Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
"Μια γυναίκα χάνει το παιδί της σε ένα πάρκο. Μια άλλη γυναίκα κλέβει ένα παιδί σε ένα πάρκο. Δυο γυναίκες που αντιπροσωπεύουν αποτυχημένα πειράματα σε έναν κόσμο όπου οι επιβεβλημένοι θηλυκοί ρόλοι μοιάζουν με ανοιχτές πληγές, άδεια κορμιά ή άδεια σπίτια, θα εμπλακούν σε ένα τραχύ μονοπάτι προκειμένου να συμπληρώσουν την ταυτότητά τους, σε ένα είδος εκρηκτικής ισορροπίας ανάμεσα στο απρόβλεπτο και το αναπόφευκτο."
Η Μπρέντα Ναβάρο γράφει μεταξύ άλλων για την απώλεια. Την απώλεια που έχει πολλές μορφές: μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή, μια σχέση εμπιστοσύνης που ράγισε, ένα κομμάτι του εαυτού σου που έχασες και δεν αναγνωρίζεις πια.
Είναι σαν ένα σκοινί που κόβεται ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του μόνο το κενό.
Ένα άδειο σπίτι.
Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου για μια από τις αφηγηματικές φωνές της ιστορίας μοιάζει με μια σιωπή που δεν γεμίζει και ούτε θα γεμίσει ποτέ. Πόσο δε μάλλον όταν γίνεται βίαια.
Η απώλεια της εμπιστοσύνης πονάει διαφορετικά για τον άντρα της τον Φραν, αλλά εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο από τη συγγραφέα. Καταπληκτικά.
Αυτή η απώλεια δεν είναι μόνο ένας ξαφνικός πόνος, αλλά κάτι που διαβρώνει αργά τις ανθρώπινες σχέσεις: ένα βλέμμα που αποφεύγει το δικό σου, μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε, ένα αίσθημα ότι δεν μπορείς να αφεθείς όπως παλιά. Κι αυτό σε αλλάζει. Σε κάνει πιο προσεκτικό, πιο διστακτικό. Σου κλέβει ένα κομμάτι της αθωότητάς σου και σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν θα μπορέσεις ποτέ να εμπιστευτείς ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Κι ύστερα, υπάρχει η απώλεια της παιδικότητας— ίσως η πιο ανεπαίσθητη από όλες (αλλά είναι εντέλει στο βιβλίο;).
Αυτή η αφηγηματική φωνή δεν ξέρει ακριβώς πότε πρωτοβίωσε αυτή την απώλεια. Ίσως τη μέρα που κατάλαβε ότι οι μεγάλοι δεν έχουν πάντα δίκιο. Ίσως όταν η μαγεία του πρώτου παιδικού έρωτα έγινε λογική, ή όταν η αφέλεια έγινε ντροπή. Αποφασίζει, λοιπόν, να κλέψει ένα παιδί.
"Η Μπρέντα Ναβάρο έγραψε μια μελέτη της οδύνης, γνωρίζοντας ότι πίσω από κάθε αγάπη υπάρχει ένας κρυμμένος δαίμονας. Το να βυθιστείς σε αυτό το βιβλίο συνεπάγεται το είδος του ρίσκου που οφείλει να παίρνει κανείς σε μια εποχή στην οποία δεν υπάρχει χώρος για τη χλιαρότητα" γράφει ο Juan Marqués.
Κυκλοφορεί από εκδόσεις Carnivora σε μετάφραση Ασπασίας Καμπύλη: https://www.carnivora.gr/casas-vacias