Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @_xristof.simelina_
Μια πολύτιμη συλλογή βιβλίων κρύβεται πίσω από το γνωστό και αναγνωρισμένο όνομα ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ου αιώνα, Τζωρτζ Όργουελ. Ο παγκόσμια αγαπητός συγγραφέας, Όργουελ, είναι γνωστός στο κοινό του με δύο σπουδαία έργα, τα: «1984: Ο Μεγάλος Αδερφός» και «Η φάρμα των ζώων». Μολαταύτα, στην προσωπική του βιβλιοθήκη συγγραφής μπορεί κανείς να ανακαλύψει μια ποικιλία πολύτιμων βιβλίων γεμάτων νοήματα μέσα σε μοναδικές πλοκές. Για ένα από αυτά τα βιβλία λοιπόν, θα γίνει λόγος, το δεύτερο συγγραφικά βιβλίο του με τίτλο «Οι μέρες της Βιρμανίας».
«Οι μέρες της Βιρμανίας»- ή όπως αλλιώς μπορείτε να το αναζητήσετε, «Οι μέρες της Μπούρμα» -είναι ένα καθαρά δραματικό και κοινωνικό βιβλίο που περιγράφει ανάγλυφα τις ανησυχίες του συγγραφέα σχετικά με τις κοινωνικές ανισότητες, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης ορισμένων κοινωνικών ομάδων και την ανάγκη του Όργουελ να αφυπνίσει εξ ολοκλήρου το κοινό του. Έντονο είναι επίσης και το ρομαντικό στοιχείο προς το τέλος της ιστορίας.
Αν εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο, θα συναντήσουμε μια ιστορία που πλάθεται σε μια φανταστική περιοχή της Ινδίας ονόματι Κυαουκτάντα, η οποία την διαδραματιζόμενη περίοδο αποτελεί αποικία των Βρετανών. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την μικρή, θα λέγαμε- και δικαίως- μετρημένη στα δάκτυλα του ενός χεριού, ομάδα των λευκών αποικιοκρατών Βρετανών. Συγκεκριμένα, το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μας ταξιδεύει στις σκέψεις ενός ξεχωριστού λευκού άνδρα, του Φλόρυ, ο οποίος κοινωνικά συνειδητοποιημένος και ευαισθητοποιημένος παλεύει μέσα από τη φιλία του με τον γιατρό Βερασουάμι, έναν Ινδό γιατρό με εξαιρετικές γνώσεις του αντικειμένου του, να σπάσει τα στερεότυπα και να βοηθήσει τον δεύτερο να ανελιχτεί και να αποτελέσει και εκείνος ένα μέλος της Λέσχης των λευκών.
Η Λέσχη αποτελούνταν μόνο από λευκούς άνδρες και δυο γυναίκες, στις οποίες επιτρεπόταν η είσοδος σε ορισμένα μέρη της Λέσχης χωρίς αυτές να επρόκειτο να αναμειχθούν με τα σχετικά αξιώματα και τις συνακόλουθες αποφάσεις τους, κατάσταση που φωτογραφίζει πλήρως την κοινωνική νόρμα της εποχής. Οι νόμοι, οι οποίοι και ξεκινούν τότε αργά και σταθερά να συγκροτούν δημοκρατικότερες ευκαιρίες προς τους αδικημένους νέγρους ινδούς, επιτρέπουν μοναχά κάτω από την πλήρη συμφωνία των λευκών κάθε Λέσχης, την εκλογή ενός Ινδού. Ο Φλόρυ προσπαθεί να αντιταχθεί στην κοινή γνώμη των αγροίκων λευκών, οι οποίοι με καθαρά εθνικιστικές και ακόμα και φασιστικές σκέψεις, επιβάλουν με κάθε δυνατό τρόπο την κατατρόπωση της πρότασης του Φλόρυ για εκλογή του νέγρου γιατρού Βερασουάμι.
Τα πράγματα στην ζωή του Φλόρυ μοιάζουν με μια τρικυμία εν δράσει, την οποία κόβει και ράβει ένας πολυμήχανος Ινδός αξιωματούχος, ο Ου Πο Κύιν. Ο Φλόρυ, όντας σχεδόν μεσήλικας, αποτελεί μια φιγούρα που θα λέγαμε πως δεν μπορεί να μοιάζει σε κάθε άλλο τι, πέρα από μια τραγική φιγούρα βγαλμένη από τις καλύτερες τραγωδίες του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Η ατυχία χτυπά ξανά και ξανά τον άνδρα πισώπλατα. Ο έρωτας, το κοινωνικά γίγνεσθαι, η αντιταχθείσα κοινή γνώμη, οι αντίζηλοι του ερωτικού του πλατό και πολλά άλλα θα τον μετατρέψουν σε ένα έρμαιο της μοίρας. Ένα έρμαιο, που ωστόσο, προσπαθεί ανελλιπώς και με αμέριστο κουράγιο και πυγμή να διεκδικήσει τα θέλω του και να επιχειρήσει να αλλάξει τον κόσμο γύρω του. Παρά τον αγώνα και τις οδυσσειακές περιπέτειες του, από τις οποίες θα βγει αλώβητος, δεν θα καταφέρει τελικά να κερδίσει τη μάχη με τη μια και μοναδική του αχίλλειο πτέρνα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο τόσο ρεαλιστικό, όσο και βίαια πραγματολογικό, με τρόπο να χτυπά με βαναυσότητα την καρδιά της αδικίας και των κοινωνικών ανισοτήτων. Όλοι οι χαρακτήρες είναι φιλοτεχνημένοι με τον καταλληλότερο τρόπο προκειμένου να μοιάζουν αληθινοί. Η ιστορία αυτή μπορεί να σε αγγίξει τόσο βαθιά και αληθινά προκαλώντας σου τη σκέψη πως δεν είναι ο Φλόρυ απλά ένας χαρακτήρας απέναντι σου, αλλά εσύ ο ίδιος. Ο γραμμικός τρόπος ανάδειξης των γεγονότων και η δυνατότητα του Όργουελ να ψυχογραφεί τους ήρωες του με πλήρη επιτυχία μετατοπίζοντας τις δικές τους ανησυχίες στον αναγνώστη μέσα από μια σειρά περιγραφών των τοπίων και των γεγονότων δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει ένα ακόμα διαμάντι της παγκόσμιας βιβλιοθήκης.
Να σημειωθεί πως μετά τη συγγραφή του το βιβλίο εκδόθηκε στις ΗΠΑ καθώς θεωρούταν απαγορευτικό να δημοσιευτεί σε βρετανικές αποικίες, μιας και όπως πολλοί πίστευαν, εκτός από το να εκφράζει την ωμή αλήθεια, η φανταστική Κυαουκτάντα αντιστοιχεί στην πραγματική πόλη Κάθα.
Καλή σας ανάγνωση!