Κι επειδή ο άνθρωπος δεν έχει τη δύναμη να μείνει δίχως θαύματα, θα δημιουργήσει για τον εαυτό του νέα θαύματα, δικά του πια, και θα προσκυνήσει τις μαγγανείες, τα ξόρκια των τσαρλατάνων, έστω κι αν είναι εκατό φορές στασιαστής, αιρετικός και άθεος.
Φ. Ντοστογιέφσκι
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Στο “Μυστικό των Μυστικών”, ο Dan Brown επιστρέφει στη γνώριμη αρχιτεκτονική του συμβολικού θρίλερ, επιχειρώντας ωστόσο μια πιο εμφανή υπαρξιακή μετατόπιση. Η εξαφάνιση της Katherine Solomon και του χειρογράφου της —ενός έργου που διερευνά τις δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης απέναντι στον βιολογικό θάνατο— λειτουργεί ως αφηγηματικός πυροκροτητής. Η αναζήτηση που αναλαμβάνει ο Robert Langdon διατηρεί τον ρυθμό της περιπέτειας, αλλά σταδιακά μετασχηματίζεται σε στοχασμό για τη φύση της ύπαρξης, της μνήμης και της γνώσης.
Γράφουν οι @Global Voices
Δύο γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους, βρίσκονται στα κοινά βιβλιοφιλικά μονοπάτια της ινσταγκραμικής κοινότητας. Το περίμεναν; Καθόλου, όμως! Δύο προφίλ ανταλλάσσουν απόψεις για βιβλία, μπαίνουν η μια στο βιβλιοφιλικό κόσμο της άλλης και «ξαφνικά σαν μαγικά», που λέει και το τραγούδι γίνονται φίλες και μοιράζονται την πραγματικότητα τους παρέα.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Μερικά κλασικά έργα για την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, της υπακοής και της μαζικής βίας που προτείνω, είναι τα εξής:
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Γιατί επιμένουμε στον Καραγάτση σήμερα;
Η πρόσφατη τηλεοπτική μεταφορά της Μεγάλης Χίμαιρας του Μ. Καραγάτση επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τη θέση του έργου στον ελληνικό λογοτεχνικό κανόνα και τη διαρκή ανακύκλωσή του ως πολιτιστικού σημείου αναφοράς. Οφείλει, ωστόσο, να διευκρινιστεί εξαρχής ότι η όποια αναφορά στη σειρά στο παρόν κείμενο, βασίζεται αποκλειστικά στα δύο πρώτα επεισόδια, τα μόνα μέχρι στιγμής διαθέσιμα. Κατά συνέπεια, δεν επιχειρείται συνολική κρίση του τηλεοπτικού έργου, αλλά μια προκαταρκτική ανάγνωση του τρόπου με τον οποίο το λογοτεχνικό πρωτότυπο μεταφέρεται και ενεργοποιείται στο παρόν.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Όλα μας τις τελευταίες μέρες του χρόνου κάνουμε απολογισμό της χρονιάς μας, ούτως ώστε με τη νέα χρονιά να θέσουμε και νέους στόχους, το γνωστό σε όλους "New Year's Resolutions". Οι βιβλιόφιλοι είτε κάνουν λίστες με τα αγαπημένα τους βιβλία για το 2025 είτε ετοιμάζουν τις νέες λίστες τους με τα βιβλία που θέλουν να διαβάσουν την επόμενη χρονιά. Σκέφτηκα, λοιπόν, να σας δείξω τη δική μου λίστα με τα βιβλία που ανυπομονώ να διαβάσω το 2026, το δικό μου "New Year's Read-olutions".
Γράφει η Θεοδώρα Ιστόριου @criminally_yours
Το επάγγελμα του ντετέκτιβ είναι μια σχετικά πρόσφατη επινόηση που τοποθετείται χοντρικά στη δεκαετία του 1840. Σε μια περίοδο που καθορίστηκε από τη βιομηχανική επανάσταση και πολέμους, όπου κυριαρχούσε η αβεβαιότητα και μια πρωτόγνωρη αστικοποίηση, ο/η ντετέκτιβ εκπροσωπούσε την επιστήμη, τη σιγουριά, οργάνωνε το χάος και απέδιδε δικαιοσύνη. Έτσι λοιπόν, σε μια εποχή με το έντυπο υλικό γινόταν πιο εύκολα διαθέσιμο από ποτέ, οι ιστορίες μυστηρίου, πολλές φορές εμπνευσμένες από αληθινά εγκλήματα, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και να γίνονται ανάρπαστες. Ακολουθούν τρεις βιβλιοπροτάσεις που μας βάζουν στο κλίμα μέσα από σκοτεινά εγκλήματα και γλαφυρές αποδόσεις της κοινωνίας της εποχής.
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Οι "Λευκές Νύχτες" (1848) του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι ανήκουν στα πρώιμα έργα του συγγραφέα, ωστόσο ήδη φέρουν με ενάργεια τις θεματικές και αισθητικές εντάσεις που θα κυριαρχήσουν στο ώριμο έργο του: τη ρήξη ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, την υπαρξιακή μοναξιά του αστικού ανθρώπου και τον έρωτα ως δοκιμασία της συνείδησης. Πρόκειται για μια νουβέλα όπου το ανεκπλήρωτο δεν λειτουργεί απλώς ως αφηγηματική έκβαση, αλλά ως δομική αρχή νοήματος, ενώ η πόλη της Αγίας Πετρούπολης συγκροτείται ως ψυχολογικό τοπίο, οργανικά συνδεδεμένο με την εσωτερική κατάσταση των ηρώων.
