. Ο σπόρος της ζωής που δημιουργείται μέσω της μεγαλύτερες ένδειξης του πάθους και της αγάπης είναι ένα πλάσμα που του αξίζει όλος ο κόσμος και όλα τα αγαθά όσο είναι μικρό και διαμορφώνεται σαν πηλός, έτσι ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει με αυτοπεποίθηση, αγάπη για τον εαυτό του και τους γύρω του και φυσικά σεβασμό και προς τις δυο κατευθύνσεις. Όταν λοιπόν μπορέσει και μάθει αυτά, τότε ίσως είναι ετοιμότερο να περπατήσει με θάρρος στη ζωή. Όλα αυτά εκφράζει η φράση με την οποία κλείνει το βιβλίο "Ω, μα, παιδί μου εσύ μπορείς να φτιάξεις ένα δικό σου ακόμα καλύτερο!". Το παιδί με άλλα λόγια ζητά να αντιγράψει το σκίτσο της ζωής – δηλαδή τον τρόπο ζωής- κάποιου άλλου -του πατέρα του, διότι θαυμάζουμε τους γονείς μας- ωστόσο, εκείνος το ωθεί να φτιάξει ένα δικό του σκίτσο ακόμα πιο όμορφο, όπως εκείνο κρίνει, διότι δεν είναι κλώνος του, αλλά ένας άλλος άνθρωπος.
Ένας ακόμα συμβολισμός που κρύβεται μέσα στο έργο μου είναι η διπλή ιδιότητα του σκιτσογράφου. Αν και αυτοαναφέρεται ως σκιτσογράφος, κανένα σκίτσο του δεν παρεμβάλλεται στο έργο. Αντίθετα, συναντάμε πολλά ποιήματα του. Αιτία αυτού είναι η ανάγκη μου να περάσω στον αναγνώστη την κοσμοθεωρία μου, κατά την οποία κανένας άνθρωπος δεν θα πρέπει να χωρά σε ταμπέλες. Με άλλα λόγια, ο άνδρας αυτός που μας μιλά δεν είναι ούτε σκιτσογράφος, ούτε ποιητής. Είναι ένα απλό ον, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, που παλεύει μέσα του να φιλοσοφήσει και να μάθει τη ζωή. Κανένας τίτλος, κανένα πτυχίο, καμιά ταμπέλα δεν μας χαρακτηρίζει, διότι πολύ απλά στο τέλος της ημέρας είμαστε όλοι θνητά όντα, που αξίζει να σκεφτούμε πολύ παραπάνω την κάθε μας ημέρα.
Για να μην μακρηγορώ όμως, θα ήθελα για τέλος να σας πω, ότι εάν διαβάσετε το βιβλίο μου θα χαρώ να συζητήσω μαζί σας και να ακούσω τις σκέψεις σας. Θα χαρώ κάποια μέρα να μιλήσουμε!
Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας να το διαβάσετε!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύκνος και μπορείτε να το βρείτε εδώ: https://kyknospublications.gr/product/ekdosi-poiitikis-syllogis-monologos-skitsografoy-ekdoseis-kyknos/