Γράφει η Βάσια Κατσαούνου, @mrs_vassia
Το ξεκίνημα του σχολείου είναι μια περιπέτεια γεμάτη συγκινήσεις – για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς τους. Νέα τάξη, καινούριοι φίλοι, δασκάλα, κανόνες… όλα μαζί μπορεί να φαντάζουν συναρπαστικά, αλλά και λίγο τρομακτικά. Σε αυτή τη φάση, τα παιδικά βιβλία αποτελούν το πιο χρήσιμο εργαλείο για γονείς και παιδαδγωγούς: μέσα από τις σελίδες τους τα παιδιά αναγνωρίζουν συναισθήματα, βλέπουν πως δεν είναι τα μόνα που αγωνιούν και παίρνουν κουράγιο να κάνουν το επόμενο βήμα.
Συγκεντρώσαμε, λοιπόν, 10+1 βιβλία που κάνουν την προσαρμογή στο σχολείο πιο παιχνιδιάρικη και λιγότερο αγχωτική:
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Στις φετινές διακοπές αποφάσισα να διαβάζω βιβλία που εκτυλίσσονται στους ταξιδιωτικούς μου προορισμούς, προκειμένου να βιώσω πλήρως την ιστορία όχι μόνο μέσα από τις σελίδες, αλλά και μέσα από τα μέρη που την περιβάλλουν. Να περπατώ στους ίδιους δρόμους με τους ήρωες, να στέκομαι στις ίδιες πλατείες, να κοιτώ με τα μάτια τους τα μνημεία και τις γωνιές της πόλης.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Ως εν δυνάμει φιλόλογος στο πανεπιστήμιο μιλούσαμε κατά τη διδασκαλία του μαθήματος της λογοτεχνίας για τη διακειμενικότητα.
Ως εν ενεργεία φιλόλογος καλώ τους μαθητές στο μάθημα της λογοτεχνίας να εντοπίσουν αφηγηματικές τεχνικές, κειμενικούς δείκτες, αλλά και τη διακειμενικότητα μέσα σε αποσπάσματα κειμένων. Είναι λογικό άραγε, καθώς διαβάζω λογοτεχνικά βιβλία, να σκέφτομαι τι μπορώ να χρησιμοποιήσω κατά τη διδασκαλία μου; Πιθανότατα όχι, αλλά συμβαίνει.
Με αφορμή αυτές μου τις σκέψεις, εγκαινιάζω μια νέα στήλη στην ιστοσελίδα μας στην οποία θα βρίσκω βιβλία που συνομιλούν μεταξύ τους.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Μπορεί να μην υπάρχει σε όλα τα λεξικά, μπορεί να γεννήθηκε μέσα από την επιρροή των social media, όμως είναι μια αληθινή εμπειρία για πολλούς βιβλιόφιλους: ο βιβλιοτουρισμός. Να ταξιδεύεις για να γνωρίσεις βιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες, λογοτεχνικά καφέ και χώρους, όπου οι ιστορίες παίρνουν ζωή.
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Στον Γιάννη, που μου θύμισε την γοητεία του Σολωμού — έστω κι αν το έκανε με ένα αθώο ψέμα.
Ο Διονύσιος Σολωμός, μορφή κεντρική στη διαμόρφωση της νεοελληνικής ποίησης, παραμένει μια ιδιάζουσα φυσιογνωμία των ελληνικών γραμμάτων. Η ποίησή του φτάνει ως εμάς αποσπασματική, έργο ζωής συνεχώς υπό κατεργασία, που δεν αποζητούσε το κλείσιμο, αλλά την εσωτερική πληρότητα. Το εθνικό του ανάστημα —ο ποιητής του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν»— συχνά σκιάζει το προσωπικό του ύφος, την αθόρυβη εργασία πάνω στη γλώσσα και τον στίχο. Η πραγματική του προσφορά στην ποίηση είναι λιγότερο η θεματική επιλογή και περισσότερο η ποιητική συνείδηση, η επιμονή στη μορφή, η πίστη στην καλλιτεχνική επεξεργασία.
Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για το ειδικό αφιέρωμα του φετινού 70ού Φεστιβάλ Αθηνών στα βιβλία με παραστάσεις που βασίζονται σ’ αυτά και πρόκειται να παιχτούν στις σκηνές του πολιτιστικού θεσμού της πρωτεύουσας τις επόμενες μέρες.
