Η Ερμιόνη (@koski_er) και η Σιμέλα (@_vivliothiki_) συνομιλούν για το μυθιστόρημα του Franz Kafka "Η Μεταμόρφωση" (πρωτότυπος τίτλος, “Die Verwandlung”, 1915.)
Γράφει η Μαρία Αντωνίου, @selidodromos
Η Βίκυ Μηνά, μία νέα συγγραφέας, φέρνει έναν φρέσκο αέρα στο ελληνικό διήγημα. Το βιβλίο της “Εάν η αγάπη είχε πρόσωπο” πραγματεύεται τις έννοιες της διαφορετικότητας, της ενσυναίσθησης, της βαθιάς πίστης, της αγάπης στον συνάνθρωπο και της συμπερίληψης. Πρόκειται για μία μικρή αλλά τόσο δυνατή ιστορία. Η ιστορία του Μάρκου και του Λουκά συγκινεί.
Γράφει η Ειρήνη Λουκίσα, @irinilou_born_to_read
Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες στο σπίτι είναι απλοί. Υπάρχει αυτός και η μοναξιά του, η πιο ιερή πραγματικότητα στον κόσμο. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι μόνος από επιλογή και νιώθει ευλογημένος γι' αυτό. Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες έξω από το σπίτι είναι πολλοί και σύνθετοι. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι εκτεθειμένος σε όλους· στους γείτονες, στους συναδέλφους, στους προϊσταμένους. Επίσης, είναι παραγκωνισμένος και στην εργασία του. Αυτό θα μπορούσε να τον οδηγήσει ακόμα και στον φόνο. Ανίκανος να αντιμετωπίσει τη ζοφερή πραγματικότητα, καλεί σε βοήθεια τον παιδικό του φίλο, τον Κώστα. Και πράγματι, από κείνη την ημέρα η ζωή του παίρνει διαφορετική τροπή...
Γράφει η Ροδαμάνθη Σοφικίτου, @greek_studyholic
"Τη µέρα που γνώρισα τον φίλο µου τον Χ µου είπε πως όταν ήταν µικρός είχε επινοήσει µια θεωρία της αφήγησης που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. ∆εν είναι καθόλου πρωτότυπη η ιδέα ότι οι ιστορίες έχουν µια ταξινοµική λειτουργία, ότι επιβάλλουν στο πραγµατικό µια τάξη ή µια ιεραρχία. Το πραγµατικό ωστόσο είναι µια άγρια επικράτεια, µια ζούγκλα ή µια έρηµος, ένας τόπος που δεν µπορεί κανείς να χαρτογραφήσει. Κάθε φορά που το άγριο εισέβαλλε στη ζωή του, ο φίλος µου ο Χ διηγούνταν κάτι, µια ιστορία, οποιαδήποτε, δεν είχε σηµασία ό,τι και να ‘ταν".
Γράφει η Σιμέλα Θωίδη, @_xristof.simelina_ / @_vivliothiki_
Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί κραυγαλέο παράδειγμα που τεκμηριώνει την βαθύτερη πεποίθηση μου σχετικά με τη τέχνη: η τέχνη δεν μπορεί να μπει στα καλούπια κανόνων και θεωριών, και για αυτό τον λόγο, δεν είναι απλώς μια άστοχη απόπειρα, αλλά και προσβλητική. Η πραγματική τέχνη είναι κατάθεση ψυχής, επαναστατικό πυροτέχνημα, ψυχικό άγγιγμα. Αυτά ακριβώς βρήκα στο "La spina rosa" της Στέβης Λύτρα και για αυτό αποφάσισα να γράψω μια βιβλιοπαρουσίαση/βιβλιοπρόταση και όχι μια άτοπη κριτική. Το έργο της ήταν αγκάλιασμα ανησυχιών και μούδιασμα συνειδήσεων. Το διάβασα με διαλείμματα και κοφτές ανάσες και πλέον, έφτασε η ώρα να σάς γράψω για αυτό.
Γράφει η Βασιλική Διαμάντη, @diamond.s.world
Πάντα απολαμβάνω και επιζητώ βιβλία με χιούμορ. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το συγκεκριμένο. Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό αλλά και πολλά ακόμη περισσότερα.
Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου, @the.booklist_
Βρισκόμαστε στο 2018 και ο 71χρονος Σάι Μπαουμγκάρτνερ συνταξιούχος καθηγητής και συγγραφέας εννέα βιβλίων, ζει μόνος του και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, μετά τον χαμό της γυναίκας Άννας από πνιγμό, πριν από 9 χρόνια.
Γράφει η Όλγα Πόλιου, @olgas.bookland
Ένα από τα μεγαλύτερα παθήματα στην ανθρωπότητα, είναι ο έρωτας. Το γνωστό φτερωτό μωράκι που πετάει τα βελάκια του χωρίς καμία επίγνωση της λογικής. Μύθος; Ίσως. Από την άλλη όμως δεν βρίσκει και κανείς καμία λογική εξήγηση στις λάθος επιλογές ερωτικού συντρόφου, οπότε ας τα ρίξουμε στο φτερωτό μωράκι γιατί, ας μη κρυβόμαστε, κάποιος πρέπει να φταίει.
