Γράφει η Ελένη Καραχανίδη, @elenikarachanidi_author
"Ο πόλεμος με ξένους είναι ένα έκζεμα στον αγκώνα. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι πληγή που τρώει τα σωθικά" είπε ο Βίκτωρ Ουγκώ.
Και είναι, θαρρώ, αυτή η ρήση του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα, αρκετή για να ξεκινήσει ένα κείμενο για την πληγή που ονομάζεται εμφύλιος πόλεμος.
Και πιο ειδικά για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο όπως αυτός παρουσιάζεται στο βιβλίο "Αυγή, το θαμμένο τετράδιο" του κου Σπύρου Πετρουλάκη που κυκλοφορεί από εκδόσεις Μίνωας.
Το θέμα του βιβλίου είναι η ιστορία αυτής της γυναίκας, αυτής της κοπέλας, αυτού του κοριτσιού που ονόμασε τον εαυτό της Αυγή. Και διάλεξε αυτό να είναι το όνομα που θα τη συνοδεύσει στις πιο δύσκολες στιγμές της. Το όνομα που θα γραφτεί στις πιο μαύρες σελίδες της ζωής της.
Ένα τετράδιο γίνεται η αφορμή να ξεκινήσει η Αυγή να λέει την ιστορία της. Το τετράδιο που συντρόφευσε τις μέρες της για όλη σχεδόν την παραμονή της στο Τρίκερι, τον τόπο εξορίας της. Εκεί που βρέθηκε φυλακισμένη όχι από τον εχθρό αλλά από Έλληνες. Μαζί με χιλιάδες άλλα πλάσματα. Γυναίκες και άντρες. Σε ένα νησί που θυμίζει επίγειο παράδεισο με την ανυπέρβλητη φυσική του ομορφιά αλλά μετατράπηκε σε κολαστήριο για όλα τα πλάσματα που βρέθηκαν εκεί και βασανίστηκαν από ανθρωπόμορφα τέρατα.
Στη σύγχρονη εποχή, λοιπόν, αυτό το τετράδιο ανακαλύπτει τυχαία η Αναστασία όταν βρίσκεται στο Τρίκερι για οικογενειακές διακοπές.
Ένα κορίτσι στην εφηβεία είναι εκείνη. Και παλεύει να βρει τις δικές της ισορροπίες. Αναζητά, άλλοτε συνειδητά και άλλοτε όχι, τα δικά της σημεία αναφοράς.
Η ανάγνωση της ιστορίας της Αυγής και όλα όσα αυτό συνεπάγεται είναι για εκείνη μία αποκάλυψη. Όχι μόνο για την αυτονόητη ιστορική αξία ενός τέτοιου τετραδίου αλλά και για την ίδια την οικογενειακή και προσωπική της ζωή.
Σελίδα σελίδα, ταξιδεύοντας από το παρόν στο παρελθόν και πάλι πίσω, τα γεγονότα και οι εξελίξεις τρέχουν. Και οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη καθώς ο συγγραφέας με αριστοτεχνικό τρόπο ξετυλίγει την πλοκή.
Οι λέξεις είναι γεμάτες πόνο και οι εικόνες κάτι παραπάνω από σκληρές. Θα έλεγα τρομακτικές. Ένας ασταμάτητος κόμπος στο στομάχι. Κι όμως! Κάπως μέσα σε όλα αυτά και πίσω από όλα τούτα, η Αυγή καταφέρνει να σκορπίσει λίγη από τη λάμψη του πνεύματός της που ακόμα και στα πιο δύσκολα, στα πιο απάνθρωπα ακόμα και όταν λύγισε, κατάφερε να διατηρήσει τη ζωντάνια του. Όπως ο ήλιος που, ό,τι κι αν μπει μπροστά του, διατηρεί το φως του, αποδεικνύοντας ότι κανενός την ανάγκη δεν έχει για να λάμψει.
Μπλέκοντας τις ιστορίες δύο κοριτσιών λοιπόν, της Αυγής και της Αναστασίας, πορεύεται το βιβλίο αυτό σε ένα έργο που αυτόματα και αναπόφευκτα σε φορτίζει συναισθηματικά. Παράλληλα σε γεμίζει με τα τόσα μηνύματα που περνά και τα τόσα νοήματα που διαπραγματεύεται. Δεν σου μένει λοιπόν παρά να το ακολουθήσεις και ευλαβικά να παρακολουθήσεις τις εξελίξεις.
Ελπίζοντας σε μία λύτρωση όχι μόνο λογοτεχνική αλλά και ουσιαστική. Προσδοκώντας μία λύση ώστε τέτοιες ιστορίες να συζητούνται μόνο ως πιθανότητες μυθοπλασίας.
Αν υπάρχει πιθανότητα για κάτι τέτοιο, δεν γνωρίζω. Ξέρω όμως σίγουρα ότι τα θέματα που θίγονται είναι και δυστυχώς παραμένουν διαχρονικά. Και το βιβλίο τα πραγματεύεται εξαιρετικά.
Κλείνω με τη σκέψη που πιστεύω παραμένει στα στόματα όλων. Κανένας πόλεμος. Ποτέ. Πουθενά.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας, https://minoas.gr/product/aygi-to-thammeno-tetradio/?gad_source=1&gad_campaignid=17285636800&gbraid=0AAAAABrCODm-TSG6WJTy3cFosfZTRLYuB&gclid=CjwKCAjwl_XBBhAUEiwAWK2hzp_d_JKWhvsVVDo5tLEGvNGrBbcK-grpKTZk5khxhjV_JJlARgAfqBoCFhEQAvD_BwE