Γράφει η Σοφία Αργυρόπαις, @silverchildsbooks
Ο Θανάσης Πέτρου είναι ένας γνωστός κομίστας και σκιτσογράφος που καταπιάστηκε μ’ ένα πρωτότυπο ομολογουμένως έργο: ν’ αποδώσει την ιστορία της Ελλάδας μέσα από μια ιστορική σειρά κόμιξ που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος κι ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.
Γράφει η Ελένη Καραχανίδη, @elenikarachanidi_author
Ένα quote ή ένα απόσπασμα μπορεί να είναι αρκετό για να σε κάνει να διαβάσεις ολόκληρο το βιβλίο. Αμφιβάλλετε; Πάμε να δούμε μαζί μερικά παραδείγματα και να διαπιστώσουμε αν θα καταφέρω να σας πείσω!
Γράφει η Βάσια Κατσαούνου, @mrs_vassia
Ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που μας επιστρέφει πάντα στη μνήμη και στη σημασία της Δημοκρατίας. Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, συγκεντρώσαμε 10+1 παιδικά βιβλία που βοηθούν τα παιδιά –με τρόπο απλό, ευαίσθητο ή και παιχνιδιάρικο– να γνωρίσουν έννοιες όπως η ελευθερία, τα δικαιώματα, η διαφορετικότητα, η αυθαιρεσία της εξουσίας και η δύναμη της συλλογικής δράσης. Ιστορίες τρυφερές ή ανατρεπτικές, κλασικές ή σύγχρονες, που ανοίγουν δρόμους για συζήτηση στο σπίτι και στο σχολείο, και κρατούν ζωντανό το αίτημα για δημοκρατία και αγωνιστικότητα.
Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, irinilou_born_to_read
Δύο μήνες έμειναν για να μας αποχαιρετίσει το 2025 και μαζί του το challenge #readchristie της επίσημης ιστοσελίδας Official Agatha Christie. Με αυτή την ευκαιρία παρουσιάζω τα τέσσερα βιβλία που διαβάστηκαν τους μήνες Ιούλιο-Οκτώβριο.
Φυσικά, και τα τέσσερα είναι από τις εκδόσεις Λυχνάρι και από την προσωπική μου συλλογή. Κάποια διατίθενται από τις εκδόσεις Ψυχογιός, αλλά κυκλοφορούν και στα αγγλικά. Επίσης, κάποια από αυτά έχουν διασκευαστεί για την τηλεόραση.
Γράφει η Βάσια Κατσαούνου, @mrs_vassia
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος παραμένει μια από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες της σύγχρονης ιστορίας — και η λογοτεχνία για παιδιά βρίσκει τρόπους να τον αφηγηθεί χωρίς τρόμο, αλλά με ανθρωπιά. Μέσα από εικόνες, λέξεις και συναισθήματα, οι ιστορίες ανοίγουν χώρο για σκέψη, ενσυναίσθηση και διάλογο και προσφέρουν τρόπους για να κατανοήσουν τα παιδιά το νόημα του πολέμου και την αξία της ειρήνης.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Στις φετινές διακοπές αποφάσισα να διαβάζω βιβλία που διαδραματίζονται στους τόπους όπου ταξιδεύω, ώστε να ζήσω την ιστορία όχι μόνο μέσα από τις σελίδες, αλλά και μέσα από τα ίδια τα τοπία που τη φιλοξενούν. Πρώτος προορισμός για μένα ήταν η Ρώμη, όπως μπορείτε να δείτε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος "Βιβλιοταξίδια". Επόμενος προορισμός των βιβλιοταξιδιών και θέμα αυτού του άρθρου είναι οι Άλπεις, διαβάζοντας το βιβλίο του Erri de Luca με τίτλο "Το Αδύνατο" που κυκλοφορεί σε μετάφραση Άννας Παπασταύρου από τις εκδόσεις Κέλευθος [https://www.kelefthos.gr/shop/pezografia/to-adynato/]. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο που ξεπερνά τα όρια του αστυνομικού ή του πολιτικού μυθιστορήματος και μετατρέπεται σε μια βαθιά υπαρξιακή αναμέτρηση.
Γράφει η Βασιλική Διαμάντη, @diamond.s.world
Η αστυνομική λογοτεχνία γεννήθηκε πριν περίπου 2 αιώνες. Πρωτεργάτης της είναι ο Edgar Allan Poe. Από τότε έχει εξελιχθεί και συνεχίζει να εξελίσσεται. Κάθε συγγραφέας, επηρεασμένος από το γεωγραφικό του μέρος, αποτυπώνει στον χάρτινο καμβά του την ιστορία με διαφορετικό τρόπο. Όλοι όμως έχουν ως σήμα κατατεθέν τους τη δικαιοσύνη που συνήθως στο τέλος «λάμπει». Από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά αυτής της λογοτεχνίας που οφείλει να έχει κάθε συγγραφέας είναι οι ανατροπές, τα μυστικά και η δύσκολη επίλυση του μυστηρίου και της αλήθειας.