Γράφει η Ελένη Καραχανίδη @elenikarachanidi_author
Αν για κάθε βιβλιοφαγικό πλάσμα γύρω μας οι σελίδες ενός βιβλίου αποτελούν σήμερα ένα safe place φανταστείτε τη δύναμη που μπορεί να έχουν δώσει σε ανθρώπους που βρέθηκαν σε καιρούς δύσκολους, σε συνθήκες δεινές.
Γράφει η Καλλιόπη Καζαγκράντε @K.Kasagrande
Για να περνά η ώρα στο διάλειμμα, η Βέρα και οι φίλες της παίζουν το χαλασμένο τηλέφωνο. Λένε αστεία και εφηβικά μυστικά. Έχει πλάκα. Ώσπου μπαίνει στην ομάδα τους η Άννα. Η Άννα θα ψιθυρίσει στη Βέρα το δικό της οδυνηρό μυστικό. Συγκλονισμένη, εκείνη θα θελήσει να τη βοηθήσει. Πρώτα όμως θα χρειαστεί να βρει η ίδια το θάρρος και τη δύναμη για να μιλήσει δυνατά γι' αυτό που η Άννα, από φόβο μόνο να ψιθυρίζει μπορεί." Ένα graphic novel ενσυναίσθησης για τη σωματική βία στα παιδιά μέσα στην οικογένεια και για τη συμπαράσταση στα θύματά της. Ο συγγραφέας δεν επικεντρώνεται στη βία, δεν την απεικονίζει. Θέλει μόνο να ευαισθητοποιήσει και να προβληματίσει ρίχνοντας φως σε μια συμπεριφορά που δεν "διαπαιδαγωγεί" αλλά ταπεινώνει και πληγώνει το παιδί, κόβοντάς του τα φτερά. Το ξύλο αφήνει σημάδια στο σώμα και στην ψυχή.
Γράφει η @_xristof.simelina_ / @_vivliothiki_
Ένα γρήγορο, τολμηρό και σαθρό ταξίδι υπογράφεται πίσω από τη νουβέλα του Ρ. Λ. Στήβενσον με τίτλο "Δρ Τζέκυλ και Κος Χάιντ". Προσωπικά, δεν είχα γνώση του έργου, μέχρις ότου εκείνο έπεσε στα δάκτυλα μου στο 28ο Παζάρι βιβλίου στην πλατεία Κλαυθμώνος. Εκείνο που μου κέντρισε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον ήταν το έντονο κόκκινο εξώφυλλο του με τον αντρικό λαιμό και το διπλό πρόσωπο, εμπρός και πίσω του κρανίου. Συγκεκριμένα, στις παλάμες μου ακουμπούσε η έκδοση του Αιόλου του 1980. Η χρήση του πολυτονικού συστήματος και των πνευμάτων επάνω στο κίτρινο χαρτί -σαν εφημερίδας- μού προμήνυε κάτι απολαυστικό και σίγουρα γοτθικό.
Γράφει η Ερμιόνη Κοσκινά, @koski_er
Το "She Starlight" του Gordon Hall είναι ένα έργο που ισορροπεί επικίνδυνα —και γοητευτικά— ανάμεσα στην επιστήμη και το μυστήριο, στη λογική και την πίστη. Μέσα από τη σχέση των δύο επιστημόνων, της Miranda και του Duncan, ο Hall εξερευνά τη βαθύτερη φύση της συνείδησης και τη δυνατότητα του ανθρώπου να υπερβεί τον εαυτό του μέσα από τη γνώση και τον πόνο.
Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου @the.booklist_
Το παιδικό παραμύθι "Τικ τακ, η καρδούλα θυμάται" η Τίνα Α. Μιχαηλίδου, το εµπνεύστηκε από το βιβλίο της "Γράµµα στον µπαµπά µου" και από την ανάγκη της να βρει τρόπο να µεταφέρει στα παιδιά, την εµπειρία που βίωσε φροντίζοντας τον µπαµπά της που έπασχε από άνοια. Με απλότητα και συγκίνηση αγγίζει ένα τόσο δύσκολο θέμα και το μεταφέρει στον κόσμο των παιδιών με τρόπο φωτεινό και ελπιδοφόρο.
Γράφει η Καλλιόπη Καζαγκράντε @k.Kasagrande
Η Χάιντι, ένα ορφανό κοριτσάκι, πάει να ζήσει με τον ιδιότροπο παππού της σε μια έρημη καλύβα πάνω στα ψηλά βουνά. Γρήγορα θα αγαπήσει τον παππού, τις κορυφές, τα κατσίκια, τους αετούς και τον Πέτρο, τον γιδοβοσκό. Κι όταν αργότερα θα πάει στην πόλη, στο πλούσιο σπίτι, θα αγαπήσει την Κλάρα, το κοριτσάκι στην αναπηρική καρέκλα, αλλά δε θα μπορέσει να ξεχάσει τα ψηλά βουνά και τον αετό που φώναζε: “Μόνο αν βρεις τη δική σου κορυφή, θα είσαι ευτυχισμένος”.