Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Το βιβλίο δημοσιεύτηκε το 1972 και είναι το τελευταίο όπου κάνει την εμφάνισή της η Αριάδνη Όλιβερ. Επίσης, η ιστορία αφορά τις αναμνήσεις και τα προβλήματα με τη μνήμη.
Γιατί, όπως λέει η κ. Όλιβερ, "Οι ελέφαντες θυμούνται αλλά, εμείς είμαστε άνθρωποι και, ευτυχώς, ξεχνάμε..." [Πηγή: https://www.agathachristie.com/stories/elephants-can-remember]
Κάθε φορά που η Αριάδνη Όλιβερ τηλεφωνεί στον Ηρακλή Πουαρό για να του ανακοινώσει ότι θα τον επισκεφθεί, εκείνος είναι σίγουρος ότι θα μπλεχτεί σε μια σκοτεινή υπόθεση. Έτσι και τώρα!
Στο νου του έρχεται μια φιλανθρωπική γιορτή στο Νάσκομπ όπου ένα ανόητο παιχνίδι γύρω από ένα «ψεύτικο" πτώμα τον έφερε μπροστά σε ένα εντελώς αληθινό πτώμα και σε μια αλλοπρόσαλλη γυναίκα που ισχυριζόταν ότι είχε σκοτώσει κάποιον μεν, αλλά δεν ήταν βέβαιη για το πού. Ο Πουαρό δεν φανταζόταν ότι αυτό είχε σχέση με μια απλή αυτοκτονία που είχε συμβεί πριν από δώδεκα χρόνια και η υπόθεση είχε "κλείσει" και μπει στα αρχεία της Σκότλαντ Γιαρντ. Ήταν όντως τόσο απλή εκείνη η απλή υπόθεση;;
Η ηρεμία του Πουαρό θα πάει, φυσικά, "περίπατο", ενώ πιστεύει ότι η φίλη του θέλει να τον διασκεδάσει. Εντούτοις, δεν περνάει καν από τον μυαλό του ότι τον περιμένει ένα συγκλονιστικό μυστήριο...
Το βιβλίο συνδέεται με παλαιότερα έργα της Κρίστι ενώ εμφανίζονται και χαρακτήρες από αυτά, Οι κριτικές δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκές.
Σε μια αρκετά "ευγενική" κριτική του στην εφημερίδα The Observer, ο Maurice Richardson έγραψε ότι "πρόκειται για ένα χαμηλών τόνων whodunnit όπου το ενδιαφέρον παραμένει σταθερά αμείωτο και λύνεται με τον ευφυή και γνωστό τρόπο. Κάθε νεαρός ελέφαντας θα ένιωθε περήφανος αν ήταν ο συγγραφέας..." [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Elephants_Can_Remember#cite_note-2]
Ο Robert Barnard δεν ήταν και τόσο ευγενικός, καθώς έγραψε ότι το βιβλίο "περιγράφει έναν φόνο που έγινε στο παρελθόν και οι αναγνώστες δεν θα θυμούνται και πολλά, όπως και η συγγραφέας, δυστυχώς... Τη μία βλέπουμε ότι ο Στρατηγός Ρέιβενσκροφτ ήταν εξήντα ετών και η γυναίκα του τριάντα πέντε και, αργότερα, ότι ερωτεύτηκε τη δίδυμη αδερφή της γυναίκας του όταν "ήταν νέος". Κάπου αναφέρεται ότι ο φόνος έγινε πριν από δέκα ή δώδεκα χρόνια, ενώ αλλού πριν από δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια... [Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Elephants_Can_Remember#cite_note-3]
Γενικά, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα επικρίθηκε για τη χαμηλή ποιότητά του σε σύγκριση με τα υπόλοιπα βιβλία της Κρίστι, ενώ στον οδηγό The Cambridge Guide to Women's Writing in English αναφέρεται ακόμα και ότι "πρόκειται για το χειρότερο βιβλίο της Κρίστι που μάλλον έχει αρχίσει να τα χάνει" Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Elephants_Can_Remember#cite_note-4]
Δυστυχώς, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η βασίλισσα του αστυνομικού μυθιστορήματος έπασχε από Αλτσχάιμερ κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Το βιβλίο διαβάστηκε στο πλαίσιο του challenge, #readchristie2024, που οργάνωσε η επίσημη ιστοσελίδα για την Άγκαθα Κρίστι και είναι το τελευταίο της χρονιάς!!
*Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός, αλλά το εικονιζόμενο είναι συλλεκτική έκδοση από το Λυχνάρι και ανήκει σε προσωπική συλλογή.
https://www.psichogios.gr/el/oi-elefantes-thymoyntai.html?network=google&utm_source=gsn&utm_medium=cpa&utm_campaign=search&gad_source=1&gclid=CjwKCAiAg8S7BhATEiwAO2-R6l--wvk5MFuySe_E-8f-IroAFXrlPeop51NmzcZe9uvcKA6bZEAFFxoCIQkQAvD_BwE