Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα
Η "ναυαρχίδα" της Felekis Lines, το πλοίο Αφροδίτη, ετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι στο Αιγαίο, προτού μετατραπεί σε παλιοσίδερα. Ο καταχρεωμένος πλοιοκτήτης Μάρκος Φελέκης αντιμετωπίζει προσωπικά και οικονομικά προβλήματα κι έχει μονάχα μία επιθυμία: να κάνει το τελευταίο του ταξίδι με το αγαπημένο του καράβι...
Στον Πειραιά, μία τετραμελής οικογένεια (πατέρας, μητέρα, έφηβη κόρη και γιαγιά) επιβιβάζεται στο καράβι. Όλοι κρύβουν μυστικά που μπορεί να είναι θανάσιμα, επειδή ο καθένας τους, χωρίς να το ξέρει, είναι στόχος.
Ένας επαγγελματίας δολοφόνος θέλει να εκτελέσει την αποστολή του για να σώσει το αγαπημένο του ζώο, ένα τανούκι από τον ζωολογικό κήπο της Σαϊτάμα.
Ένα ζευγάρι πληρωμένων δολοφόνων βρίσκεται εκεί σε αποστολή, αλλά και για να αποφασίσει αν θα συνεχίσουν να ζουν μαζί.
Μία πληγωμένη γυναίκα διψά να εκδικηθεί το άτομο που της κατέστρεψε τη ζωή.
Ένας κάπως ψυχοπαθής ερωτοχτυπημένος τύπος έχει αποφασίσει να ακολουθήσει την πρώην του για να την πείσει να του δώσει άλλη μία ευκαιρία...
Οι φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες περιστρέφονται γύρω από ένα μυστηριώδες αντικείμενο που κανείς δεν ξέρει τι είναι, αλλά όλοι το αναζητούν - το Μακγκάφιν*.
Ποια μυστικά θα αποκαλυφθούν; Θα βρεθεί το Μαγκάφιν; Και, κυρίως, ποιος θα επιστρέψει «όρθιος», όταν το πλοίο Αφροδίτη ολοκληρώσει το ταξίδι του;
Σε αυτό το απίστευτο και κωμικοτραγικό αστυνομικό μυθιστόρημα, ο συγγραφέας υφαίνει μια ιστορία γεμάτη φόνους, παρεξηγήσεις και μυστικά. Θυμίζει τα κλασικά αστυνομικά, τύπου «locked room»** καθώς διαδραματίζεται σε ένα πλοίο. Εκεί, ο ένας παραμονεύει τον άλλον, όλοι κρύβονται και ψάχνουν ένα φανταστικό μάλλον αντικείμενο, το Μαγκάφιν.
Οι χαρακτήρες είναι ταυτόχρονα πολυδιάσταστατοι και συνηθισμένοι, αλλά με αιφνιδιαστικά αντιφατικά στοιχεία. Για παράδειγμα, ο συγγραφέας προσθέτει μια «εξημερωμένη» πλευρά στον χαρακτήρα του αδίστακτου πληρωμένου δολοφόνου, όταν τον παρουσιάζει βιβλιόφιλο και μάλιστα μέλος λέσχης ανάγνωσης όπου δημιουργεί φιλικές σχέσεις με άτομα που δεν ήταν πελάτες ή στόχοι του, όπως επίσης και το γεγονός ότι κάθε ήρωας μπορεί να είναι δυνητικά δολοφόνος, αλλά και θύμα!
Χάρη στο μαύρο χιούμορ, που χρησιμοποιεί αβίαστα ο συγγραφέας, μια καθαρά τρομακτική ιστορία που αγγίζει τα όρια του σπλάτερ διαβάζεται χωρίς να ενοχλεί, ενώ σε κάνει να γελάς με τους γκροτέσκους σχεδόν χαρακτήρες.
Αυτός ο αριστοτεχνικός συνδυασμός με ενθουσίασε καθώς λατρεύω τις αστυνομικές ιστορίες και το μαύρο χιούμορ. Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να ένιωσα ότι κάνει «κοιλιά». Σε όλα αυτά να προστεθεί και η τρομερή ανατροπή με το καλύτερο τέλος που θα μπορούσε να έχει.
Παρά το χιουμοριστικό περιτύλιγμα, όμως, ο συγγραφέας σκιαγραφεί τη γεμάτη ατομικότητα και μοναξιά εποχή μας, όπου τρέχουμε πίσω από ανούσια, πολλές φορές, πράγματα και παράλληλα χάνουμε τα ουσιώδη.
Κι αν το καλοκοιτάξεις σε βάθος, είναι ο καθρέφτης της εποχής μας, της κανιβαλικής, ανθρωποφαγικής, ανόητης και επιφανειακής, κωμικοτραγικής. Μια εποχή δίχως μέτρο και πυξίδα, δίχως νόημα.
*ΜΑΚΓΚΑΦΙΝ/Μακγκάφιν [MacGuffin]: ένα προσχηματικό στοιχείο πάνω στο οποίο στήνεται η πλοκή. Ορισμένες φορές το Μακγκάφιν μπορεί να είναι θολό, απροσδιόριστο, να περιγράφεται σε αδρές γραμμές και να παραμένει ανοιχτό σε κάθε ερμηνεία. Ήταν ένα σκηνοθετικό στοιχείο που χρησιμοποιούσε συχνά ο Χίτσκοκ και είχε επινοήσει ο ίδιος τον όρο.
**Στις ιστορίες μυστηρίου αυτού του τύπου, ο φόνος ή κάποιο άλλο έγκλημα συμβαίνει σε ένα δωμάτιο που φαίνεται κλειδωμένο και «απόρθητο» από όλους. Η πλόκή διαδραματίζεται σε έναν κλειστό χώρο, που μπορεί να είναι οπουδήποτε. Ένα διάσημο τέτοιο μυθιστόρημα είναι το Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές της Άγκαθα Κρίστι.
Ειρήνη Λουκίσα