Γράφει η Criminally Yours
Η ένοικος του Γουάιλντφελ Χωλ της Anne Brontë είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα που καταπιάνεται με την ιστορία της Helen Graham από όταν εμφανίζεται ξαφνικά σε μια μικρή κοινωνία το 1827 ως νεαρή χήρα με τον ανήλικο γιό της. Στην πραγματικότητα έχει εγκαταλείψει τον κακοποιητικό και μέθυσο σύζυγο της Arthur Huntingdon. Αυτό αρχικά δεν το ξέρει ο νεαρός Gilbert Markham που την πολιορκεί και ξαφνιάζεται με την στάση της αλλά στην πορεία αναπτύσσουν μια συντροφική σχέση, με τον ίδιο να είναι ο κύριος αφηγητής της ιστορίας.
Θίγονται πάρα πολλά ζητήματα: η νεανική αφέλεια και η βαρύτητα του γάμου για μια γυναίκα της εποχής, οι πιέσεις που δέχεται για έναν προσοδοφόρο γάμο ήδη από την εφηβεία, διάφορες μορφές ενδοοικογενειακής βίας (απόλυτα νόμιμη σε όλα τα επίπεδα πριν τον φόνο), η έλλειψη μέσων οικονομικής ανεξαρτησίας μιας γυναίκας, η ελάχιστη βαρύτητα της γνώμης της σε ζητήματα ανατροφής των παιδιών ενώ το διατρέχει και μια φιλοσοφική διάσταση και συζήτηση πάνω στις αξίες του χριστιανισμού ακολουθώντας τους θεολογικούς προβληματισμούς της εποχής.
Βίαιο σε πολλά επίπεδα, καταγγέλλει την κοινωνία και τους νόμους της εποχής με έναν τρόπο που κάνει πολλούς να το θεωρούν ένα από τα πρώτα φεμινιστικά μυθιστορήματα. Κριτικοί υποστηρίζουν ότι επίτηδες το τοποθετεί τη δεκαετία του 1820 όπου η εγκατάλειψη συζυγικής εστίας μαζί με τον κληρονόμο ήταν παράνομη, η γυναίκα ουσιαστικά ιδιοκτησία του άντρα της όπως και το παιδί, και τα εφόδια να συντηρήσει τον εαυτό της περιορισμένα. Παρόλ' αυτά η Helen φαίνεται να έχει το σθένος και την ευφυία να τα καταφέρει και τελικά να επιλέξει μια σχέση με σεβασμό και αγάπη.
Πρωτοεκδόθηκε το 1848 σε 3 τόμους υπό το (αντρικό) ψευδώνυμο Acton Bell. Την επόμενη χρονιά η Anne πέθανε, σε ηλικία 29 ετών. Η πρώτη έκδοση είχε μεγάλη επιτυχία και η δεύτερη ακολουθήσε πολύ σύντομα. Ως αποτέλεσμα εν μέρει ίσως του σοκ που προκάλεσε σε κάποιους αναγνώστες εξασφάλισε, πέρα από καλές και ουδέτερες, εξαιρετικά αρνητικές κριτικές που μιλούσαν για καταστροφή του θεσμού της οικογένειας και αποθάρρυναν την ανάγνωση του από γυναίκες, νεαρές και μεγαλύτερες, θεωρώντας ότι θα τις διαφθείρει και θα τις απομακρύνει από το γάμο.
Η Anne ενσωμάτωσε ένα εισαγωγικό σημείωμα στη 2η έκδοση απευθυνόμενη στους επικριτές της λέγοντας ότι η επιλογή θέματος έγινε από την πλευρά της για την καταγραφή της αλήθειας «I wished to tell the truth, for truth always conveys its own moral to those who are able to receive it». Χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητα της - κάποιοι κατηγορούσαν (!) «τον συγγραφέα» ότι είναι γυναίκα - υποστήριξε το έργο της ως μια ταπεινή συμβολή στην ανατροπή των λαθών και καταπιέσεων της κοινωνίας σε μια εποχή που εκτιμούσε το φαίνεσθαι παρά το είναι.
Μετά τον θάνατο της Anne, η Charlotte θεωρώντας την επιλογή θέματος ατυχή συνέβαλε στο να μην επανεκδοθεί για αρκετό καιρό. Η επανέκδοση του δρομολογήθηκε πολλά χρόνια αργότερα και πλέον, στις αγγλόφωνες χώρες, δεν υστερεί των άλλων έργων των αδερφών Brontë σε φήμη και αναγνώριση.
Από μια σύγχρονη οπτική οι αδερφές Brontë, η καθεμία με τον δικό της τρόπο, προσεγγίζουν διάφορες μορφές τοξικής αρρενωπότητας. Ενώ η Charlotte (Jane Eyre: ο κύριος Rochester καταπατά κάθε όριο και έχει κλειδωμένη την πρώτη γυναίκα του στη σοφίτα) και η Emily (Ανεμοδαρμένα Ύψη: ο προσβλητικός και κακοποιητικός Heathcliff φτάνει στο σημείο να ξεθάψει την αγαπημένη του!) φαίνεται να τη ρομαντικοποιούν ή να μην στέκονται ακριβώς κριτικά απέναντι της, η Anne την καυτηριάζει και την αποδομεί με έναν εντυπωσιακό για την εποχή και τις γνώσεις της τρόπο.
Το βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στα ελληνικά.
Criminally Yours