Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία του 1990. Ο δεκατετράχρονος "Μάτια" (του οποίου το πραγματικό όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ), δέχεται ακραίο bulling από τους συμμαθητές του εξαιτίας του στραβισμού του. Η συμμαθήτρια του η Κοτζίμα υποφέρει και η ίδια από παρόμοιες συμπεριφορές, λόγω της ατημέλητης εμφάνισης της.
Και τότε θα ξεκινήσει μια φιλία μεταξύ τους, στην αρχή δειλά, ανταλλάσσοντας μόνο μηνύματα σε χαρτάκια αλλά στη συνέχεια θα ξεθαρρέψει και θα συνεχιστεί με συχνές συναντήσεις.
Η σχέση που θα δημιουργηθεί μεταξύ τους θα είναι η μόνη ουσιαστική σχέση που θα έχουν στη ζωή τους και από την οποία θα προσπαθήσουν να πιαστούν σαν σανίδα σωτηρίας, προκειμένου να επιβιώσουν από την αδυσώπητη καθημερινότητα τους. Επειδή όμως η αληθινή φύση της σχέσης τους στηρίζεται στον φόβο, όταν αυτός θα προσπαθήσει να διορθώσει το πρόβλημα με τα μάτια του, τότε η Κοτζίμα θα αντιδράσει απρόβλεπτα.
"Ο Παράδεισος" που είναι και ο τίτλος στο βιβλίο ( και ο οποίος έρχεται σε πλήρη αντίθεση, με την καθημερινή κόλαση που περνάνε οι δύο έφηβοι ) είναι ένας πίνακας ζωγραφικής τον οποίο θαυμάζει η Κοτζίμα και ο οποίος απεικονίζει δυο ερωτευμένους που έμειναν μαζί παρά τις αντιξοότητες. Ο πίνακας κατά βάθος αποτελεί τον ευσεβή πόθο της Κοτζίμα για το πώς θα ήθελε να καταλήξει η σχέση της με τον "Μάτια". Μια μέρα λοιπόν προτείνει στον "Μάτια" να επισκεφθούν το μουσείο που φιλοξενεί τον πίνακα, όμως δεν θα καταφέρουν να πλησιάσουν στο βάθος του διαδρόμου όπου εκτίθεται, γιατί εξουθενώνονται από τις συναισθηματικές συζητήσεις στις οποίες ανοίχτηκαν.
(Προσοχή! Ακολουθούν από το σημείο αυτό ακολουθούν σπόιλερς)
Όπως τα περισσότερα Ιαπωνικά βιβλία, έτσι και "Ο Παράδεισος" περιγράφει έναν κόσμο διαφορετικό από τον δυτικό, πιο σκοτεινό και δυστοπικό, γεμάτο μοναξιά και δυσκολία στην επικοινωνία. Αυτή η διαφορετικότητα στην ιαπωνική κουλτούρα, είναι και ο μόνος λόγος στον οποίο στηρίχτηκα για να δικαιολογήσω κάπως την απίστευτα παθητική και στωική στάση των θυμάτων στο σκληρότατο bulling που δέχονταν από τους συμμαθητές τους, καθώς και την απίστευτη αδιαφορία των καθηγητών τους. Γιατί διαβάζοντας το βιβλίο, ξεχείλιζα από θυμό τόσο για τους θύτες αλλά και άλλο τόσο για τα θύματα και τον περίγυρο τους που δεν αντιδρούσαν.
Το βιβλίο αντιπαρέρχεται τους κανόνες του εύκολου μηνύματος. Είναι ένα κοινωνικό ψυχογράφημα δοσμένο με αντικειμενικό τρόπο χωρίς να κάνει κάποια προσπάθεια αιτιολόγησης και να οδηγεί σε κάποια τελική λύτρωση. Οι πολύ σκληρές σκηνές βίας και εκφοβισμού έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα τρυφερά αισθήματα και την ευγενική συμπεριφορά των 2 εφήβων.
Προσωπικά μου φαίνεται απίστευτα αποκαλυπτική και αληθινή η τοποθέτηση του θύτη Μομόζε ως προς για την αισχρή συμπεριφορά του:
- Έτυχε το θύμα να είναι στο λάθος σημείο, την λάθος στιγμή.
- Οι ισχυροί παρενοχλούν τους ανήμπορους απλώς και μόνο επειδή είναι σε θέση να το κάνουν.
- Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να έρθει στην θέση του άλλου.
- Mπορούσε να του κάνει κακό και του έκανε, χωρίς να έχει κάτι προσωπικό μαζί του.
- Δεν υπάρχει κανένας λόγος που επέλεξε το συγκεκριμένο θύμα. Απλά έτυχε να βρίσκεται εκεί και οι θύτες έτυχε να έχουν μια συγκεκριμένη διάθεση και τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως εξελίχθηκαν.
Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τον Μομόζε, ο "Μάτια" μπορεί να γλυτώσει με έναν μόνο τρόπο: απαντώντας με πυγμή.
Προς τα θύματα όλων των ειδών κακοποίησης λοιπόν το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πορεία της συγγραφέως η οποία είναι εντυπωσιακή και αποδεικνύει περίτρανα ότι το πεπρωμένο σου τελικά θα σε συναντήσει αν του έχεις κρατήσει τις πόρτες ανοιχτές. Η Μιέκο Καβακάμι (Mieko Kawakami), γεννήθηκε το 1976 στην Οσάκα της Ιαπωνίας και επειδή προέρχεται από φτωχή οικογένεια και αναγκάστηκε να εργαστεί από 14 ετών, σε διάφορες χειρωνακτικές εργασίες. Το αστέρι της όμως δεν άργησε να λάμψει, καθώς το ταλέντο της στο τραγούδι της πρόσφερε μια επιτυχημένη καριέρα στον χώρο, τον οποίο όμως σύντομα εγκατέλειψε.
Το 2006 στράφηκε στην συγγραφή ποίησης και κυκλοφόρησε την πρώτη της ποιητική συλλογή που τιμήθηκε με το βραβείο Nakahara Chuya. Παράλληλα, έγινε δημοφιλής ως blogger γράφοντας στην μητρική της διάλεκτο για θέματα που αφορούν το σεξ, την οικογένεια και τη ζωή ως γυναίκα στην Ιαπωνία. Το 2010, με το μυθιστόρημα της "Ο Παράδεισος" , το οποίο έλαβε διθυραμβικές κριτικές και διεθνή αναγνώριση, καθιερώθηκε ως συγγραφέας.
Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες ολόκληρες με σημεία του βιβλίου που με άγγιξαν και τα οποία επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω παραπάνω.
Κρατήστε το ότι "Ο Παράδεισος" είναι μια πολύ θλιβερή ιστορία δοσμένη με ωμό ρεαλισμό και χωρίς φτιασιδώματα, η οποία όμως ταυτόχρονα ξεχειλίζει από συναισθήματα και ευαισθησία. Προσωπικά μου άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της. Αξίζει να το βιώσετε και εσείς!
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg (σειρά Aldina), σε μετάφραση Κίκα Κραμβουσάνου
Μπορείτε να το βρείτε στο κάτωθι link: https://www.dardanosnet.gr/product/o-paradeisos/