Γράφει η Όλγα Πόλιου, @olgas.bookland
Σίγουρα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος κι ας είναι η θεματολογία του τόσο οδυνηρή. Πιστεύω πως κάποια βιβλία δεν αξιολογούνται όπως τους αξίζει και χάνονται στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Ευτυχώς που υπάρχει και η κοινότητα των βιβλιοφάγων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ανασύρουν στην επιφάνεια τέτοια σπουδαία βιβλία σαν αυτό.
Η συγγραφέας αφηγείται την παιδική της ηλικία μέσα από πολλές επιστολές σε έναν πολύ καλό της φίλο, ως ενήλικη πλέον και αφού έχουν περάσει αρκετά χρόνια μάλιστα. Προσωπικά το βρίσκω αρκετά θαρραλέο. Δεν είναι καθόλου εύκολο να καταγράφεις γεγονότα από την παιδική σου ηλικία και μάλιστα τόσο σκληρά και απάνθρωπα, όπως δυστυχώς έζησε η Έμμα.
Μεταφερόμαστε στη Λατινική Αμερική, και συγκεκριμένα στην Κολομβία. Ήδη από την πρώτη επιστολή οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες για τα μικρά παιδιά που ζουν εκεί, για να μην αγγίξουμε και το θέμα της υγιεινής. Σοκαριστικές περιγραφές και εικόνες από παράνομες υιοθεσίες με ανταλλάγματα την ερωτική επαφή επί πληρωμή. Ένα παιδί ξεφορτώνεται από την οικογένεια, σε πολύ απλή μετάφραση. Αργότερα η κηδεμόνας μεταφέρει τα δύο εναπομείναντα κορίτσια σε άλλη τοποθεσία, η μεγαλύτερη αδερφή μπαίνει αυτομάτως στον εργασιακό χώρο μαζί με την κηδεμόνα και η μικρότερη μένει παραγκωνισμένη, ώσπου εντελώς ξαφνικά εμφανίζεται ένα μωράκι και αναλαμβάνει την φροντίδα του. Η κηδεμόνας δεν μπορεί να το αντέξει όλο αυτό ψυχικά και τότε η κακοποίηση των κοριτσιών γίνεται συνήθειο για ξέσπασμα. Τα οικονομικά δεν ευδοκιμούν και το μικρότερο μωράκι εγκαταλείπεται στα σκαλιά κάποιου αγνώστου. Το σοκ είναι μεγάλο για την Έμμα που πληγώνεται βαθύτατα.
Ένας δεύτερος κύκλος ταξιδιού αρχίζει για τις δύο αδερφές, οι οποίες όμως αθώες όπως είναι δεν καταλαβαίνουν πως η κηδεμόνας έχει ως στόχο να τις εγκαταλείψει κι εκείνες στην αποβάθρα ενός τρένου. Και τότε τα κορίτσια ανήμπορα πλέον καταλήγουν στα χέρια των καλογριών σε ένα μοναστήρι, όπου η ζωή τους δεν είναι καθόλου ευχάριστη και καθόλου αθώα όσο κι αν θέλουν να τις πείσουν οι μοναχές. Επιβολή της θρησκείας και της πίστης, εργασία για πάρα πολλές ώρες, χρέη στο ταμείο με αποπληρωμή σε προσκυνήματα, προσευχές και βαριές δουλείες. Και παρά τα όσα θέλουν να περάσουν οι μοναχές στα μικρά κορίτσια, εκείνα δεν παύουν να προκαλούν καταστάσεις βίας και ρατσισμού, με αποκορύφωμα την απώλεια μιας νεαρής που τόλμησε να φέρει ένα προσωπικό αντικείμενο και να φαντασιωθεί πως είναι αληθινό όπως κάθε κοριτσάκι στην ηλικία της.
Μεγαλώνοντας η Έμμα μέσα στο μοναστήρι χάνει την επαφή με την αδερφή της, βιάζεται από έναν ιερέα και βρίσκει την έξοδο από αυτό το κολαστήριο με πολύ κόπο και ύστερα από πολλά χρόνια βασανιστηρίων. Στο επίμετρο του βιβλίου αναγράφονται τα χρόνια που πέρασε στην Κολομβία και την Αργεντινή μετά το μοναστήρι και πώς κατάφερε να φτάσει στη Γαλλία, να σπουδάσει, να φτιάξει μια όμορφη ζωή και να βγει στους δρόμους υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των ορφανών παιδιών στην Κολομβία.
Αυτά τα βιβλία αξίζουν πραγματικά κάθε αναγνώριση από όλους μας. Μια παιδική ψυχή κατακρεουργημένη που καταφέρνει να φτάσει στο φως και να βοηθήσει όλες εκείνες τις παιδικές φωνούλες που έμειναν πίσω, που ίσως μέχρι και σήμερα να χάνονται, αλλά που πρέπει να ακουστούν. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει πως οι συνθήκες σε μέρη με ορφανά παιδιά δεν είναι ιδανικές, αντιθέτως κρύβουν πολύ πόνο! Εύχομαι πραγματικά αυτό το βιβλίο να διαβαστεί από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση της Μαρίας Παλαιολόγου και επίμετρο της Λέιλα Γκεριέρο, https://ikarosbooks.gr/750-anamniseis-di-allilografias.html?srsltid=AfmBOoru6R4X47MEMquK4L3sa3yv93D0W-ILWSc5FNfJQI6Wt4LOnaQr