Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα
Μια νουβέλα, δύο ιστορίες που απέχουν χρονολογικά γύρω στα 100 χρόνια, συνδέονται, όμως, με ένα κοινό στοιχείο...
Στην πρώτη ιστορία μεταφερόμαστε σε ένα σανατόριο στο Μπουένος Άιρες του 1907. Μια ομάδα γιατρών συμμετέχει σε ένα πείραμα για τη διερεύνηση της στιγμής του θανάτου και των ελάχιστων κλασμάτων του δευτερολέπτου, όπου η πνοή ζωής υπάρχει ακόμα στο σώμα προτού χαθεί για πάντα... Οι «πρωταγωνιστές», δηλαδή οι γιατροί, εμφανίζονται κυνικοί, μισογύνηδες και φιλοχρήματοι, ενώ αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας, «πουλούν» ελπίδα και παραβιάζουν τα όρια της ηθικής, προς χάριν της έρευνας και της προόδου. Με τη σοβαροφάνειά τους κρύβουν την αντιπαλότητά τους τόσο για την ανέλιξή τους όσο και για την κατάκτηση της καρδιάς της προϊσταμένης νοσοκόμας, που φαίνεται να τους ενδιαφέρει περισσότερο.
Διαβάζοντας είδα να περιγράφεται με μαεστρία η υποκρισία σε όλες τις πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας που, εν τέλει, ο χαμένος είναι ο πιο αδύναμος (κατά τη γνώμη αυτών που νομίζουν ότι κατέχουν κάποια εξουσία).
Στη δεύτερη ιστορία, μεταφερόμαστε 100 χρόνια μετά, όποτε ένας διάσημος καλλιτέχνης με δύσκολη παιδική ηλικία έχει βάλει σκοπό να ταράζει τα νερά και να φτάνει στα άκρα προκειμένου να προκαλέσει το κοινό του. Όταν είναι παιδί γίνεται αντικείμενο χλευασμού για το βάρος του, αλλά φτιάχνει έναν «φράχτη» περιφρονώντας τους πάντες. Μολονότι φαίνεται να συμφιλιώνεται με τον εαυτό του, προσπαθεί κι αυτός ο ίδιος να γίνει ο ίδιος ένα έργο τέχνης προς χάριν της τέχνης.
Παρότι σοκαριστικές σε αρκετά σημεία, οι δυο νουβέλες βασίζονται στην προκλητική, τρομαχτική και συνάμα απολαυστική αφήγηση που σε κάνει να θες να δεις τι θα γίνει μέχρι το τέλος.
Ακόμα και στις περιπτώσεις όπου οι «politically incorrect» αναφορές σε ξαφνιάζουν σαν χαστούκι από αόρατο χέρι, αντιλαμβανόμουν μια αλληγορία για την κοινωνία μας και την ανεπαίσθητη σχεδόν ειρωνεία στην περιγραφή των χαρακτήρων, κάτι που θεωρώ ευφυές. Επίσης, γέλασα πολλές φορές με το μαύρο χιούμορ του συγγραφέα.
Η ιστορία που προτιμώ είναι η πρώτη γιατί είναι μια αποτύπωση της σύγχρονης κοινωνίας χωρίς φτιασίδια. Με τη φράση «Η υγεία αποτελεί αποκλειστική προϋπόθεση για την επιτυχή ενσωμάτωση του σώματος στις εργασίες του κόσμου. Η ασθένεια απαξιώνει. Πώς θα αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια ενός ασθενούς σε τερματικό στάδιο; Επαναφέροντας το σώμα του στο πεδίο της χρησιμότητας, post mortem», ο συγγραφέας περιγράφει καυστικά την εκμετάλλευση του πιο πολύτιμου αγαθού, κάτι που όλοι μας έχουμε βιώσει λίγο έως πολύ.
Η δεύτερη είναι λίγο πιο «χαοτική» θα έλεγα, αλλά αποδίδει απόλυτα το πού μπορεί να οδηγήσει το body shaming και η ανάγκη για επιβεβαίωση.
Φυσικά, θα σταθώ για άλλη μια φορά στον τρόπο γραφής των συγγραφέων από τη Λατινική και τη Νότια Αμερική. Καταφέρνουν να φτιάχνουν έγχρωμες εικόνες ακόμα και με το πιο ασήμαντο πράγμα.
Η μετάφραση της κυρίας Έφης Γιαννοπούλου είναι εξαιρετική και με αυτήν λίστα των φιναλίστ για το 3ο βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης ΛΕΑ.
Αν θέλετε να μάθετε τι είναι ο μητροφάγος, φτάστε έως την τελευταία σελίδα!!