Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Δε σκότωσα εγώ τη Λωρ ντε Γκρεναντίν Μπουατέζ κι ας είχα κάθε λόγο να επιθυμώ τον θάνατό της – δεν ήμουν άλλωστε η μόνη. Η ίδια έφαγε το κεφάλι της. Η μανία της να χώνει τη μύτη της παντού –την υπέροχη, λεπτοκαμωμένη, ελαφρώς ανασηκωμένη μύτη της με τα παιχνιδιάρικα ρουθούνια, που τρέλαινε τους άνδρες–, αυτή η μανία τη σκότωσε. Ποιος της είπε να σκαλίζει αν ο τάδε πλαγιάζει με τον δείνα ή αν ετούτος γλυκοκοιτάζει τη γυναίκα τ’ αλλουνού; Δεν της έφτανε που εμπορευόταν τις χάρες της, ήθελε να πουλά και τη σιωπή της. Το κορμί της, αυτό το θεσπέσιο κορμί με τις χρυσές αναλογίες, έκρυβε μέσα του όχεντρας ψυχή. Όσο βελούδινα και τρυφερά ήταν τα κατακόκκινα χείλη της, τόσο ύπουλη και φονική ήτανε η γλώσσα της.
Όπως είναι γνωστό λατρεύω τα αστυνομικά μυθιστορήματα που σε παρασύρουν στην αναζήτηση του δολοφόνου και δεν βγάζεις συμπέρασμα, παρά μόνο την τελευταία στιγμή και άλλα που σε κάνουν να αμφιβάλεις για τα πάντα (ακόμα και για τους γύρω σου).
Μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα, κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια άκρως γοητευτική ιστορία. Εδώ, δεν είχα να κάνω μόνο με το ποιος ήταν ο ένοχος αλλά και με τα κίνητρα, τις προσωπικές φιλοδοξίες και τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Καθώς οι σελίδες πετούσαν σαν φύλλα στον αέρα έβλεπα να ξετυλίγονται δύο ιστορίες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους αλλά με κοινό παρονομαστή. Και, εννοείται ότι δεν μπορώ να πω περισσοτερα! Άρχισα να υποπτεύομαι διαφορετικό χαρακτήρα και να του αφαιρώ την ταμπέλα του ενόχου (συνήθως, αυτό το παθαίνω με τα βιβλία της Dame Agatha) και μου άρεσε πολύ. Οι χαρακτήρες είναι όλοι ενδιαφέροντες και έχουν ζωντάνια, ακόμα και οι δευτερεύοντες.
Αυτό που έκανε τρομερή εντύπωση και πιστεύω ότι είναι το ατού του βιβλίου είναι η αναφορά σε ένα “μυστήριο” που ξεκινά από την περίοδο των σταυροφοριών. Μια εποχή γεμάτη ίντριγκες και πάθη. Γίνεται αναφορά σε ιστορικά πρόσωπα και στις αδυναμίες τους. Θα τολμήσω να γράψω (και χωρίς να είναι spoiler) ότι αγάπησα την ηρωίδα για τη συμπεριφορά της και τη θαύμασα για τις γνώσεις στην ιατρική βοτανολογία.
Στη “συγχρονη” πλευρά της ιστορίας είναι προφανές το πάθος για τα αρχαιολογικά αντικείμενα (με την καλή και την κακή έννοια) και διαπιστώνουμε ότι τα πολιτικά παιχνίδια διαλύουν κάθε ελπίδα ειρηνης. Η λύση του μυστηρίου όμως φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με την ερωτική ζήλια...
Γιατί “Φονικά κάτοπτρα”; Πιστεύω ότι ο συγγραφέας θέλει να τονίσει ότι την ψευδαίσθηση της εικόνας και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας γιατί θέλουμε να πιστέψουμε κάτι διαφορετικό. Ο τίτλος παραπέμπει στο πώς βλεπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Και, καμιά φορά, αυτή η λανθασμένη αντανάκλαση μπορεί να είναι φονική.
Θέλω να προσθέσω ότι ο κύριος Μιχαηλίδης μου θύμισε με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο κάποια στοιχεία από τη φυσική που είχαν περάσει στη “λήθη” (και αμφιβάλλω αν τα είχα καταλάβει ποτέ 🤭). Τον ευχαριστώ!
Είναι ένα βιβλίο που με ταξίδεψε στην ιστορία και μου κέντρισε το “αστυνομικό μου δαιμόνιο”. Αν σας αρέσουν τα μυστήρια, οι ίντριγκες άλλα και η φυσική, θα είναι ιδανικό.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, https://www.psichogios.gr/el/fonika-katoptra.html?srsltid=AU7gw4UXOWSKrC0QhiDVGe_-hE4aNl8XqxsNzAci-_oPpbccwPVEagMC