Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Μέσα από το βιβλίο "Μια μέρα της ζωής του Άμπεντ Σαλάμα" πληροφορούμαστε πρόσφατα γεγονότα που συνέβησαν (και συνεχίζουν να συμβαίνουν) στην Ιερουσαλήμ, τα οποία ένας μέσος Δυτικός κατά βάση αγνοεί.
Ίσως να φταίει το δυτικό αφήγημα που επιλέγεται να προβληθεί στα ΜΜΕ, ίσως η άποψη ότι είναι μακριά από εμάς, ότι δεν μας αφορούν όσα συμβαίνουν στην Ανατολή, γιατί "εδώ είναι Δύση και πάντα έτσι είναι εκεί".
Τα γεγονότα όμως των τελευταίων μηνών στην Παλαιστίνη έρχονται να ανατρέψουν αυτές τις απόψεις.
Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Η Κατρίνα Τσάνταλη, η "μαμά" του καταφυγίου A Little Shelter** και συγγραφέας παιδικών βιβλίων μας γράφει ένα ακόμα υπέροχο και ταυτόχρονα ανατρεπτικό βιβλίο για παιδιά ηλικίας 3 έως 6 ετών.
*Όπως σημειώνεται στο οπισθόφυλλο πρόκειται για: Μια ιστορία για τα δικαιώματα των ζώων και τις συνθήκες διαβίωσης στους ζωολογικούς κήπους. Ένα αισιόδοξο μήνυμα για κάθε μικρό ακτιβιστή.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
"Σ’ ένα μικρό χωριό στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι δουλεύουν στα ορυχεία του νίτρου, ένα χαρισματικό κορίτσι αποκτά απρόσμενα το ρόλο της αφηγήτριας ταινιών. Οι άνθρωποι προτιμούν να ακούν εκείνη να αφηγείται και να ζωντανεύει μπροστά τους τις ταινίες παρά να τις βλέπουν στο σινεμά του οικισμού, και στριμώχνονται στο σπίτι της για να παρακολουθήσουν τις αυτοσχέδιες παραστάσεις της. Μέσα από την πορεία της μικρής αφηγήτριας, μεταφερόμαστε στο άνυδρο τοπίο της πάμπας, όπου η ζωή είναι σκληρή και απογυμνωμένη από κάθε κίνητρο να τη ζήσεις."
Γράφει η Αγγελική Κοτσάμπαση, @myreadside_adventures
Η Αντιγόνη Τσίτσιλα στο ντεμπούτο της καταφέρνει να φτιάξει ένα πολύ δυνατό και παράλληλα ευκολοδιάβαστο μυθιστόρημα και να μας συστήσει τις τέσσερις ηρωίδες της. Αλεξάνδρα, Μυρτώ, Ελπίδα και Σοφία είναι οι γυναίκες αυτής της ιστορίας που γοητεύουν και μας προκαλούν να τις ακολουθήσουμε μέσα από τις σελίδες. Καθεμία έχει την έντονη και ξεχωριστή προσωπικότητα της, αλλά και την πολύ προσωπική της ιστορία να μας πει. Γιατί τα τραύματα τους τις ακολουθούν ακόμα, ενώ κάποιες τα αφήνουν να τις ορίζουν.
Γράφει η Ρίτα Μπαούση, @redheadreads_gr
Δεν είναι ποτάμι. Δεν είναι ένα απλό ποτάμι. Είναι τα σκοτεινά, αχαρτογράφητα νερά του ποταμού Παρανά, όπου λίγα χρόνια πριν, την ημέρα έλευσης του καλοκαιριού, ο Ενέρο Ρέι κι ο Νέγρο, έχασαν τον καλύτερό τους φίλο, τον Εουσέμπιο. Τώρα, μαζί με τον ανήλικο γιο του, επισκέπτονται ξανά τον μυστηριώδη αυτό τόπο, για να κατασκηνώσουν για λίγο στις όχθες του και να θυμηθούν τα παλιά. Η φύση, όμως, έχει μνήμη. Δεν καλοδέχεται τους «εισβολείς» και το ίδιο ανεπιθύμητοι είναι κι απ΄ τους ντόπιους του μικρού νησιού, που υπερασπίζονται τον τόπο τους περισσότερο απ’ όσο υπερασπίζονται τους ανθρώπους του.
Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία του 1990. Ο δεκατετράχρονος "Μάτια" (του οποίου το πραγματικό όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ), δέχεται ακραίο bulling από τους συμμαθητές του εξαιτίας του στραβισμού του. Η συμμαθήτρια του η Κοτζίμα υποφέρει και η ίδια από παρόμοιες συμπεριφορές, λόγω της ατημέλητης εμφάνισης της.
Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
*Ο συγγραφέας προειδοποιεί:
"Η ανάγνωση του βιβλίου ενέχει κινδύνους έκρηξης (γέλιου)"
Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Τον Απρίλιο του 1999 η "νυσταλέα" κωμόπολη Μάουντ Πλέζαντ του Νιου Χαμσάιρ συκλονίζεται από τη δολοφονία της Αλάσκα Σάντερς, μιας νεαρής επίδοξης ηθοποιού, που βρίσκεται βάναυσα δολοφονημένη στην όχθη μιας λίμνης. Ο υπαστυνόμος Γκαχάλογουντ και οι συνεργάτες του δεν αργούν να εντοπίσουν τους βασικούς υπόπτους. Ο ένας καταλήγει νεκρός, ο δεύτερος ομολογεί, η υπόθεση κλείνει.
Γράφει η Έλενα Μπαμπαούση, @ithaca_bookodyssey
Την είπανε τέρας, την χλεύασαν, την κατέκριναν, την απομόνωσαν αλλά ποτέ δεν κοίταξαν βαθύτερα μέσα της, όχι επειδή φοβήθηκαν μην γίνουν πέτρα, αλλά για τις ενοχές που είχανε οι ίδιοι. Καταλάβαιναν μέσα τους πως φταίνε και οι ίδιοι για ό,τι ακολούθησε την πορεία της ζωής της. Ήταν η Μέδουσα, όχι όμως σαν το τέρας που την παρουσίασαν.
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Ο τρόπος γραφής που επιλέγει κάθε συγγραφέας, στις περισσότερες περιπτώσεις, εξυπηρετεί τον σκοπό του βιβλίου:
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
Ξυπνάς μετά από έναν βαθύ ύπνο γεμάτο όνειρα, αλλά συνάμα και τον κακό οιωνό που τόσο πολύ σε τρομάζει. Στο χθεσινό σου ύπνο είδες τον οιωνό που προμηνύει θάνατο: ένα σπάνιο μυθικό ζώο, το οκάπι. Είναι η τρίτη φορά που βλέπεις αυτό το όνειρο και είναι η τρίτη φορά που πρέπει να ενημερώσεις όλο το χωριό για να λάβουν τα μέτρα τους, να προφυλαχθούν.
Γράφει η Χατζηεμμανουήλ Φαίη, @book_serotonin
Το βιβλίο «Η Δική μας Πλευρά της Νύχτας» είναι το τέταρτο μυθιστόρημα της πολυβραβευμένης συγγραφέως Mariana Enriquez. Κυκλοφόρησε το 2019 και έκτοτε μεταφράστηκε σε περισσότερες από έξι γλώσσες. Για το ελληνικό κοινό ήρθε από τις εκδόσεις Πατάκη αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.
Γράφει η criminally_yours
Από πάντα υπήρχε μια μυστική συμφωνία συγγραφέων αστυνομικών μυθιστορημάτων με τον τόπο που διαδραματίζεται η ιστορία τους. Και κάποιες φορές, ο τόπος παίρνει τη θέση ενός ακόμα χαρακτήρα με πρωταγωνιστικό ρόλο στην πλοκή.
Γράφει η Book_routes
Συζητώντας τελευταία με μία φίλη μου για τους προβληματισμούς μας σχετικά με την ζωή. Για την γρήγορη καθημερινότητα που δεν μας επιτρέπει να χαρούμε στιγμές, για την αναβλητικότητα που έχουμε σαν άνθρωποι, για την δυσκολία του να πάρουμε κάποιες αποφάσεις και εν τέλει που μας οδηγεί αυτό; Σε στασιμότητα και σε συμβιβασμό. Μου πρότεινε, λοιπόν αυτό το βιβλίο με σκοπό να με βοηθήσει να ξεχωρίσω τις σκέψεις μου και να με ωθήσει να προβληματιστώ και να αλλάξω στάση απέναντι στη ζωή.