Γράφει η Έλενα Μπαμπαούση, @ithaca_bookodyssey
Μέρος Β’ Μαρία Πολυδούρη
Γεννημένη την 1η Απριλίου 1902 στην Μικρομάνη Μεσσηνίας. Ο πατέρας της Ευγένιος Πολυδούρης ήταν φιλόλογος και η μητέρα της Κυριακή Μαρκάτου, μια γυναίκα χειραφετημένη με προοδευτικές απόψεις. Το οικογενειακό της περιβάλλον δικαιολογεί τα θεμέλια που τέθηκαν για την προσωπικότητα της και από μικρή να μην ταιριάζει στα στεγανά της πατριαρχικής κοινωνίας. Διέφερε σε συνήθειες από αυτές που ‘’αναλογούσαν’’ στις γυναίκες. Σύχναζε στα καφενεία, κάπνιζε, έκανε παρέα με άντρες, χόρευε, έβγαινε διασκεδάζοντας μέχρι αργά.
Γράφει η Ελένη Καραχανίδη (@elenikarachanidi_author)
Η δημιουργός της Μις Μαρπλ και του Ηρακλή Πουαρό έχει μια θέση σε κάθε σχεδόν βιβλιοθήκη ολοκλήρου αυτού του κόσμου 50 σχεδόν χρόνια μετά τον θάνατό της (Ιανουάριος του 1976). Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να μη γνωρίζουμε για εκείνη.
Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @_xristof.simelina_
Πάντοτε ταλάνιζε τους εκπαιδευτικούς το ερώτημα του «Γιατί διδάσκω και τι καταφέρνω μέσα από αυτό;». Πολλές αξιοσημείωτες προσωπικότητες στο χώρο -όχι μόνο- της εκπαίδευσης, της φιλοσοφίας, της ανθρωπολογίας, της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας προσπάθησαν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Οι πιο πολλές απαντήσεις διαδέχθηκαν η μία την άλλη και μέσω της αμφισβήτησης γρήγορα έχασαν το φως τους. Ωστόσο, η έρευνα αυτή και τα εσωτερικά ερωτήματα του καθενός ανθρώπου μάς οδήγησαν σε αυτό για το οποίο θα κάνουμε λόγο σε τούτο το άρθρο: Η αξία της Ερμηνευτικής.
Γράφει η Μαρία Παπουτσογιαννοπούλου, @2dropsofsugar
Προς τιμήν της εβδομάδας μικρών βιβλιοπωλείων (26 έως 31 Μαΐου 2025), σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε σε 5 ανεξάρτητα και πολύ αγαπημένα βιβλιοπωλεία στην Αθήνα που αξίζουν να επισκεφθείς.
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Ο αισθητισμός εμφανίζεται και κυριαρχεί στη δυτικοευρωπαϊκή τέχνη και λογοτεχνία στα τέλη του 19ου αιώνα — την εποχή που οι Γάλλοι αποκαλούν fin de siècle (τέλος του αιώνα). Πρόκειται για ένα πνευματικό και αισθητικό ρεύμα που διαπνέεται από το δόγμα l’art pour l’art («η τέχνη για την τέχνη»), διεκδικώντας την απόλυτη αυτονομία του έργου τέχνης από κάθε ηθικό, κοινωνικό ή πολιτικό περιορισμό.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Οι χώρες δεν διαγωνίζονται απλώς με τραγούδια. Aφηγούνται μικρές ιστορίες, με ήχο, εικόνα και συναίσθημα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις συμμετοχές, στο μυαλό των φανατικών βιβλιόφιλων γεννιέται μια σύνδεση με τον κόσμο των βιβλίων. Αν λοιπόν οι φετινές συμμετοχές ήταν μυθιστορήματα, ποια θα ήταν;
Γράφει η Θεοδώρα Ιστόριου, @criminally_yours
Η Ann Cleeves το 2006 συστήνει στο αναγνωστικό κοινό τον επιθεωρητή Jimmy Perez και τα νησιά Shetland, κερδίζοντας το βραβείο λογοτεχνίας Duncan Lawrie Dagger στην κατηγορία Καλύτερου Αστυνομικού Μυθιστορήματος για το βιβλίο της Μαύρα Φτερά (Raven Black).
Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @_xristof.simelina_
Καβάφης και Καρυωτάκης. Δυο ποιητές, δυο πένες και αναρίθμητα έργα. Πολλά κοινά στοιχεία τούς συνδέουν με τους δυο τους να κατακτούν – και δικαιωματικά θα λέγαμε- τον τίτλο «ποιητής» και μια θέση στο χρυσό ράφι της ελληνικής, ακόμα και της παγκόσμια, βιβλιοθήκης της λογοτεχνίας. Αν και φέρουν κοινά σημεία, πολλά είναι εκείνα που τους χωρίζουν. Όμως πρόκειται για την ίδια όψη του ίδιου νομίσματος… ή μήπως όχι;